|

دو جوابيه‌ به مطلب «دامن چاك‌چاك نقد» نوشته سيامك دل‌زنده

تکثير و تکرار قضاوت با شما

ایمان افسریان

در تاريخ پنجم تير‌ماه سال جاري، در صفحه‌ کتاب روزنامه‌ «شرق»، آقاي سيامک دل‌زنده مطلب مفصلي در مورد کتاب «در جست‌و‌جوي زمان نو» منتشر کردند. سؤالاتي پرسيدند و گاه اتهاماتي نسبت به من که گردآورنده کتاب هستم و آقاي وحيد حکيم که يکي از نويسندگان مجله حرفه: هنرمند و کتاب است وارد کردند. در 14 سال فعالیت «حرفه: هنرمند» تمام سعی‌مان را برای پرهیز از این‌گونه حواشی کردیم که متأسفانه امکان‌پذیر نشد. پس توضيحات مختصري جهت رفع شبهات به خوانندگان ارائه مي‌کنم. ايشان در مقاله‌ مفصل خود سه سؤال از من پرسيده‌اند که موظف به پاسخ هستم: 1- آيا افسريان و نشر «حرفه: هنرمند» از تک‌تک نويسندگان براي انتشار مطالبشان به‌صورت کتاب اجازه گرفته‌اند؟ و آيا حق‌التحرير خاصي بابت اين کار به آنها پرداخت شده ‌است؟ هرچند که ما از مؤلفين اجازه گرفته‌ايم اما درواقع اين موضوع مربوط به ناشر و مؤلف است نه آقاي دل‌زنده. 2- پرسشِ - به‌زعم ايشان اساسي- ديگر اين است که آيا مقالات به همان صورتي که پيش‌تر در مجله چاپ و منتشر شده‌اند در کتاب آمده‌اند يا مورد بازبيني نويسندگان قرار گرفته‌اند؟ اگر ايشان زحمت خواندن مقدمه‌ کتاب را به خود مي‌دادند پاسخ اين پرسش‌هاي اساسي خود را مي‌يافتند. متأسفانه ايشان آنقدر نگران حقوق معنوي خودشان بوده‌اند که حتي مقدمه را نخوانده و دست‌به‌قلم شده‌اند. 3- پرسش بعدي ايشان در مورد اخلاق حرفه‌اي‌ست و پرسيده‌اند آيا شکايتي از اين مقالات شده‌ است و آيا ما موظف به کسب اجازه از شاکي براي چاپ مقاله‌هاي مورد ظن نبوده‌ايم؟ بايد بگويم که تاکنون اگر شکايتي در مورد مقالات براي ما ارسال شده است در خود مجله منتشر کرده‌ايم. اما اگر منظورشان شکايت خودشان است، که ايشان داستان مفصل‌شان را براي روزنامه «شرق» فرستاده‌اند، نه براي ما. اما من در جريان گله‌ شفاهي ايشان از آقاي توکلي بودم. من به ‌دقت مقالات را خواندم، مطابقت دادم و به‌نظرم تفاوت مقالات فاحش بود و اعتراض بی‌مورد. بااین‌حال اگر شکایت به‌صورت مکتوب به مجله ارسال می‌شد حتما آن را چاپ می‌کردم. اما تصمیم در مورد چاپ مجدد مقاله در کتاب منوط بود به قضاوت من که آیا شکایت‌شان وارد است یا نه. در مورد شکایت ایشان باید بگویم عجيب است که آقاي دل‌زنده فکر کرده‌اند کشف قافيه‌ «هيچ و کيچ» يا اصطلاحاتي مانند چادر آرت و نماد‌هاي کليشه‌شده از خاورميانه و بازار آن و... حاصل نبوغ فردي ايشان بوده است و هيچ‌کس قبل از ايشان در مورد اين موضوعات مقاله‌اي ننوشته است و بعد از ايشان هم اگر هرکسي از اين کلمات استفاده کند بايد از ايشان تشکر کند! اگر چنين است من در سال 89، در شماره‌ 33 مجله در مقاله «ترس عقب‌ماندگي و مکانيسم دفاعي» و يا آقاي اخگر در همان شماره در مقاله «جهاني‌شدن ايراني‌شدن» به اين هنر کيچ و موضوعات مربوط به آن پرداخته‌ايم و لابد الان بايد مدعي حقوق معنوي‌مان از آقاي دل‌زنده باشيم؟! نمي‌دانستيم که آقاي دل‌زنده برند قافيه‌ «هيچ و کيچ» را به ثبت رسانده‌اند و يا اگر ايشان در مورد نمايشگاهي نقدي مي‌نويسند ديگر کسي حق نوشتن در مورد آن نمايشگاه را ندارد و يا اگر از تصاوير آثار هنرمنداني در مقالات مجله استفاده مي‌شود که قبلا آقاي دل‌زنده آنها را در مقالات خود جاي داده‌اند، بايد از ايشان کسب اجازه کنيم و اگر نکنيم اخلاق حرفه‌اي را رعايت نکرده‌ايم! در مورد مقاله‌ آقاي حکيم هم بايد بگويم در حدود يک سال قبل از انتشارِ مقاله «به‌سوي هنري تقريبا هيچ» بارها با ايشان بحث و گفت‌وگو داشتم و خيلي پيش از انتشار تاريخ‌ساز مقاله‌ آقاي دل‌زنده از آقای حکیم خواستم نظراتش را مکتوب کند تا بالاخره رضايت داد و منتشر شد. و در مورد داستان‌های طولانی مطالبی که حکیم از دل‌ز‌نده خواسته یا خوانده، باید بگویم این حرفه‌ای‌ترین کار یک نویسنده است که قبل از نوشتن مقاله تمام مکتوباتی که حول‌و‌حوش موضوع نوشته شده را بخواند. در‌نهايت خطاب به آقاي دل‌زنده مي‌گويم که به‌قول خودشان راه‌هاي اخلاقي‌تري براي کسب شهرت و جلب‌توجه، غير از اين جنجال‌هاي «قضاوت با شما» وجود دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.