|

اِلیت و گمان ما

مهرداد حجتی

جو کافه هنوز سنگین است. همه همچنان سوگوارند. چند پوستر از «کیارستمی» به دیوار زده‌اند. در همه عکس‌ها درحال خندیدن است. دست‌چپی می‌پرسد: «هفته پیش نبودی؟» دست‌راستی می‌گوید: «کسالت داشتم. نشد بیایم». دست‌چپی می‌گوید: «من یک عذرخواهی به تو بدهکارم به خاطر قضاوت اشتباهم». برمی‌خیزد و روی او را می‌بوسد. می‌گوید: «حلالم کن». دست‌راستی خنده‌اش گرفته می‌گوید: «خیلی بد که نگفتی؟». دست‌چپی می‌گوید: «گاهی از فرط اندوه آدم دلش می‌خواهد دق‌دلی‌اش را سر کسی خالی کند؛ تو نبودی. شاید اگر می‌بودی این‌طور نمی‌شد. هرچند که رفتارم توجیه‌شدنی نیست. واقعا ببخشید». دست‌راستی سری تکان می‌دهد. موضوع را عوض می‌کند و می‌گوید: «فیلم‌ساز جوانی را به خاطر عارضه مغزی به شکل اورژانسی به بیمارستان برده‌اند؛ درآنجا به همراهانش گفته‌اند برای ایشان جراح نداریم. حتی برای انتقالش به بیمارستانی دیگر هم به آنها آمبولانس نداده‌اند. همراهانش گفته‌اند ساعت‌ها او را بلاتکلیف در همان وضعیت رها کرده‌اند و اعتنایی به حال او نداشته‌اند!». دست‌چپی حیرت‌زده می‌گوید: «توی همین چندروز بعد از حرف‌های مهرجویی؟» دست‌راستی غمگین می‌گوید: «همین دو، سه‌شب پیش». دست‌چپی با همان حیرت می‌گوید: «باورم نمی‌شود. از یک مشت آدم تحصیل‌کرده این رفتارهای تلافی‌جویانه بعید است. چه این طرف، چه آن طرف». مکث می‌کند بعد از لحظه‌ای می‌گوید: «آخر فکر نکرده‌اند دراین‌میان ممکن است جان کسی گرفته شود؟! آقای مهرجویی دغدغه‌ای را در وضعیت آشفته‌حال سوگواری بیان کرد. او سوگوار دوست و همکار خود بود. چرا باید این‌همه دامنه پیدا کند؟ واقعا خطرناک نیست؟». دست‌راستی که امروز کاملا آرام است، به دست‌چپی دلداری می‌دهد و می‌گوید: «تازه گروهی از جراحان می‌خواسته‌اند بیانیه بدهند که از این پس، از جراحی هنرمندان خودداری خواهند کرد. وزیر بهداشت آنها را پس از ساعت‌ها بحث متقاعد کرده که بیانیه منتشر نکنند». دست‌چپی که بیشتر بر حیرتش افزوده شده می‌گوید: «واقعا کار به آنجا هم کشیده است؟». دست‌راستی فنجان قهوه را به او تعارف می‌کند و می‌گوید: «هم این طرفی‌ها و هم آن طرفی‌ها همه از قشر الیت جامعه‌اند. از چنین افرادی بعید به نظر می‌رسد». دست‌چپی که هنوز بهت‌زده است، می‌گوید: «مشکل از نپذیرفتن خطا است. کسی حاضر به عذرخواهی نیست. اساسا اهل عذرخواهی نیستیم. اهل تصحیح و جبران. این مشکل سال‌هاست با ما هست. با اینکه بارها زیان دیده‌ایم اما باز هم ادامه می‌دهیم. نمونه‌اش بسیار است. حتی گاهی خسارتش در حد تخریب منافع ملی است اما باز هم نمی‌گوییم اشتباه کرده‌ایم، با پافشاری درصدد توجیهش بر می‌آییم». دست‌راستی با کنجکاوی می‌گوید: «منظورت دکتر ما که نیست؟» دست‌چپی می‌گوید: «چرا هست. صحبت از خسارت ملی است. ایشان حتی برای یک‌بار هم که شده به خاطر خطا‌هایش از مردم عذرخواهی نکرد. کرد؟ مردم تحریم‌ها که یادشان نرفته. بالارفتن سرسام‌آور قیمت سکه، ارز و سقوط ارزش پول ملی و البته انبوه مشکلات که آواری شد بر سر همه. خطا در آن سطح، خسارتش به‌مراتب سنگین‌تر و هولناک‌تر است. اختلاس سه‌هزار‌میلیاردتومانی همان موقع اتفاق افتاد و اعضای کابینه‌ای که بعد‌ها دستگیر یا تحت تعقیب قرار گرفتند. اینها برای عذر خواهی کافی نیست؟». دست‌راستی که آرامشش را از دست داده با صدای لرزان می‌گوید: «دوستان شما عذرخواهی می‌کنند؟». دست‌چپی که از به‌هم‌ریختن وضع طرف مقابلش خنده‌اش گرفته می‌گوید: «بابت فیش‌ها عذرخواهی کردند؛ باید هم می‌کردند. حتی اگر خطا از سر غفلت بوده باشد. هر چند که خودت خوب می‌دانی ریشه این موضوع برمی‌گشت به دولت دکتر شما». دست‌راستی که جلو خود را گرفته تا از کوره در نرود، با دندان‌قروچه می‌گوید: «به چه دلیل؟». دست‌چپی خونسرد و آرام می‌گوید: «به دلیل انحلال سازمان برنامه و بودجه؛ سازمانی که سال‌ها بر مکانیسم توزیع بودجه نظارت داشت. دکتر شما نظارت را برداشت تا بتواند هشت سال بی‌هیچ نظارتی بودجه دراختیار را هزینه کند. در آن سطح دیگر صحبت بر سر خسارت بر یک فرد نیست، صحبت از خسارت بر یک ملت است». دست‌راستی با لحن تند می‌گوید: «این حرف‌ها را به خاطر ترس از آمدن ایشان می‌زنید. می‌ترسید». دست‌چپی به همان آرامی می‌گوید: «بله می‌ترسیم. اما نه از خودش. از عواقبش». دست‌راستی روی میز می‌کوبد و از جایش بلند می‌شود تا کافه را ترک کند. دست‌چپی با لبخند به او می‌گوید: «گمان می‌کردم شما از قشر الیت جامعه هستید، دکتر!».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.