|

حکم حکومتی برای هنر

حسین هاشم‌پور

وزیر فرهنگ خبر داد: «تأکید رهبری بر این است که فعالیت‌های هنری از حالت دولتی خارج شود و بیشتر از اینها بخش‌خصوصی از فعالیت‌های هنری حمایت کند». تفسیر دقیق رهبری این است که در فعالیت‌های هنری، از دولت، آبی گرم نمی‌شود و باید بیشتر بخش‌خصوصی از فعالیت‌های هنری حمایت کند».یکم- این بهترین خبر برای جامعه هنری است؛ پایان خوانش‌های دلواپسانه از حضور بخش خصوصی در هنر، پایان رویدادپروری در دولت، تأیید ناکارآمدی هنر دولتی و آغاز مسیری نوین برای توسعه هنر؛ مسیری که همه آموزه‌های پیشرو جهانی به آن رسیده‌اند و امتحان پس داده است. دوم- شاید اندکی بیش از یک دهه اخیر است که شاهد حضور نمایان‌تر بخش خصوصی در عرصه هنر هستیم، درست روزگارانی که به‌واسطه بحران اقتصادی رنگی به رخسار بخش خصوصی نمانده بود اما به لطف ایران دوستی، برخی از بنگاه‌های کوچک و بزرگ اقتصادی همت کردند ایرانی بالنده و امیدوار در قاب هنر به دنیا ارائه دهند؛ به‌یقین رویدادهای هنری که بخش خصوصی در این دهه بنیان نهاد، مقابله هوشمندانه با هجمه ناجوانمردانه ایران‌هراسی است که هنوز هم صدای طبل آن به گوش می‌رسد؛ نفس وجود تنوع رویدادهای هنری از نشاط عمومی یک جامعه حکایت می‌کند، از مردمانی هنرمدار، عاطفی و صلح‌جو نشانی می‌دهد که دوست دارند نهال دوستی بکارند؛ اگر برخی تلاش دارند با غبارآلودکردن فضای بین‌المللی، ایران و ایرانی موهومی را تصویر کنند، آفرینش‌ها و رویدادهای هنری ایران، آبی بر این آتش زد؛ ابتکارات خلاقانه بخش خصوصی در تجسمی، موسیقی، سینما و البته نمایش به افکار عمومی دنیا تلنگر زده و فرهنگ صلح‌دوست ایرانی را یادآوری کرده است. اما با وجود همت بلند بخش خصوصی در راه نویی که گشود، آن‌سان که باید قدر و منزلت ندیده است. سوم - گفتاردرمانی برای حضور پررنگ‌تر بخش خصوصی در فعالیت‌های هنری فرصت‌سوزی است، باید راهبردی استراتژیک طراحی و در سال پایانی دولت عملیاتی شود تا بنگاه‌های بزرگ اقتصادی پای به این عرصه گذارند و تحولی معنادار شکل گیرد؛ مثلا دولت لایحه بخشودگی مالیاتی در ازای کار فرهنگی- هنری را تقدیم مجلس کند و... . چهارم - اما این دستورالعمل چیزی از مسئولیت‌های دولت کم نمی‌کند. تأمین زیرساخت‌ها؛ ایران از حیث فضاهای سخت‌افزاری فرهنگی فقیر است، دریغ از یک سالن تخصصی کنسرت یا فضای نمایشگاهی شایسته یک آرت‌فر؛ حتی دیگر موزه هنرهای معاصر، تئاتر شهر، تالار وحدت که بر مبنای جمعیت هنرمند دهه 50 خورشیدی احداث شدند، پاسخ‌گوی هنرمندان و هنردوستان چندین‌برابرشده ایران 1400 نیستند؛ کاش دولت با تمرکز اعتباراتش به تأمین این زیرساخت‌ها، به‌راستی به بخش خصوصی اعتماد کند و همه جشنواره‌ها و فعالیت‌های هنری خود را به آنها بسپارد تا الگویی عینی برای آیندگان شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.