|

درباره خدای کشتار کار علی سرابی

خندیدن به خود

سحر سلطانی

یکی از جاذبه‌های اصلی تماشای نمایش خدای کشتار بازی بازیگران آن هست چون اینها دارند چهار چهره جدی و بعضا عبوس را به تماشا می‌گذارند اما تماشاگران در لحظاتی قاه‌قاه می‌خندند؛ یعنی اینان به چه چیز خنده‌داری می‌خندند که نه در متن یاسمینا رضای فرانسوی به آن پرداخته شده و نه نحوه بازی و شخصیت‌پردازی بازیگران و هدایتگری کارگردان چنین می‌نماید. در این نمایش چهار شخصیت به موازات هم دارند حرکت می‌کنند که از جنگ و بلوای پسرهای 11ساله‌یشان به صلح و آشتی برسند. آلن (نوید محمدزاده) و همسرش، آنت (مارال بنی‌آدم) والدین برنو که ضارب است و با چوب‌دستی بر دهان فردیناندو کوفته و او را برای چند روزی بدشکل کرده و دندان‌درد و عصب‌کشی را بر فردیناندو وارد کرده است، به خانه میشل (علی سرابی) و ورونیک (ستاره پسیانی) می‌آیند! می‌خواهند گپ‌وگفتی بزنند هم برای آشنایی و هم آشتی‌دادن بچه‌هایشان و می‌خواهند در ظاهر امر، متمدنانه رفتار کنند. بازیگران به‌ناچار باید خوب رفتار کنند و جدی باشند و حتی عبوس هم باشند تا لحظاتی که شربت سکنجبین (نوشیدنی) می‌خورند و در آن حالت مستی و گیجی روی واقعی خود را از آن حالت متظاهرانه بیرون می‌آورند و تبدیل به موجوداتی غریب و حتی با افراط در این رفتارهای زشت و پلشت چون هیولا می‌نمایند و دیگر هیچ‌گونه قبح و شرمی را در رفتار و گفتارشان رعایت نمی‌کنند. اینان افراد قشر متوسط هستند یقینا تحصیلات عالیه دارند. حتی آلن وکیل است و ورونیک نویسنده است اما اینان نیز چندان التفاتی به موقعیت و شخصیت‌شان ندارند و با شعله‌ورشدن عصبانیت‌هایشان رفتار هسیتریک و دیوانگی از خود آشکار می‌کنند. میشل عمده‌فروش اثاث خانگی است و آنت هم در امور مالی فعالیت می‌کند، اینان هم در رفتار خشن و مسخرگی و پرت‌وپلاگفتن دست آندو را خواهند بست و در این میان هر چهار بازیگر همچنان جدی و عبوس هستند هرچند در لحظات مستی آنت مدام گریه می‌کند و آنت مدام می‌خندد. او حتی موبایل آلن را در آب تنگ ماهی می‌اندازد که برای همیشه دست از این تلفن‌های مدام بردارد. نوید محمدزاده بسیار جدی است و قانونمندبودن را در ظاهر امر رعایت می‌کند اما زبان تیز و نیشداری دارد که بی‌رحمانه از قانون نانبشته‌ای می‌گوید که زادگاهش حیات‌وحش است و آن‌که زورش بیشتر است پیروزمندانه‌تر زندگی خواهد کرد. ورونیک نویسنده و روشنفکر حقوق‌بشری است و درباره آفریقا و خشونت و جنگ آن قاره سیاه صاحب‌نظر و کتاب است، اما در کنترل وارد بر خانه‌اش از سوی والدین پسربچه ضارب کم می‌آورد! ستاره پسیانی هم جدیت دارد و اصلا کمدین نیست و حتی نوید محمدزاده که بیشتر کمیک است در اینجا عبوس و خیلی دلشکسته و ملال‌آور بازی می‌کند اما در تمام لحظات اسباب خنده بازار است و انگار که دارد لودگی می‌کند ولی یک لحظه هم چنین نیست. او حتی در ابتدا خرناس می‌کشد و چند بار تکرار می‌شود این رفتارش و آنت هم بارها با آروغ و بعد هم تهوع و حال برهم‌زنی فضا را مشمئز می‌کند اما او نیز عامل خنده است. علی سرابی هم همین‌طور و... بنابراین در این میان اتفاقاتی هست که شبیه به زندگی واقعی تماشاگران است و اینکه همه ما دچار عصبانیت و رفتار هیستریک می‌شویم، عامل اساسی خندیدن است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.