|

امید به بهبودی در پاریس

گیسو فغفوری

عباس کیارستمی، کارگردان مشهور که نام ایران را در جهان بلندآوازه کرد، برای ادامه درمان با کمک شرکت mk2 به فرانسه سفر کرد. شاید ابرازخوشحالی‌کردن از این اتفاق چندان درست نباشد، شاید پزشکان و پرستاران ما از این ماجرا غمگین شوند و همان‌طورکه برای سریال‌هایی نظیر «درحاشیه» و «کشیک قلب» برآشفتند، این‌بار نیزمعترض شوند. شاید آنها هم از تفاوت خدمات شغلی در دوبی و کشورهای اطراف بگویند، همان کشورهایی که به آنها 30 درصد بیشتر از سال قبل مهاجرت می‌کنند. شاید آنان از این بگویند که سه ‌میلیون حقوق ماهانه‌شان برای 15 روز کم باشد و انتظار کارانه 80‌میلیونی داشته باشند اما بی‌تردید این خبر امیدواری برای بهبود عباس کیارستمی را برای سینمادوستان افزایش می‌دهد. مجموعه آنچه بر «عباس کیارستمی» به‌عنوان یک بیمار گذشت، متفاوت با بسیاری از بیماران دیگر نیست. بسیاری از ما می‌توانیم مثنوی‌های هفتادمن درباره آنچه «روند نادرست رسیدگی به بیمار» می‌خوانیمش، بنویسیم. می‌توانیم از تجربیات متعدد خودمان در روزها و ساعاتی که به انتظار پزشکان نشسته‌ایم، داستان‌سرایی کنیم. می‌توانیم غصه‌نامه‌هایی بنویسیم از انتظارهای برآورده‌نشده‌مان درباره میزان مراقبت و توجه مرسوم پرستارانی که در بیمارستان‌ها با آنها برخورد داشته‌ایم. مهم نیست که از طبقه متوسط باشیم و برای پیداکردن پزشک بهتر از تمام آشناهای خود کمک بگیریم یا یکی از مردان و زنانی باشیم که در کنار درهای بیمارستان امام‌خمینی(ره) شب را به روز می‌آورند و منتظر سرنوشت بیمارشان هستند.

مهم نیست که برای هر شب بیمارستان خصوصی بیش از یک‌ونیم‌میلیون بدهیم یا سه‌میلیون و تمام کاری که برایمان انجام می‌شود، فقط از طرف یکی از کمک‌بهیاران باشد؛ نه خبری از پزشک باشد نه خبری از پرستار؛ حتی مهم نیست که مانند عباس کیارستمی شهرتشان مرزهای ایران و کشورهای دیگر را پشت‌سر گذاشته باشد و وزیر بهداشت به‌عنوان عالی‌ترین مقام بهداشت و سلامت کشور برایش تیم پزشکی تشکیل دهد. هیچ‌کدام از این حالت‌ها مهم نیست؛ فقط باید خوش‌شانس باشید یا پزشک و پرستار خانواده‌تان باشند. هیچ پولی اینجا نمی‌تواند کمکتان کند، اگر یکی را داشته باشید مثلا پزشک متخصص خوب و مشهور، نباید انتظار داشته باشید که پرستاران مهربان و وظیفه‌شناس نیز نصیبتان شود. در ماجرای فیش‌های آلوده، براساس سخنان سخنگوی وزارت بهداشت و با یک حساب و کتاب ساده، دریافت کارانه یک ‌میلیاردی در سال برای پزشکان امری عادی محسوب می‌شد. حقوقی که پرستاران دریافت می‌کنند از متوسط کارمندان بالاتر است، آن هم تنها با یک نوبت کارکردن. تابلویی که در تمام ایستگاه‌های پرستاری بالای سرشان قرار گرفته است، به‌سادگی به هر مراجعه‌کننده‌ای یادآوری می‌کند که هر کلام نادرست و عصبانیت با شش ماه حبس تعزیری روبه‌رو می‌شود؛ یعنی به‌عنوان خانواده بیمار یا خود بیمار حق هیچ‌گونه درشت‌گویی یا رفتار غیرمحترمانه‌ای ندارید، نگهبانان هم آماده‌اند تا با هرگونه همکاری‌نکردن یا مخالفت مقابله کنند. این وصف حال بیمار یا خانواده بیماری است هنگام حضور در بیمارستان‌های خصوصی. فقط یک نکته پایانی؛ آنچه این شغل را متفاوت می‌کند، همان نام شغل‌هاست: «پزشک»، «پرستار». ما می‌دانیم که پزشکان قسم بقراط خورده‌اند و گاهی یادشان می‌رود این همان لحظه‌هایی است که درکش برایمان سخت می‌شود. حالا که «عباس کیارستمی» سفری به آن سوی مرزهای ایران داشته است، همه چیز را فراموش می‌کنیم و امیدوار به روزهای بهتر می‌شویم. امیدوار به اینکه روزی تعداد پزشکان این کشور که روزهایی را به ویزیت رایگان بیماران اختصاص می‌دهند، بیشتر و بیشتر شود. روزی که همه بیمارستان‌ها، بیمارستان مهربانی شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.