|

آينه

اعتماد رازهای «جام زهر» سردار حسین علایی: آقای ‌الله‌کرم شما مدام به آقای هاشمی بد و بیراه می‌گویید اما من می‌گویم آقای هاشمی اگر یک کار بزرگ برای امام کرده باشد همین قطع‌نامه است. آقای هاشمی می‌خواست مسئولیت پذیرش قطع‌نامه را به عهده بگیرد و امام قطع‌نامه را می‌پذیرد به همین دلیل من به این کار بزرگ آقای هاشمی افتخار می‌کنم و باید مجسمه‌اش را طلا گرفت. همان زمانی که آقای هاشمی اعلام کرد حالا که قرار است جنگ را تا پیروزی ادامه دهیم ضرورت دارد پیروزی را تعریف کنیم، حرف درستی بود. هاشمی بعد از شکست عملیات رمضان و والفجرها فهمید که دیگر سخت است ما در جبهه‌های جنگ به موفقیتی برسیم و گفت «جنگ تا یک پیروزی» که حرفی منطقی بود. آقای ‌الله‌کرم به دلیل اختلاف سیاسی به آقای هاشمی فحش می‌دهد درحالی‌که امام، آقای هاشمی را به‌عنوان فرمانده جنگ انتخاب کرد. این توهین‌ها به آقای هاشمی توهین غیرمستقیم به امام است. حسین الله‌کرم: می‌خواهید بگویید جام زهر، جام عسل بوده بگویید. ما امروز داریم مدیریت‌نداشتن را نقد می‌کنیم. امام هم یکی از بی‌مدیریتی‌ها را در رأس گذاشته، عیب ندارد. ما سه برابر عراق جمعیت داشتیم اما ضعف مدیریتی بود که باعث شد تا نیروهای ما در جنگ از نیروهای جنگی عراق کمتر باشند.

كيهان کجایی هستید آقای مدیر؟ محمد ایمانی: چرا باید وزیر محترم اطلاعات از رسانه‌های افشاگر ماجرا تشکر بلیغ کنند، اما 10 روز بعد همین روشنگری علیه فساد را جاروجنجال رسانه‌ای بنامند و نکوهش کنند؟ چرا وزیر دادگستری هم می‌گوید که دست روشنگران این عرصه را می‌بوسد و هم پیگیر دادگاهی‌کردن رسانه‌های منتقد می‌شود؟ چرا دولتمردان، هم از ماجرایی که لااقل غافل شده‌اند عذرخواهی می‌کنند و هم منتقدان روشنگر را به خباثت متهم می‌سازند؟ چرا وزیر ‌هزارمیلیاردی به خود اجازه می‌دهد بگوید «این فیش‌ها همه جای دنیا مرسوم است و نیازی به سروصدا ندارد»؟ چرا برخی از مسئولان دولتی می‌خواهند سروته ماجرا را با 7-8 یا 13 نفر هم بیاورند؟ و چرا اگر رئیس‌جمهور محترم در کرمانشاه به‌درستی می‌گوید «نباید تخلف چند صد نفر را [در ماجرای فیش‌های حقوقی نجومی] به جمعیت بزرگ مدیران فعال و پاک سرزمین‌مان گسترش دهیم»، همین چند صد نفر (از 300 تا 999 نفر) را برای مؤاخذه و مجازات و اخراج معرفی نمی‌کنند؟ یا چرا ظلم و اجحاف چندده ‌هزار مدیر پاک خدمتگزار را به اخراج و مجازات چند صد خائن به امانت و لکه ننگ دولت و ملت و نظام (حتی اگر از نزدیکان باشد) ترجیح می‌دهند؟ دل دوستان ما کجا و پیش کیست؟ با خدا و مردم؟ با مدیران پاکدست؟ یا خدای ناکرده با اشراف بدمست که هرچند کم‌اند اما مصیبت‌اند؟

ايران فیش، راهی برای فراموشی فساد! محمود میرلوحی: امروز بودجه شهرداری تهران 17‌ هزار میلیارد تومان یعنی معادل نصف بودجه عمرانی دولت است. این در حالی است که دولت با همه عرض و طول تنها 30‌ هزار میلیارد تومان بودجه عمرانی دارد و باید پاسخ‌گوی پنج میلیون نفر حقوق‌بگیر نیز باشد. بنابر این واقعیات اقتصاد ایران شاهد آن هستیم که دولت با وجود این امکانات پاسخ‌گوی اتفاقاتی است که بسیاری از آنها در حیطه نهادهای زیرمجموعه‌اش رخ نداده‌اند. چنان‌که بسیاری از اتفاقات در بانک‌های به‌ظاهر خصوصی رخ می‌دهد که مدیران‌شان توسط بخش خصولتی تعیین می‌شوند. اما در نهایت این دولت است که باید پاسخ‌گوی مشکلات باشد. در این میان رسانه‌های شجاع ازجمله ابزار لازمی است که در تمام دنیا برای مبارزه با فساد اقتصادی به کار می‌رود. اما امروز خوشبختانه شرایطی به وجود آمده است که باید قدردان آن باشیم. حمایت دولت از رسانه‌های مستقل و شجاع و درعین‌حال حمایتی که دولت یازدهم از حفظ و توسعه امکان استفاده مردم از رسانه‌های مجازی انجام داده است، دو عاملی هستند که سبب شده خوشبختانه امروز این رسانه‌ها در خدمت طرح موضوع مهمی چون فیش‌های حقوقی و پرداخت‌های نامتعارف شود.

وقايع اتفاقيه فیش‌های حقوقی بر مفاسد دولت قبل سایه نمی‌اندازد عبدالکریم حسین‌زاده: رئیس‌جمهوری به‌درستی در صحبت‌هایش اشاره کرده است که این نوع پرداختی‌های نامتعارف در فیش‌های حقوقی که امروزه مورد مناقشه بسیاری از فرصت‌طلبان قرار گرفته تا به‌واسطه آن دولت تدبیر و امید را در آستانه انتخابات تخریب کنند، مختص به این دوره نیست و مربوط به سال‌های گذشته است. زمانی که رهبری، فرمان هشت‌ماده‌ای را مبنی بر مبارزه با مفاسد اقتصادی صادر کردند، متأسفانه برخی از افراد نسبت به دستورات ایشان بی‌توجه بودند و گاهی در دولت گذشته مفاسد اقتصادی و مالی بزرگ‌تری هم اتفاق افتاده بود که برخی گروه‌ها نسبت به آنها سکوت کرده بودند، بنابراین، این رفتار دوگانه جای سؤال دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.