شینگن من باش
پوریا عالمی : حکایت انگلیس و توابعش و اتحادیه اروپا مثل حکایت من و بابای سوفیاست. بابای سوفیا اول گفت پسر تو ضعیفی، اگر دل سوفیا را به دست بیاوری من حمایتت میکنم که قوی شوی و شغل راه بیندازی و صادرات و واردات کنی و پول پسانداز کنی و به خودت برسی و در خانهات روی همه باز باشد. من هم جوگیر، 15 سال وقت گذاشتم مخ سوفیا را بزنم. توی این فاصله، بابای سوفیا قویوقویتر شد. منتها این وسط بابای سوفیا، هم این قول را به من داده بود، هم به خواستگارهای دیگر سوفیا. ما هم خودمان را کشتیم که عضو اتحادیه بابای سوفیا بشویم تا ببینیم آخرش سوفیا از کی خوشش میآید. منتها شب عروسی شد و سوفیا هنوز بله را به کسی نگفته بود. ما هم همه با حالت ازدواج و با حالت شینگن منتظر بودیم ببینیم در باغ سبز روی کی باز میشود که یکهو بابای سوفیا آمد و گفت: من خسته شدم، دیگر حمایتت نمیکنم و نشست. مثل فیل که گفته باشد از جوجه حمایت میکند، یکهو خسته بشود و بنشیند. جوجه نهتنها غیب میشود که پرش هم میریزد و گوشتش هم آب میشود. عین ارزش پول کشورهای تابع انگلستان. حالا انگلستان هم مثل بابای سوفیا اصلا متوجه نمیشود و ککش نمیگزد. سوفیا چی؟ هیچی. بابای سوفیا ویزای کار به ما ندهد، ما دیگر حق ماندن توی خانه بابای سوفیا را نداریم و دستمان از سوفیا کوتاه میشود. حالا شاید بگویید این چه کاری بوده که به سوفیا ربط داشته. خب ما کار خاصی نداشتیم و خواستگاری از سوفیا را بهعنوان شغل انتخاب کرده بودیم چون بابای سوفیا گفته بود اگر سوفیا اوکی بدهد، ما نانمان توی روغن است. منتها الان که بابای سوفیا بیخیال شده، ما نانمان آجر شده. کار زیادی هم بلد نیستیم. فوقش باید برویم خواستگاری یک نفر دیگر، با این تفاوت که طرف اگر اوکی بدهد، جای اینکه کار ما ردیف شود، یک کاری هم میدهد دستمان و میگذارد توی کاسهمان. سوفیا... سوفیا... دموکراسی چیز باحالی است. مثلا خود ما یکبار در سال ۸۴ به آقای احمدینژاد رأی دادیم (یا به آقای هاشمی رأی ندادیم - فرقی ندارد) و کلی حال کردیم. حالا همین حال را مردم انگلستان خواهند برد، منتها الان گرم هستند و چهچه مستونشان است. فردا چله زمستان اگر نرسیدند به همینجایی که بابای تو من را کشانده، من اسمم را عوض میکنم و میگذارم بنبست. میگویی نه، حالا ببین. قربان تو؛ میدون دوم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.