کیارستمیها باید خیلی دیر بروند
همایون غنیزاده
کیارستمی خیلی زود مرد، منظورم این نیست که 10 یا 20 سال دیگر باید زندگی میکرد. نه! آنهم کم بود. این بیعدالتی است که امثال کیارستمیها مانند بقیه عمر طبیعی داشته باشند، کیارستمیها باید خیلی دیر بمیرند، خیلی...! ٣٠٠ یا٤٠٠ سال هم کم است. باز هم دیرتر. میتوانم تصور کنم شاید با داشتن طول عمری ٧٠٠ ساله کمی جهان برای عرضه نبوغ آدمی مانند کیارستمی کافی میآمد. کیارستمی و ٧٠ سال عمر؟! به هم نمیآیند. مثل درخت عظیمی که در گلدان باشد، به هم نمیآیند. مثل نهنگی که در برکه باشد، به هم نمیآیند. عمر حداکثر 70، 80، 90 سال برای عباس کیارستمیها نقص طبیعت است. از همان ابتدای آگاهی ما به وجود آنها ناخودآگاه افسوس میخوریم که چند دهه دیگر قطعا آنها را از دست میدهیم. اینجاست که پس ذهنت چیز محوی، آرزوی محالی، با خجالت و بیاعتمادبهنفس به تو خیره میماند. سالهاست خیره مانده است... علم باید کاری کند! چرا علم کاری نمیکند؟! دیگر وقتش است. وقتی پزشک سوزان سانتاگ به او اعلام میکند پیوند مغز استخوانش موفقیتآمیز نبوده و سانتاگ بهزودی خواهد مرد، او همین سؤال را در بستر مرگ از پزشکش میپرسد. در حقیقت توقعش را از علم پزشکی بیان میکند! گویا سانتاگ رو به پزشکش فریاد میزده است: چرا کاری نمیکنید؟! چرا ایستادهاید من را نگاه میکنید؟! بروید در آزمایشگاهتان! بروید یک راهی پیدا کنید! بروید کاری کنید... پسرش در کتاب «سانتاگ در جدال با مرگ» میگوید: او تا روز آخر دنبال راه جدیدی برای درمان میگشته است. کاش علم، علم پزشکی زودتر کاری کند. اینها دردانهها و میراث بشریت هستند، اینها تکرار نمیشوند. چرا علم برای تزریق عمری طولانی به امثال اینها خساست میکند؟! در تخیلم دارم توقعاتم را از علم پزشکی برمیشمارم که جایی میخوانم اشتباه پزشک جراح و رسیدگی نامناسب، بیماری ساده پولیپ روده عباس کیارستمی را که باید چند روزه بهبود پیدا میکرده! قاتل جان او کرده است. بااینحال همچنان دلم میخواهد این تصور و آرزوی محال را با وجود نداشتن اعتمادبهنفس لازم کمی با صدای رساتر بیان کنم. دیگر وقتش است. علم باید کاری کند. اینها دردانهها و میراث بشریت هستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.