|

تقاص

احمد غلامی

«هی بهش گفتم، زمین جای خطرناکیه اما به خرجش نرفت که نرفت. فکر می‌کرد دنیا هرکی هرکیه، بزنی و در بری، بگي زرنگم. بهش گفتم رفیق هر کاری تقاص داره. تقاصش رو پس می‌دی، دیر یا زود داره سوخت و سوز نداره. گفت، برو عمو دلت خوشه، تو تقاص چی رو می‌دی که کنج قهوه‌خونه چرت می‌زنی، یا خماری یا نئشه. گفتم، زمین جای خطرناکیه، اصلا بهش اعتباری نیست. هی می‌چرخه هی می‌چرخه، یک‌دفعه می‌بینی از اون بالا پرت می‌شی پایین. گفت، داری زر می‌زنی. آدم نئشه تا نئشه‌ است، آسمان و ریسمون می‌بافه. تا خماره به زمین و زمان بدوبیراه می‌گه. گفتم اگه باور نمی‌کنی، مردی پاشو خلاف جهت زمین بچرخ. گفت، اسکول مگه زمین کدوم‌وری می‌چرخه، گفتم از راست به چپ، گفتم نمی‌بینی بعضی وقتا اوضاع گه‌مرغیه، اون‌وقتا زمین از چپ به راست می‌گرده. تازه ناهار خورده بودیم، آبگوشت بزباش. پاشد دستاش رو از دو طرف باز کرد و گفت، نگاه نکن حالا پشم و پیلم ریخته، قدیما یه ساعت تو گود زورخانه می‌چرخیدم. گفتم، یه ساعت خلاف جریان زمین؟ گفت، خلاف خلاف. چرخید و چرخید. دو دقیقه نشد که وایستاد. تلو‌تلو می‌خورد، رنگش مثه گچ سفید شده بود. زور زد زمین نخوره، نشد. تلپی افتاد زمین. رفتم بالا سرش و گفتم، خوردی زمین یا زمین تو رو خورد. گفت، خفه‌خون بگیر. گفتم، رفیق زمین همه‌رو می‌خوره. من رو، تو رو، اون رو. هرکی رو که رو گُرده‌ش سواره، دست‌آخر می‌خوره. گفت، دوز تزریقت بالاست، داری هذیون می‌گی. باورش نمی‌شد. زمین دهن باز کرده و می‌خواد اون رو بکشه پایین. گفتم، رفیق داری فرو می‌ری حواست نیست. گفت، خفه‌شو. هری برو رد کارت. گفتم، من واسه خودت گفتم. گفت، به تو چه مگه تو صاحب زمینی. گفتم، زمین خودش صاحب داره. دستت رو بده بیا بالا. گفت، من بالای بالام. گفتم پایین افتاده بالا، حواست نیست. نیم‌خیز شد. نشست رو زمین. تموم بدنش خیس عرق شده بود. گفت، قهوه‌چی یه چای نبات بده، ناهار سر دلم مونده شایدم سردیم شده. گفتم، اون‌که سر دلت مونده گهی‌يه که خوردی، داری تقاصش رو پس می‌دی. گفت، کدوم کار؟ گفتم یادت نمی‌یاد! فکر کردی تو عالم هپروتم. گفت، چی داره می‌گه این مشدی. این هروئینی رو از قهوه‌خونه بنداز بیرون وگرنه خودم با تیپا بیرونش می‌کنم. گفتم، تو اول از جات بلندشو، بعد رجز بخون. گفت، زمین اگه یه دقیقه وایسته، دخلت رو میارم. گفتم، این زمین تا قیام قیامت می‌چرخه، زمین که نچرخه زمین نیست. گفت، خفه. بسه زر نزن مخم ترکید. گفتم، فکر می‌کنی مردم خَرَن. فرستادیم دنبال مواد که مینا رو خفت کنی اونم پا نداد، کتکش زدی. می‌دونی چرا مینا از خونم رفت؟ می‌دونست اگه ببینم چه بلایی سرش آوردی همون روز می‌کشمت. گفت، حرومزاده داری تهمت می‌زنی. مشدی حرفای این الدنگ رو باور نکن، زنگ بزن اورژانس دل و روده‌م داره بالا میاد. گفتم، زمین جای خطرناکیه. می‌چرخه هی می‌چرخه، از بالا می‌افتی پایین. گفت، مشدی بجنب دارم از دست می‌رم. گفتم، شاید چیزخورت‌ کردن. گفت، زر نزن، ور نزن، ویزویز نکن. ویزویز، ویزویز کرد. شد مگس، من شدم عنکبوت. یه عنکبوت گنده و پشمالو. گفتم، ویزویز نکن. از تاری که واسه‌ت تنیدم دیگه خلاص نمی‌شی. قهوه‌چی گفت، اورژانس اومد. پا شدم رفتم رو صندلی نشستم. دکتر گفت، شما زنگ زدید؟ قهوه‌چی گفت، من زنگ زدم. دکتر گفت، چی خورده این‌قدر کبود شده؟ گفتم، آقا مگسا چی می‌خورن؟ به سینه‌های پشمالوم نگاه کرد و گفت، این عنکبوت از کِی اینجاست؟ قهوه‌چی گفت، خیلی وقته، کاری به کار کسی نداره. تو عالم خودشه. دکتر گفت، عجب عالمی داره. این چرا این‌جوری شده؟ گفتم،‌ هی خلاف زمین چرخید و چرخید، سرش گیج رفت افتاد زمین. دکتر گفت، زمین جای خطرناکیه، نباید باهاش شوخی کنی. این چی خورده؟ گفتم، آقا مگسا چی می‌خورن؟ جوابم رو نداد. اون رو انداختند رو برانکارد. دکتر گفت، هرچی خورده بدجوری مسموم شده. بعید می‌دونم دووم بیاره. گفتم، تقصیر خودشه. خلاف زمین چرخیده، به ما چه! دکتر گفت، زمین جای خطرناکیه.» فری کج گفت: «اینا رو که می‌گی راسته؟!» هوشنگ هِری گفت: «باور نمی‌کنی، پاشو خلاف زمین بچرخ.» فری کج گفت: «نه می‌ترسم!» هوشنگ هری گفت: «از چی می‌ترسی، زمین واسه آدمای مثه تو ترس نداره.» فری کج گفت: «مگسه مُرد؟» قهوه‌چی زیرچشمی هر دوی آنها را نگاه می‌کرد. از ته قهوه‌خانه داد زد: «هوشنگ‌ خان، بس کن با این حرفا این بیچاره رو زهره‌ترک کردی!» دو تا چای آورد. گذاشت روی میز و برای قناری موچ کشید. قناری زد زیر آواز. هوشنگ هری گفت: «جانم به این صدای ‌آسمونی‌ت!» سرش را تکیه داد به دیوار و زود خوابش برد. * داستان‌های به‌هم‌پیوسته‌ «کندو» چهارشنبه‌ها در همین ستون منتشر می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.