آنچه دولت از آن غافل است
علی عادلیفرد*: وقتی روحانی رئیسجمهوری ایران شد، تعریف جدیدش از اعتدال، معنای متینی را در ساحت سیاست ایران به ارمغان آورد. در مفهوم اعتدال باید گفت تعامل و تحمل عقیده مخالف، سبب رویش نهال نورسته اعتدال میشود؛ درواقع اعتدال، رفتن به راه میانه نیست، بلکه نزدیککردن دو قطب مخالف با حداقل اشتراکات است، تا آنگاه که دو طرف بفهمند دلیل اختلاف، مبانی اعتقادی نیست، بلکه نپذیرفتن رویکردهای مخالف است؛ روحانی در چینش مدیران بالادستی بر همین رویه رفت، وزیر کشور و وزیر دادگستری را با وجود مخالفت اطرافیانش از جناح مقابل خود در انتخابات 24 خرداد انتخاب کرد و در تعامل با همان جناح، توانست شعار انتخاباتیاش را اجرائی کند. اینکه سانتریفیوژ باید بچرخد، زندگی مردم هم باید بچرخد. اینها رویه نیکی بود که رئیس دولت تدبیر و امید بنیان نهاد؛ اما مجموعه مدیریتی او در چینش مدیران میانی خود نتوانستند درست عمل کنند. این طیف با همان نگاه اعتدالی به چینش مدیران وزارت کشور پرداختند و تلاش کردند مدیران افراطی هر دو جناح را در وزارت کشور به کار نگیرند؛ اما همینجا بود که اشتباه بزرگتر سر زد! اعتدال با محافظهکاری به دست نميآيد، محافظهکاری و نبود شفافیت سببساز زایش افکار فرصتطلبانه است. ایده محافظهکاری (حد وسط) در وزارت کشور کلید خورد و متأسفانه در چینش فرمانداریها همین رویه دنبال شد؛ محافظهکاری رضایت به وضع موجود را ترغیب میکند. در حقیقت بيشتر کارگزاران و عاملان، خود را مقید به محافظهکاری میبیند و ميكوشند براساس وضع موجود در شرایط فعلی حرکت کنند. اساسا رویکرد و رفتار آنان پیشبینینشدني است. ترس از بهخطرافتادن جایگاه و منافع فردی، نمیتواند مجریان و ژنرالهای جسوری را برای اجرای برنامههای اعتدالی دولت پرورش دهد و برای همین است که نمیتوان در بزنگاهها روی این مدیران حساب کرد. امروزه میبینیم دور از چشم دولت، در گوشه و کنار کشور پهناورمان، مدیران شهرستانی مجری سیاستهای دولت نیستند. در دولتهای گذشته مدیران استانی و شهرستانی معمولا بعد از سخنرانیهای رئیس دولت، در طول هفته به تبیین برنامههای دولت میپرداختند، نکتهای که مدیران وزارت کشور بهعمد یا غیرعمد از آن غافل هستند. امروز حتی میبینیم بدهبستانهایی بین مدیران بالادستی برای انتصاب در فرمانداریها در جریان است. با شروعبهکار مجلس، استاندارهای نگران تغییر، با لابیهای خارج از دولت، تسلیم خواستههای مجلس میشوند. دولت باید از استاندارش حمایت کند؛ اینکه هرازگاهی صحبتی هدفدار مبنی بر تعویض استانداران بیان میشود، شاید بازی اهل قدرت باشد! ما تاکنون شاهد نبودهایم دولت صراحتا از استاندارانش و مدیران زیرمجموعهاش حمایت جدی کند و این خود ریشه محافظهکاری را در خاک سیاست محکم میکند. برای نمونه ماه قبل در بعضی از تریبونها سخن از جابهجایی استاندار مازندران بود تا اینکه از بازخورد خبر مذکور این وقایع از آب درآمد: برابر خبرهای غیررسمی؛ اما تأییدشده نقل میشود فرماندار تازهمنصوبشده محمودآباد به چالوس و فرماندار تازهمنصوبشده چالوس به نوشهر میرود و در نهایت فقط فرماندار اعتدالگرای واقعی نوشهر صرفا بهدلیل فرمانناپذیری از جریانات غیرهمسو با دولت، به محمودآباد میرود! میگویند همه این انتصابهاي غيرمعمول، در جایی غیر از وزارت کشور کلید خورد. اکنون که سال پایانی عمر دولت است دولت باید توجه کند اگر میخواهد رویه اعتدال و تدبیرش بر زمین نماند، باید از خود بپرسد آیا میتواند در همان بزنگاهها و ارائه برنامههایش، از همین مدیران استفاده کند؟ این پرسش جدی را باید پیگیری کرد، چراکه غفلت از آن موجب خسران است. *دبیر آموزشوپرورش نوشهر
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.