آينه
اعتماد روحانی و اصلاحطلبان عبدالله ناصری: اصلاحطلبانی که حول نماد رهبری جبهه اصلاحات شناخته میشوند، همیشه از اینکه خودشان پیشقدم شوند و پیشنهادی را مطرح کنند، پرهیز کردهاند. بسیاری از اصلاحطلبان از پذیرش مسئولیت و دوباره بر سر کار آمدن بعد از مسائل ٨٨ محروم هستند؛ اما همیشه دیدگاهها و اندیشههای خود را در اختیار دولت قرار میدهند. مشکلات زیادی از همان ابتدای رویکارآمدن پیشروی دولت وجود داشت که اغلب این مشکلات ساختاری بوده است و دولت کنونی آن را از دولت پیشین به ارث برده است؛ چه در حوزه ساختارهای اقتصادی و چه در حوزه تحریمهای پیچیده که به علت سیاستهای غلط بینالمللی دولت قبلی بر کشور تحمیل شده بود، همین گفته صدق میکند. همین مسئله باعث شد برجام ماهیتی متفاوت پیدا کند و آنچنان که انتظار مسئولان کشور و جامعه بود در حوزه پسابرجام برآورده نشود. بااینحال نقدهایی به دولت وارد است. آقای روحانی در ایجاد یک نظام مدیریتی قوی در قوه مجریه آنچنان که شایسته و بایسته بود، عمل نکرد، چه در سطح کابینه، چه حوزه ساختار رسانهای و اطلاعرسانی دولت و چه در حوزه مدیریتهای استانی و شهرستانی که بخش قابل توجهی از آنها هنوز همان یادگاران دولت آقای احمدینژاد هستند. اینها انتقادات جدی است که به آقای روحانی وارد است. سعی و تلاش دولت در یک سال باقیمانده میتواند در نتیجه انتخابات سال ٩٦ بسیار مؤثر باشد.
جوان «فیشگیت» آغازی بر اخراج لیبرالها از صحنه سیاسی کشور ممکن است دولت روحانی بخواهد روند فعلی را ادامه دهد و اصلاحطلبان نیز با تمام قدرت از آن حمایت کنند، در چنین شرایطی طبیعی است که دولت خود را رودرروی مطالبه عمومی برای مقابله با فساد عمومی قرار خواهد داد. در چنین حالتی ریزش رأی دولت و حامیان بعدی در انتخابات بعدی محتمل و غیرقابل چشمپوشی است، آنهم در شرایطی که بحث حضور رئیسجمهور سابق در عرصه انتخابات جدی است و در این صورت حسن روحانی مجبور است که در هر صورت انتقادات سفت و سخت را قبول کند. به این ترتیب بعید نیست که رأیدهندگان همچنان حامی روحانی باقی بمانند. گزینه دوم این است که دولت روحانی و اصلاحطلبان موضعی بهظاهر سخت هرچند تصنعی در قبال طبقه مدیران اشرافیتگرا بگیرند، در این صورت میتوان با قاطعیت گفت که افول حزب کارگزاران در عرصه سیاسی کشور آغاز خواهد شد. به نظر میرسد که این دوراهی دیر یا زود در مقابل دولت و اصلاحطلبان قرار خواهد گرفت.
آرمان عارف رئیس میشد صندلی را از زیر پایش میکشیدند محمد عطریانفر: اگر عارف رئیس میشد جبهه تمامعیار و یکپارچه اصولگرایان صندلی ریاست را از زیرپای او میکشید و تندروها اجازه نمیدادند دوران ریاست وی برای سالهای بعد تکرار و ماندگار شود. شبیهترین پیامد این مسئله تصویر مشابه آقای حدادعادل بود که زمانی در درون اصولگرایان با لاریجانی بر سر ریاست مجلس رقابت داشت. در حالی که شخصیت اندیشمند و فرهیختهای مانند آقای عارف متفاوت از حضور رقابتآمیز حدادعادل در پارلمان بود. نکته دیگر اینکه ما نمیتوانیم پارلمان را به صورت جداگانه خارج از پازل قدرت تحلیل و تفسیر کنیم. پارلمان حلقهای از حلقههای قدرت قانونی، قدرت اجتماعی و قدرت سیاسی و راهبردی در کشور است. به همین دلیل باید ظرفیت آقای عارف را با ظرفیت آقای لاریجانی در نقشآفرینی در این حلقههای بههممتصل مورد بررسی قرارداد/ اصولگرایان برای رقابت با روحانی از منظر عقل سیاسی در نهایت باید به سراغ افرادی مانند علیاکبر ولایتی، علی لاریجانی، محمود احمدینژاد، سعید جلیلی، محسن رضایی، محمدباقر قالیباف و محمدرضا باهنر بروند. به شهادت همه سیاسیون شرایط امروز جامعه با سال ۸۴ تفاوتهای زیادی پیدا کرده و نمیتوان انتظار داشت یک چهره درجه دو یا درجه سه مثل آقای احمدینژاد به صحنه رقابت بیاید و به کاندیدای تمامعیار اصولگرایان تبدیل شود. از بین این افراد نیز تنها کسی که بالقوه توانایی رقابت با آقای روحانی را خواهد داشت آقای محمدرضا باهنر است.
ايران اصلاح حقوقهای نامتعارف موضوعی ملی نه جناحی بهمن کشاورز: در جامعهای که مبتنی بر اقتصاد آزاد و نه کاملا منطبق بر اشاعه رفاه کلی برای همگان است، تفاوت درآمدها و دریافتیها امری طبیعی است و نمیتوان آن را محمل زدوخوردهای سیاسی قرار داد. بدیهی است حرکت جامعه بهسوی هدفی اینگونه بدون تردید سازنده بوده و وظیفه دولتهاست آنگونه که در اصل سوم قانون اساسی آمده است، تبعیضها را در سطح ملی منتفی کنند. مضافا اینکه مهمترین نکته در این بین آن است که موضوع حقوقهای کلان به ابزاری برای تسویه حسابهای سیاسی و غلبه بر رقیب تبدیل نشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.