آینه
شهروند رسیدگی مدنی؛ ویژگی جامعه مدنی عباس عبدی: مسئلهای که برای آقای کیارستمی رخ داد، صرفا یک مسئله مربوط به یک شخص است (مستقل از اینکه جزئیات آن چه باشد) و هیچ ربطی به حرفه هنری آن مرحوم ندارد که مجموعهای با عنوان هنرمند یا سینماگر خود را در صفوف یک صنف و در مقابل یک صنف دیگر که پزشکان هستند قرار دهند. برای حل مسئله باید آن را مشکل میان دو شخص (بیمار و پزشک) دانست. البته ما تقابلهای صنفی هم داریم، ولی در این مورد خاص بسیاری از پزشکان نیز میتوانند در کنار خانواده آن مرحوم قرار گیرند، در حالی که پزشک هستند، چون مسئله در کلیت خود صنفی و حرفهای نیست. تقابل این دو صنف یا دو قشر بسیار مهم، به ضرر هر دو و در این مورد خاص بیشتر به ضرر هنرمندان است. انگشتگذاشتن بر برخی ویژگیهای صنفی مثل اخذ دستمزد بالا، برای محکومکردن یک صنف خطرناک است، چون از این نوع ویژگیها را میتوان برای هر صنفی برشمرد. الان بهترین فرصت است که افراد صاحب نفوذ و کلام هر دو صنف وارد میدان شوند و اجازه ندهند این نوع تقابلهای انحرافی صورت گیرد. بنده بهدلیل ارتباطاتم اطلاع دارم افراد بسیاری از هر دو صنف از وضع پیشآمده ناخرسند هستند ولی فضای موجود یا ملاحظات دیگر مانع از حضور عمومی آنان در این ماجرا میشود. مسئله دعوای دو صنف نیست، مسئله عدالت و تحقق آن در یک مورد خاص است. رسیدگی منصفانه و بیطرفانه و ضمنا سریع و شفاف و ملتزمبودن به نتایج آن نشان خواهد داد که تا چه حد توسعهیافته و مدنی هستیم. اگر قرار باشد از میان اقشار گوناگون جامعه پنج قشر بالا و توسعهیافته را نام ببریم، قطعا پزشکان و هنرمندان در میان آنها هستند. ولی اگر قرار باشد بهدلیل یک رخداد، رابطه آنان تا این حد شکرآب شود و بهجای یک رسیدگی مدنی، لعن و نفرین و اتهامزنی کلی علیه قشر مقابل رواج یابد، در این صورت از دیگران چه انتظاری وجود دارد؟ این اتفاق را میتوان به فرصتی تبدیل کرد که سطح اعتماد میان جامعه پزشکی و مردم را ارتقا داد، مشروط بر اینکه مدنی و توسعهیافته رفتار کنیم و اگر غیرمدنی رفتار کنیم این اتفاق تبدیل به تهدیدی جدید برای تخریب روابط میان اقشار اجتماعی خواهد شد.
اعتماد شبکه مویرگی احمدینژاد در میان فعالان سیاسی برخی امید و آرزوی بازگشتش را در سر میپرورانند و مانند روحالله حسینیان معتقدند او اگر برگردد رئیسجمهور میشود. برخی نیز امید و آرزوی بازنگشتنش را دارند تا دوباره دوران سخت کشور آغاز نشود. تحرکات ماههای اخیر او دلیل خوبی برای سنگینی کفه ترازو به سمت بازگشت او است اما این تمام واقعیت نیست. شبکه مویرگی او در سراسر کشور، سخنرانیهای گاه و بیگاهش، پاسخهای دوپهلو به سؤالات صریح رسانهها و حضور دایمی هوادارانش در عرصه عمومی با تمرکز بر فضای مجازی همه و همه نشان میدهد او استراتژیای را انتخاب کرده که بر مبنای آن تا لحظه آخر همه را در خوف و رجا نگه دارد. نسخهای کاریکاتورگونه از کاری که هاشمیرفسنجانی در سال ٩٢ انجام داد. با این تفاوت که هاشمی تا لحظه آخر تصمیمش را نگرفته بود و او از همین حالا میداند خرداد ٩٦ چه خواهد کرد. او نمیخواهد از کانون توجه دور باشد. بودن در مرکز توجهات امری است که حتی در سالهایی که سکان اجرائی کشور به دستش بود هم از او جدا نشد.
کیهان چه کنیم تا آمریکا و عربستان سر جای خود بنشینند؟ سعدالله زارعی: توانایی ما برای اعمال فشار بر آمریکا و عوامل منطقهای آن بسیار زیاد است. ما البته نیاز داریم تا اندکی استراتژی خود را اصلاح کنیم. یک سؤال این است که در شرایط تصعید بحران علیه ایران، چرا باید خلیج فارس، اقیانوس هند، دریای سرخ برای آمریکا و عربستان امن باشد؟ آمریکاییها براساس چه منطقی نزدیک به 70 شناور نظامی در حدفاصل بحرین تا دهانه هرمز دارند؟ چرا بیش از 17 پایگاه نظامی آمریکا باید در اطراف ما وجود داشته باشد؟ الان عربستان با صادرات نزدیک به 10 میلیون بشکه نفت در روز که حدود دو میلیون آن از تنگه هرمز میگذرد، به حقوق و منافع ایران، عراق و... تجاوز کرده و چندین سال است به ما ضربه میزند، چرا ما نباید در جهت متوقفکردن این اقدام خسارتبار وارد عمل شویم؟ نزدیک به 90 درصد از ساکنان اصلی بحرین، «ایرانیتبار» هستند، چرا ما از ایرانیتبارهای بحرینی دفاع جدی و عملی نمیکنیم مگر نه این است که بارها اروپاییها کشوری که درصد بسیار کمتر اروپایی داشته است را مورد حمله قرار دادهاند و مگر با همین استدلال ترکیه بهعنوان عضو ناتو در سال 1353 به قبرس حمله نکرد؟ اگر دشمن در حال تصعید بحران علیه ماست ما نمیتوانیم از این تصعید بگریزیم و آن را نادیده بگیریم یا در انتظار روزی که به طور طبیعی فروکش کند بنشینیم و کاری انجام ندهیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.