به بهانه درگذشت مصطفی کمالپورتراب
آخرین باقیمانده یک نسل
مانی جعفرزاده. مدرس موسیقی
پورتراب جزء اولین نسل معلمهای موسیقی بود و بخش وسیعی از موسیقیدانان مهم ایرانی شاگرد او بودهاند. مرگ او پایان یک دوران است؛ پایان دوران نخستین نظریهپردازان موسیقی که اغلبشان به طور مستقیم آهنگسازی نکردند یا اندک آهنگسازی کردند. تقریبا همه عمر پورتراب به معلمی، ترجمه، پژوهش و تربیت شاگرد گذشت. پورتراب آخرین باقیمانده یک نسل بود. از بنیانگذاران هنرستان موسیقی بود و هر کتابی تاکنون در زمینه آموزش موسیقی در ایران منتشر شده، حتما یکی از مؤلفانش پورتراب بوده. او تألیف مهمش، کتاب «تئوری موسیقی» را به شاگردانش تقدیم کرده که در آن اسامی بزرگترین موسیقیدانهای ایران است. آهنگسازی نبود که از موسیقی شنیده باشیم؛ اما معلمی مهم بود و یکی از اولین کسانی که معلمی موسیقی را بنیان گذاشت و اساسا آموزش علم موسیقی با او و همنسلانش در ایران شکل گرفت. پورتراب از مؤسسان هنرستان موسیقی بود. او، سنجری، حنانه، ناصحی و... نسل اول معلمان هنرستان موسیقی بودند. پورتراب عمر پربرکتی داشت و شاگردان بسیار تربیت کرد و شمار کتابهایی که نوشت، شاید از 50، 60 عنوان فراتر باشد و این گواه عمر پربرکت اوست. تعداد شاگردانی که او در عمر 92 سالهاش تربیت کرد، بیشک بیش از هزاران نفر است. خیراندیشی و خیرخواهی او، زبانزد بود. اگر شاگردی را میشناخت که مستعد بود؛ اما پول نداشت ساز بخرد، با درآمد شخصیاش برای او ساز میخرید. به جرئت میتوان گفت هر درآمدی را از فرهنگ کسب کرد، صرف فرهنگ کرد؛ درعینحال که معلمی سختگیر بود و در مواردی سختگیریهایش ترسناک میشد؛ اما واقعا موسیقی را دوست داشت و من گواهی میدهم تمام عمرش وقف موسیقی ایران شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.