|

شبی در کوچه‌های عاشقی

وحید معتمدنژاد

راز خلقت خدا تنها آسمان و زمین نیست که ماه بتابد و خورشید به جمود جان دهد؛ راز خلقت خدا «جان» را نفس‌کشیدن است، «جان» را عبث‌کشیدن نیست. «جان» را لقمه‌ای است بر سَقِ کودکانه‌ای که طعم پونه‌های دشت خدا را مزمزه کند و از هرزه‌روییده‌های خمارانه دهانش گس نشود. راز خلقت خدا طعام است، راز خلقت خدا انعام است، راز خدا، خوان گسترده‌ای است که همه به تساوی از آن رزق ‌روزی کنند و شکرش را مزید نعمت. راز خلقت خدا، نیاز نیست که دستانی به جبر به سویی غیرخودش دراز شود که نیاز در پلشتی و زشتی است، نیاز در فاصله‌هاست، نیاز در ذائقه‌هاست، نیاز در اندیشه‌ای است که خود را مخلوقی برتر می‌داند و دیگرانی را برده و بدتر. نیاز به این ‌سان آغاز نیازمندی است، نیازمند به دوگانگی، دوشخصیتی، دو‌رفتاری و نیازمند به آنکه گروهی فرو باشند و گروهی فراز. راز خلقت خدا طبقه حاکم نیست که مرتبه عالَم و عالِم است، آنکه خدا بر او عقل را کامل کرد و سیره مرام و معرفت را کامل‌تر. آنکه خدا بر او فهمانید «من اگر از دیده نهانم، تو بر زمین عیانی»، آنکه اوست پاره‌ای از او و رشته‌ها از او پاره نیست، آنکه داد از او بیداد نیست، آنکه فخر بر او فخار نیست. آنکه او «حاشیه» را می‌داند و بر «متن» آگاه است، آنکه او خود نیاز را معمار است و فرق بین «خانه» و «گود» را می‌داند و می‌داند که در همین شهر ما تعریف «خانه» بسیار اتاق است با اندک نفری و «گود» بی‌اتاق است با بی‌شمار نفرها که شب را با پریشانی و خماری به صبحی بی‌طلوع می‌رسند و نمی‌رسند. و خوب می‌داند که فقر «خدادادی» نیست «آن‌سان‌دادی» است، آن‌سانی که فقط خود را انسان می‌داند و دیگران را «آن‌سانی» و انسانی دیگر! خوب می‌داند که «قدر» چیست و «شب قدرش» کدام؟! اینکه علی کوچه‌گرد عاشق بود و نیاز را می‌دانست؛ اینکه شب قدر فقط قرآن بر‌سر‌نهادن نیست که تکه‌ای نان بر‌دهان‌گذاشتن و جویدن است؛ دهانی که از او بوی فقر و «نا» به هواست، «نا» به هر داشتن امروزی، «نا» به آنکه ما همه داریم و کودکانی در عین نداری خدا را، آسمان را و خورشید را سوگند می‌دهند. دیشب همه شاهد این سوگند کودکانه در ضیافتی عارفانه بودیم؛ سوگندی که به خورشید پشت برج سربه‌فلک‌کشیده میلاد بارها و بارها از زبان «کودکان کار» شنیده شد؛ سوگند به فقرشان، سوگند به اشکشان، سوگند به علی و سوگند به همان زبان از زور گرسنگی و تشنگی از غلاف در‌آمده‌شان که فقر و حاشیه‌نشینی نگاه می‌خواهد و توجه. دیشب «کودکان کار» با سفره‌ای با همان طعم ساده و بی‌رنگش در برجی لوکس، دهان به افطار گشودند و تا پاسی از شب «خدا» را با قرآنی در دل فریاد زدند و با دستانی لرزان و نا‌امید بر سر که فردا خورشید از پشت برج که نه، باز از همان «گود سر خط» طلوع خواهد کرد. راستی می‌دانید «گود سر خط» و بی‌شمار گودها کجاست؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.