زندگان را دریابیم
غلامرضا امامی
وقتی که رفت... بود «عباس کیارستمی»
چه سود ناله و مویه و مرثیه بر سوگ مردی که دیگر نیست و افسوس بر خاموشی شعلهای و شمعی که خاموش شد؟ فرش قرمزی افکندن و به استقبال پیکری بیجان رفتن!؟ بر مزاری گلنهادن و شمعافروختن. بس کنیم. کیارستمی شور زندگی داشت. شیفته و شیدای شادی و زیبایی بود. او راه خود را رفت... نقش و مهر خوش خویش بر صحیفه تاریخ زد. او بود... او هست... از او بیاموزیم... بسیار بیاموزیم و بدانیم که «زندگی زیباست / زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست / گر بیفروزیش رقص شعلهاش در هر کران پیداست / ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست». شاید که خاموشی نابهنگام او سبب شود که به خود آییم. غم و اندوه بر گذشته و در گذشته، از حال و آینده... از راه و رفتن بازمان ندارد. زندگی را پاس داریم و زندگان را دریابیم. گمان مبر که به پایان رسید کار مغان / هزار باده ناخورده در رگ تاک است
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.