محمدرضا هنرمند:
من اهل کیارستمی هستم!
سال 1375 بود که برای پیداکردن لوکیشنهای فیلمی که قرار بود در خارج از ایران ساخته شود، به اتفاق مرحوم مهرداد فخیمی به یونان و شهر آتن سفر کردیم. من از همان روزهای اول کفش راحتی خریدم و بنا را بر پرسهزنی در شهر آتن گذاشتم. در یکی از روزهایی که کوچهپسکوچهها را میگشتم، در محلهای دورافتاده و فقیرنشین در شهر آتن گم شدم و دیگر قادر نبودم مسیر درست را پیدا کنم. پیرمردی سفیدمو و ریزجثه را دیدم که کنار خانهاش نشسته بود. نگاهمان که بههم افتاد، فهمید غریبهام و راهم را گم کردهام. لبخندی زد و به زبان یونانی حالم را پرسید. مطمئن بودم که انگلیسی نمیداند بااینحال از او مسیری که میخواستم را پرسیدم. پیرمرد از روی صندلی پلاستیکیاش برخاست و با تمام وجودش به من حالی کرد که باید مسیر آمده را برگردم و چندینبار به چپ و راست بپیچم تا به خیابان اصلی برسم. از او تشکر کردم ولی او با همان زبان اشاره و لالبازی میخواست بداند که من کجایی هستم. گفتم ایران... پرسیا! پیرمرد با لهجه غلیظ آتنی گفت آآباس کیارستمی! ... . من که شوکه شده بودم بعد از مکث کوتاهی گفتم یسیس عباس کیارستمی! من اهل کیارستمی هستم! پیرمرد سر و دستی تکان داد و روی صندلیاش نشست. او نمیدانست که من هم فیلمسازم و نمیدانست که با نامبردن از کیارستمی چه حس غریبی را در من برانگیخته است. مسیری که نشان داده بود را پیش گرفتم و رفتم. وقتی به چپ و راستهایی که پیرمرد گفته بود میپیچیدم از خودم میپرسیدم چگونه ممکن است کسی با هنرش به چنین جایگاه جهانی و درعینحال مردمیای برسد که نامش از کشورش پیشی گرفته باشد؟ باید فیلمساز باشی تا حس ناشناخته آن روز مرا بهدرستی درک کنی و شاید جوابی برای سؤالم پیدا کنی. روحش تا ابد شاد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.