|

ماشه

احمد غلامی

هوشنگ هِری گفت: «مثه گاوه، یا می‌خوره یا نشخوار می‌کنه.» حسن گشنه گفت: «حرف دهنت رو بفهم!» هوشنگ هری گفت: «نفهمم چه‌کار می‌کنی؟» حسن گشنه گفت: «عصبانی می‌شم، یه دیزی دیگه سفارش می‌دم، پولش ر‌و از تو می‌گیرم.» هوشنگ هری گفت: «همه چیز رو لق می‌کنی، مثه زندگیت!» قهوه‌چی گفت: «چایی بریزم؟» فری کج گفت: «این قناری چند روزه نمی‌خونه، نمی‌دونم چه ‌مرگشه قنبرک زده کنج قفس!» هوشنگ هری گفت: «واسه چی بخونه، واسه کی بخونه، واسه این آدما؟» و با دست به حسن گشنه اشاره کرد: «این آواز قناری حالیشه! یا داره شکمش رو پر می‌کنه یا خالی.» احمد شکارچی استکان چای را برداشت و هورت کشید و گفت: «دلتنگی می‌کنه، پوسید تو این قفس.» هوشنگ هری گفت: «درش رو باز کن بذار از این قفس بره، چی می‌خوای از جون این بیچاره، چرا واسه تو باید هی زر و زر بخونه!» فری کج بغض کرد و گفت: «من با تو چه‌کار دارم!» حسن گشنه گفت: «ولش کن، امروز سگه.» هوشنگ هری گفت: «سگ جد و آبادته!» حسن گشنه بی‌تاب شد و با غیظ از جا بلند شد. احمد شکارچی مچش را گرفت و به‌زور نشاندش و گفت: «چی می‌خوای از جون این بیچاره!» قهوه‌چی گفت: «چایی بیارم؟» رفت و زود برگشت و استکان را گذاشت روی میز. چند غریبه توی قهوه‌خانه نشسته بودند و آنها را می‌پاییدند. هوشنگ هری زد زیر استکان چای و استکان افتاد روی زمین و تکه‌تکه شد. گفت: «واسه چی هی زن و بچه‌ت رو می‌زنی؟» حسن گشنه گفت: «زن و بچه خودمه، به تو چه!» هوشنگ هری گفت: «این بار دستت بره بالا، می‌زنم ناکارت می‌کنم...» حسن گشنه گفت: «تو، توی مافنگی!» و به طرفش خیز برداشت. احمد شکارچی بین‌شان حائل شد. هوشنگ هری از جا تکان نخورد، گفت: «خفه‌شو، بتمرگ...» حسن گشنه رو به قهوه‌چی کرد و گفت: «این چه مرگشه، مگه بار اولمه که زن و بچه‌م رو می‌زنم!» قهوه‌چی سکوت کرد. فری کج گفت: «اگه این قناری دیگه نخونه...» هوشنگ هری گفت: «به جهنم که نمی‌خونه، به درک که نمی‌خونه، گور بابای تو که دائم به فکر اینی که این واسه‌ت بخونه.» قهوه‌چی گفت: «می‌رم چایی بیارم!» هوشنگ هری سكوت كرد. قهوه‌چی خرده‌استکان‌ها را جارو زد و بعد چای آورد گذاشت روی میز. سیگار لای انگشتان هوشنگ هری می‌لرزید. استکان چای تازه را برداشت تا سر بکشد، پشیمان شد گفت: «یکی نیست به این بگه واسه‌چی پا می‌شی می‌ری تو کوه و دشت، می‌افتی به جون این حیوونای بی‌گناه و زبون‌بسته، نفله‌شون می‌کنی!» احمد شکارچی گفت: «هر کی یه عشقی داره.» هوشنگ هری گفت: «عشق منم اینه که با قندون بزنم تو کله تو، خوبه!» بعد قندان فلزی را برداشت و پرت کرد طرفش. احمد شکارچی کله‌اش را دزدید، قندان خورد به دیوار و قندها پاشید کف قهوه‌خانه. فری کج قفس قناری‌اش را بغل کرد و گفت: «دیگه نمیام اینجا، قناریم زهره‌ترک شد!» احمد شکارچی بِر و بِر قهوه‌چی را نگاه کرد. قهوه‌چی گفت: «جمعش می‌کنم الان، بی‌خیال!» قندها را جمع کرد و رفت چای آورد و گذاشت روی میز احمد شکارچی. حسن گشنه گفت: «امروز این ناهار کوفتم شد.» هوشنگ هری گفت: «بترکی، دو تا دیزی بارگیری کرده، بازم شاکیه. کارد بخوره تو شکمت که دنیا رو به گند نکشی!» احمد شکارچی گفت: «دنیا گه هست.» هوشنگ هری سکوت کرد. حسن گشنه گفت: «گُل گفتی!» فری کج گفت: «چرا این دیگه نمی‌خونه، ببرمش دکتر؟» هوشنگ هری گفت: «دنیا ماییم، ما گندیم که دنیا گنده. هی برو زبون‌بسته‌ها رو شکار کن، آهو بکش، قوچ بکش، آخرش چی... اگه راست می‌گی این رو بکش!» و اشاره کرد به حسن گشنه. احمد شکارچی گفت: «یعنی با کشتن این، دنیا بهتر می‌شه؟» قهوه‌چی گفت: «چاییت رو بخور، داره سرد می‌شه.» هوشنگ هری گفت: «با کشتن این، دو تا آدم از دستش خلاص می‌شن.» احمد شکارچی گفت: «مطمئنی؟» گفت: «مطمئنم.» فری کج گفت: «چرا این آواز نمی‌خونه!» حسن گشنه گفت: «کجا می‌ری احمد آقا؟» هوشنگ هری گفت: «داره می‌ره تفنگش رو بیاره، تو رو بکشه!» حسن گشنه استکان چای را روی میز گذاشت و گفت: «ما رو گرفتین!» احمد شکارچی برگشت. قامت بلندش با تفنگ شکاری پشت قاب شیشه پیدا شد. حسن گشنه گفت: «یا حسین، اینجا چه خبره!» به قهوه‌چی نگاه کرد. احمد شکارچی پا گذاشت تو قهوه‌خانه و تفنگ را گرفت به سمتش. چند تا غریبه که ناهار می‌خوردند، قاشق‌ها را گذاشتند زمین. فری کج قفسش را برداشت و رفت ته قهوه‌خانه. حسن گشنه به هوشنگ هری نگاه کرد و گفت: «بگو این بازی رو تموم کنه!» هوشنگ هری گفت: «مرد نیستی نزنی. بزن، نشون بده وجودش رو داری که این آشغال رو بکشی.» حسن گشنه گفت: «واسه چی آخه، من چه‌کار کردم!» نیم‌خیز شد تا فرار کند. احمد شکارچی گفت: «یه قدم دیگه برداری می‌زنم.» هوشنگ هری گفت: «نترس، جنم این کارو نداره. کارش شکار قوچ ریقوئه.» حسن گشنه به قهوه‌چی گفت: «مشدی اینا سرِ جون من، با هم کَل کَل می‌کنن، تو یه چیزی بگو، من زن و بچه دارم.» هوشنگ هری گفت: «تو که جرأت نداری نباید تفنگ می‌آوردی. آدم‌کشتن دل می‌خواد، برو تفنگت رو بکن تو ماتحت گاو!» احمد شکارچی گفت: «می‌کشمت!» ماشه را چکاند. ماشه تَقی صدا کرد و گلوله‌ای شلیک نشد. حسن گشنه زانوهایش می‌لرزید. زد زیر خنده، خندید و خندید و یکدفعه آرام شد و زد زیر گریه و گفت: «خالی بود!» بعد نشست سر جایش. احمد شکارچی رنگش مثل گچ سفید شده بود و دست‌هایش می‌لرزید. گفت: «فشنگ توش گیر کرد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.