|

انواع ارتباط با عموم

سیستم‌ها و سازمان‌ها برای بهتر کارکردن به شناخت، پذیرش و حمایت افکار عمومی‌ای که در آن حضور دارند، نیازمندند. روابط‌عمومی به رفع این نیاز می‌پردازد. روابط‌عمومی را می‌توان از نظر مفهومی چنین تعریف کرد که آن بخش از مسئولیت‌ها و وظایف ارتباطی مدیریت سازمان است که از طریق آن، مدیران می‌کوشند برای دستیابی به اهداف سازمانی، با محیط خود سازگار و هم‌صدا شوند یا در صورت نیاز در محیط، تغییرات مطلوب ایجاد کنند و شرایط محیط را به شرط مساعدبودن استمرار بخشند. اما از نظر کاربردی، روابط‌عمومی را می‌توان این‌طور تعریف کرد که مدیریت ارتباط یک سازمان با مخاطبان آن است. علی میرسعیدقاضی، در کتاب «تئوری و عمل در روابط‌عمومی و ارتباطات» می‌نویسد وظایف اصلی روابط‌عمومی عبارت است از: اطلاع‌رسانی، تبلیغ و ترغیب، مشارکت‌جویی، هم‌گرایی و بهینه‌سازی امور. روابط‌عمومی می‌تواند توجیه‌گر باشد یعنی مدیرمحور و پنهان‌کار باشد و دست به بزک‌کردن کالا بزند. می‌تواند تبیین‌گر باشد به این معنی که در فاقد برنامه راهبردی و اجرائی و در خوش‌بینانه‌ترین حالت، توصیف‌کننده باشد. این نوع روابط‌عمومی در کار خود منفعل و دچار روزمرگی است و بدون انگیزه، مراقب خطوط قرمز است. اما روابط‌عمومی نوع سومی نیز می‌تواند وجود داشته باشد که تحلیلگر است؛ این نوع روابط‌عمومی به سطح مشاور مدیریت ارتقا پیدا می‌کند و در تعیین سیاست‌ها و خط‌مشی‌های سازمان مشارکت می‌کند و همان‌قدر که با مدیران ارتباط دارد، با مخاطبان هم در ارتباط است. با تعاریف مختلفی که از روابط‌عمومی می‌شود، می‌توان گفت این مهارت به برخی از توانایی‌هایی نیاز دارد که به هم‌پوشانی با چند رشته تخصصی دیگر می‌انجامد. این رشته‌ها عبارت‌اند از بازاریابی، تبلیغات بازرگانی، آوازه‌گری که به شکل رساندن اخبار مجانی به رسانه‌هاست و نیز پروپاگاندا. ریشه‌های ایجاد روابط‌عمومی را می‌توان تا دوران باستان پی گرفت. در روم، یونان و ایران باستان، پادشاهان از ابزار ارتباطی برای سخن‌گفتن با مردم استفاده می‌کردند. اما روابط‌عمومی به شکل نوین از اتحادیه راه‌آهن آمریکا شروع شد. پس از آن، در سال 1906، فردی به نام «لی» در آمریکا یک شرکت روابط‌عمومی تأسیس کرد و به‌تدریج شرکت‌های دیگری از او اقتباس کردند و حتی اولین رشته روابط‌عمومی نیز در سال 1923 تأسیس شد. می‌توان چهار الگو برای این کار در نظر گرفت؛ اولین الگوی روابط‌عمومی به شکل کارگزاری و تبلیغات مطبوعاتی است که با استفاده از رسانه‌ها، افکار عمومی را به خود جلب می‌کند. الگوی دوم به شکل اطلاعات همگانی ظاهر می‌شود که روابط‌عمومی آنچه را درست است، منعکس می‌کند و آنچه را که منفی است منعکس نمی‌کند. الگوی سوم، الگوی دوسویه سازمان‌محور است که در آن، روابط‌عمومی بدون تلاش برای تغییر رفتار سازمانی، برای به دست‌آوردن پشتیبانی مخاطبان سازمان کار می‌کند. الگوی چهارمی نیز برای روابط‌عمومی مطرح شده است که می‌توان آن را الگوی دوسویه مخاطب‌محور در نظر گرفت؛ در این الگو، روابط‌عمومی در پی تأثیر برابر در مخاطب و سازمان به یک اندازه است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.