عصبانی نیستم، غمگینم
هادی آفریده: این پاریس عجب شهریست؟ چه خاک و آب و هوایی دارد! بوسه مرگ در این دیار بر گونه صادق هدایت، غلامحسین ساعدی، فرخ غفاری و حالا عالیجناب عباس کیارستمی مینشیند. هرکدام از این عزیزان به دلیلی ترک دیار و وطن کرده و در پاریس پناه گرفته بودند و تنها تفاوت را عالیجناب عباس کیارستمی دارد که برای درمان بیماری و بازگشت مجدد به وطن به آنجا رفته بود. او رفت تا زخم نهچندان کهنهای که بر پیکر نازنینش نشسته بود را پاک کند؛ اما زخم کاریتر از این بود و سرانجام خالق ماندگارترین آثار سینمای جهان را مغلوب خود کرد. اما چرا بهتر است از سفر ابدی عالیجناب کیارستمی عصبانی نباشیم؟ آیا امروز ما برای درگذشت فردوسی، حافظ، سعدی، صادق هدایت، فروغ فرخزاد، احمد شاملو و... و دیگر بزرگانی که از دست دادهایم عصبانی هستیم؟ کیارستمی بزرگ همچون شهاب در تاریخ فرهنگ این کشور میدرخشد؛ شهابی بزرگ و عظیم که هرکسی توان دیدن او را ندارد. کیارستمی زنده است و تا سینما زنده است کیارستمی تکرار و تکرار میشود چون او الف و بای سینما را کامل کرد، همچون فردوسی که اگر امروز ما به زبان فارسی سخن میگوییم از شاهنامه او داریم. من مجموعه آثار عباس کیارستمی را به مانند شاهنامهای میبینم که ماناست و با گذر زمان بر عیار آن افزون میشود. اما ما باید غمگین باشیم. ما باید بسیار غمگین باشیم از نادیدهشدنها و غمگین از مانعتراشیهایی که باعث شد کیارستمی سالها در وطن فیلم نسازد. ما باید غمگین باشیم چون سالهاست فیلمهای او در وطن به اکران عمومی درنیامده است و این حدیث مفصلی است که برای دیگر کیارستمیهای وطن مدام تکرار میشود. از بهرام بیضایی تا ناصر تقوایی و کیانوش عیاری که هنوز زنده هستند و نفس میکشند غافل ماندهایم و فردا روزی که این گوهران را از دست دهیم قصه غمگینبودن ما باز تکرار میشود. اینجا آسمان آبی است، زمین محکم است و هوا برای تنفس آنقدر هست که هنرمند وطن ترک دیار نکند. بهتر نیست آسمان و زمین و هوا را همیشه پاک نگه داریم؟ و نگذاریم پاریس و پاریسهای دیگر هنرمند وطن را به بوسه مرگ دعوت کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.