جامه مدر، «هیچ» مگو
فریدون مجلسی
پوریای عزیز- یا بهتر است بگویم میدون دوم عزیز - دیدی چطور به دام سیاست افتادی و آب رفتی؟ مشکل سیاست این است که تو ول میکنی، اون ول نمیکنه! مثلا تو صفحه اول همین شماره روزنامه نوشته مجسمههای تناولی مصداق نشر اکاذیب است.
تو که صفحه آخر هستی که جای خود داری. حالا بگو ببینم کار تناولی سیاسی است یا غیرسیاسی؟ راستش این «مصداقِ» و «بهمثابهِ» هم کیمیای بزرگیست که میتواند امر غیرسیاسی را به سیاسی تبدیل کند. مثلا مینویسی «من از آش شلهقلمکار» بیزارم! همینطوریش غیرسیاسی به نظر میرسه. وای به زمانی که عنصری شریف پیدا شود و بگوید این «بهمثابه کنایهزدن و تشویش اذهان عمومی است». خب احتمالا راست هم میگوید. چون ممکنه عدهای خیال کنند اوضاع مثل آش شلهقلمکار نیست، آنوقت با این حرفهای تو اذهانشان مشوب و خوابشان آشفته میشود! حالا چی میگی؟ همین آقای تناولی داشت میرفت لندن چند سخنرانی هنری درباره مجسمهسازی و «هیچ»هایش بکند که مواجه شد با روکمکنی و حالا معلوم شده مجسمههایش مصداق نشر اکاذیب است. یعنی «هیچ»هایش همهچیز است الا هیچ. حالا در این وضعیت اذهان عمومی ناگهان مشوب شده است. یکی از حقوق کارمندیاش حرف میزنی، میگوید هیچ! آن یکی از درآمد تولیدیاش حرف میزنی میگوید هیچ! آن طرف از بودجه عمرانی حرف میزنی میگوید هیچ، حتی از فوتبال حرفهای میلیاردی برخوردار از بودجه دولتی حرف میزنی خودش را با آلمان و فوتبال غیردولتی و درآمدهای میلیونیورویی آنها مقایسه میکند و میگوید هیچ! از حقوقهای نجومی و پاداشهای مدیریتی میلیاردی حرف میزنی، در مقایسه خودش با راکفلر و بیل گیتس میگوید هیچ! پوریا جان تناولی که سهل است، در این جو مبارزه با فساد حتی اگر حضرت مولانا میآمد و میگفت: دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ / ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ /دانی که پس از عمر چه ماند باقی / مهر است و محبت است و باقی همه هیچ؛ خب ببین پوریاجان، آنکه مجسمه هیچاش را ساخته و منتشر هم نکرده فقط قدری بر هیچ پیچیده، شده مصداق نشر اکاذیب، حالا ببین حضرت مولانا که حرفش را زده و چاپ هم کرده، باید چه سینجیمی پس داده باشد! فکر میکنم مولانا هم دچار مشکلات «به مصداقی» شده بود که متنبه شده و خودش را و پوریا را نصیحت میکند و شخصا میفرماید: سخن رنج مگو جز سخن «گنج» مگو / ور ازين بیخبری رنج مبر «هيچ مگو» /دوش ديوانه شدم عشق مرا ديد و بگفت: / آمدم، نعره مزن، جامه مدر «هيچ مگو!». میبینی، پوریا! در اینجا منطق مولانا چقدر به منطقهای پدر سوفیا نزدیک میشود؟ علنا میفرماید «جز سخن گنج مگو» وگرنه بگیر ساکت بنشین. اگر سخن گنج بلد باشی، یکراست میری کنار همان سلین دیون خودت، بیخیال، بیمزاحمت، بدون روکمکنی، وگرنه خود دانی و امان از وقتی که سوفیا تو را در حالت دیوانگی ببیند و به کمکت بیاید که ای بابا نعره مزن، جامه مدر، «هیچ» مگو، تا زمینه تشویش اذهان عمومی هم نشود. الان بری سر کوچه اذهان عمومی که همگی از موزهها و کتابخانهها آمده و در صف نانوایی ایستادهاند از دست همین کارهای تناولی دچار تشویش شدهاند و بلاتکلیف ماندهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.