بزرگداشتی برای «اصغر بيچاره»
شرق: همكاران «اصغر بيچاره» در مراسمي كه به مناسبت بزرگداشت اين عكاس و بازیگر ايراني در خانه سينما برگزار شده بود، خاطرات او را مرور كردند. عصر سهشنبه، اول تیر مراسم بزرگداشت اصغر بیچاره، عكاس و بازيگر سينماي ايران كه 22 خرداد درگذشت، در خانه سینما برگزار شد. بهمن فرمانآرا، شهابالدین عادل، ابوالحسن داوودی، حافظ احمدی، سعید پورصمیمی، رضا بابک، منوچهر اسماعیلی، حبیب اسماعیلی، مرتضی شایسته، مریم معترف، حسن غفاری، مسعود زندهروحكرماني، سیامک زمردیمطلق و کامران قدکچیان از جمله هنرمندان حاضر در این مراسم بودند. به گزارش مهر، نظامالدین کیایی، صدابردار پیشکسوت سینمای ایران که اجرای مراسم را بر عهده داشت، گفت: «زمان همهچیز را تغییر میدهد؛ اما تنها قادر به تغییر خاطرات خوش نیست. این خاطرات خوش با مردی گره خورده است که ۹۰ سال عمر کرد و از ۱۰سالگی وارد سینما شد». رضا میرکریمی، مدیرعامل خانه سینما نيز بیان کرد: «نامخانوادگي اصغر بیچاره در واقع حکایت از فروتنی و یک جور نگاه عرفانی دارد که این بیچارگی را به کائنات وصل میکند و اینکه در مقابل صاحب هستی خود را ناچیز میدانست. کسانی که با اصغر بیچاره در زندگی مفید و پر از معرفتش آشنایی داشتند میدانند که او چقدر چارهساز بود و همیشه بهدنبال این بود که مشکلات دوستان و همکارانش را حل کند». علی نیکرفتار، رئیس انجمن عکاسان سینمای ایران، بیان کرد: «کپی عکسهای فیلم «دختر لر» اولین ورود او به عالم سینما بود و با عکاسی فیلم «ناخدا خورشید» میشود گفت خود را از حرفه عکاسی فیلم بازنشسته کرد. به جرئت میتوان گفت عکاسی فیلم در دوران او پایهگذاری شد و اگر نخواهم بگویم نخستین، در واقع جزء اولینها بود». او سپس اضافه كرد: «میخواهم مطلبی را عنوان کنم که اصطلاحا به آن میگوییم نوشدارو پس از مرگ سهراب؛ کمی از خودم دلخورم، شاید زودتر باید از او تجلیل میکردیم. دو سال جشن برگزار کردیم و در واقع یکی از اولویتهایمان تقدیر از او بهعنوان عکاس پیشکسوت سینما بود؛ ولی متأسفانه در ایران حضور نداشت تا آنطور که شایسته و بایسته است از او تقدیر کنیم؛ بنابراین نباید هنرمندان دیگری را که چنین شرایطی دارند و بهنوعی به آنها کملطفی شده، فراموش کنیم». «تورج ژوله»، فرزند اصغر بیچاره نیز در این مراسم گفت: «چیزی به اسم نه و نشدن در زندگی پدرم معنا نداشت. شاید به این دلیل بود که تمام زندگی پدرم یا ما در اختیار سینما بود. سعی میکرد هرکاری را به هر شکل که شده انجام دهد تا بهاصطلاح کاری روی زمین نماند. چیزی که از پدرم بهخوبی یاد گرفتم حس کمککردن به دیگران است؛ او حتی به افراد غیرسینمایی مانند خانوادههاي کمبضاعت هم کمک میکرد. این حس همیاری به هم نوع را بهخوبی از او یاد گرفتم. خاطره از او زیاد است؛ اما این بخش از زندگی او برایم پررنگتر است». محمد متوسلانی، کارگردان سینما هم در این مراسم عنوان کرد: «ما از سال ۱۳۳۷ تا همین اواخر با هم در ارتباط بودیم. یار همه بود و مهمتر از همه اینکه حضورش بسیار شیرین بود. خواستم به فرزند اصغر بیچاره پیشنهاد بدهم غیر از اینکه خاطرات او را مکتوب کند، گفتارهای اصغر را که درباره برخی مسائل طنزآمیز بود، مکتوب کند. ضمن اینکه امیدوارم هرچه زودتر گنجینه ماندگار دوربینها و عکسهایش را در موزهای ببينیم». سیروس الوند، ديگر کارگردان سینما، اظهار کرد: «سالها قبل من خبرنگار بودم و قرار بود پشت صحنه فیلمی را بنویسم، گفتند باید بروم خانه اصغر بیچاره، آن زمان به این نام خانوادگي فکر میکردم و برایم جالب بود. وقتی سر صحنه حاضر شدم کسی را دیدم که فکر میکردم کارگردان است، زيرا همه دور او جمع شده بودند و دوستش داشتند. او کارگردان آن فیلم نبود، بلکه اصغر بیچاره بود. بار دیگر به لوکیشن فیلم دیگری رفتم، کنجکاو شدم، باز هم دیدم همهجا حرف اصغر بیچاره است و همه فیلمسازان و هنرمندان او را دوست دارند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.