40 روز است نقاش عاشق رفته
سیفالله پویاراد
عاشق بود، به همین سبب هنرمند متفاوتی بود؛ درست میگویند بزرگان؛ جای استاد هیچگاه پر نخواهد شد؛ جایی که 40 روز است خالی مانده اما شمیم عطر کویرهای خاکی و گنبدهای فیروزهای که در بومهای کاهگلیاش به یادگار گذاشته، همچنان فطرت آرامشجو و صلحطلب ایرانی را زنده نگاه خواهد داشت. پیداست، سخن از زندهیاد پرویز کلانتری است که به موازات هنر والایش، معصومیت و اخلاقگراییاش شهره بود؛ بهیقین از معدود هنرمندانی بود که یادآوری میکرد پیش از او مارکو گریگوریان از متریال کاهگل بهره برده است. آنقدر بزرگ بود که بداند با اینجور چیزها بزرگی، کوچک نمیشود؛ به دلیل همین امانتداریاش روایت او از تاریخ شفاهی هنر ایران مورد استناد است. پویایی کودک درون استاد، وجه تشخص او بود؛ سرمایه جاودانهای که در این روزگاران پرالتهاب، نایاب است، همین نگاه و بینش پاک کودکواره او را خاص و متفاوت جلوه میداد؛ آنسان که جوانترها همیشه مشتاق گفتوگو با مردی بودند که 85 بهار را چشیده بود. نمونههای بارز آن را از سال 1389 شاهد بودم که در دوسالانه نقاشی دامونفر افتخار تقدیر از یک عمر دستاورد هنری ایشان، نصیب ما و جوانان زیر 25 سال ایران شد. بارها خودش پیشگام گفتوگوهای الهامبخش با جوانان بود و برای درککردن آنان و فهم زبان آنها وقت میگذاشت؛ بسیار دوست داشت با جوانان نمایشگاهی مشترک بگذارد و خودش نمایشگاهگردانی کند که حسرتش به دلمان ماند. پرویز کلانتری زنده است، زیرا «هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق»، باید یاد او و ارزشهای والای اخلاق هنری که به جای گذاشت را زنده داشت تا آیندگان بدانند ما خوشبخت بودیم که در عصری میزیستیم که بزرگی مانند پرویز کلانتری میزیست. یادش گرامی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.