جای خالی استاد
مریلا زارعی
چقدر تلخ و ناگوار است شنیدن خبر ازدستدادن مردی بزرگ از دنیای سینما. گویی زمان ایستاده و همه منجمد شدهایم. گفتهها حکایت از سهلانگاری دارد. الهی که اینگونه نباشد که اگر هم باشد، این سهلانگاری بخشی از تقدیر استاد بود. متأسف میشدم وقتی نقلقولها از روند درمان ایشان را میشنیدم. چه باید گفت؟ دیگر این افشاگریها چه فایدهای دارد؛ جز تازهکردن داغ فوج عظیمی از علاقهمندان و ارادتمندان آقای کیارستمی. داغمان تازه میشود. پیشنهاد میکنم که دیگر به جای کنکاش در جزئیات عملکرد تیم درمانی همه مسببان احتمالی را به خدا بسپاریم؛ چراکه تاریخ ثابت کرده این شکوائیهها راه به جایی نخواهد برد. مدتهاست مسئولیتپذیری مفهوم خود را از دست داده. هرکسی کلاه خود را گرفته و در جهت خلاف باد به سرعت در پی کسب متاع دنیوی میدود. بیایید برای آرامش روح ایشان دعا کنیم و برای علاقهمندان و وابستگان و خانواده محترمشان طلب صبر؛ که دیگر چارهای جز این نیست. بدانیم که اگر کارگردان محبوبمان را پدر جراحی میکرد یا پسر، تأثیری در تقدیر محتومش نداشت. خواست پروردگار بر ماندنش نبود. بیایید نبودنش را در خودمان جستوجو کنیم. حتما ما لایق داشتنش نبودیم. حتما ما در قدرشناسی از او آنقدر کوتاهی کردهایم که پروردگار هم تشخیص داد یک گوهر دیگر را از میان ما ببرد، بدون جایگزین. چه عذابی بالاتر از این برای یک نسل. جای خالیاش تلنگری است برای حفظ باقی سرمایههای این مرزوبوم. غرض از نوشتن ابن یادداشت فقط ادای احترامی بود در سوگ کارگردانی که یک بار به واسطه فیلم «شیرین» در مقابل دوربینش نشستم. قرار بود همه گریه کنیم. معنی این اشکها را درک نکردم؛ اما امروز فهمیدم. آن اشکها گویی اشک حسرت بود در فراغ مردی که قدرش را ندانستیم؛ بههرحال در این شماره مصاحبهای از من چاپ شده که تاریخ تنظیم آن به روزهای قبل از این مصیبت برمیگردد؛ بههمیندلیل بر خود واجب میدانم در همین شماره و از این طریق این ضایعه غمانگیز را به همه مردم تسلیت بگویم. بقای عمر دیگرانی باشد که امروز هستند و شاید فردا نباشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.