آينه
كيهان خنجر شمر گُم نشود! حسین شریعتمداری: میگویند؛ اعتراض به حقوق نجومی مدیران دولتی، با انگیزه سیاسی و برای مقابله با دولت صورت میپذیرد! که باید گفت؛ اولا با کدام شاخصه و معیار، انگیزهخوانی میکنید؟! و از نیت درونی آدمها خبر میدهید؟! ثانیا؛ جدای از انگیزه و نیت اعتراضکنندگان، آیا ماجرای فیشهای حقوقی کلان و چند ده میلیونی و دریافتهای چند صدمیلیونی از بیتالمال بیزبان صحت دارد یا ندارد؟ اگر صحت دارد- که دارد- چرا به جای برخورد قاطع با متجاوزان به حقوق مردم اصرار دارید که صورت مسئله را پاک کنید؟! ثالثا؛ اگر انگیزه اعتراض به دریافتهای چند دهمیلیونی و در مواردی، چند صد میلیونی برخی از مدیران را مخالفت با دولت میدانید؟ درباره دستور اکید رئیسجمهور به معاون اول خود چه میفرمایید؟! ایشان در دستورالعمل خود؛ پرداختهای آنچنانی را «با موازین عدالت و تعهد دولت ناسازگار» دانسته و خواستار «شناسایی مدیران متخلف، عزل آنان و بازپسگیری مبالغ به ناحق گرفته از آنها» شده است. آیا انگیزه رئیسجمهور محترم نیز مخالفت با دولت - یعنی مخالفت با خودشان! - بوده است؟! مگر اینکه آقایان - خدای نخواسته! - معتقد باشند که دستورالعمل غلیظ و شدید رئیسجمهور و تأکید محکم ایشان درباره برخورد با متخلفان و عزل و مجازات آنان، فقط یک فیگور انقلابی! و تظاهر به مردمدوستی و عدالتخواهی بوده است! که نبوده است.
اعتماد جامعه بهتر و مبارزان قبل از انقلاب کاظم اکرمی: وقتی واژه «جامعه بهتر» را میشنوم با خود میگویم آنها که روزی برای جامعه بهتر زندگی و جوانی خود را با تحمل شکنجهها و سالها حبس و زندان در رژیم گذشته سپری کردند سخنی برای جامعه بهتر ندارند؟ آیا نباید از مبارزان گذشته که پایه و اساس انقلاب را با رهنمودها و هدایتهای امام خمینی (ره) و بزرگان و مبارزانی همچون مبارز نستوه آیتالله طالقانی گذاشتهاند و بیشتر آنها تحصیلات عالی آکادمیک داشتهاند یا مطالعات بسیار خوب و غنی درخصوص مسائل اجتماعی داشتهاند به صدا و سیما دعوت شوند و از آنها سؤال شود چه تصویری از جامعه بهتر اسلامی قبل از انقلاب داشتهاند و تا اکنون تا چه حد به آنچه آرمانشهرشان بود، رسیدهاند و اینکه عوامل موفقیتآمیز تحقق این خواستهها چه بوده است و چه موانعی هنوز بر سر راه است؟ علاوه بر صداوسیما در اجتماعاتی که به مناسبت ماه مبارک رمضان در محضر مدیران و مسئولان رده بالای جامعه تشکیل میشود اثری از وجود مبارزان دوره ستمشاهی که شاید برخی از آنها روزهای آخر عمرشان را میگذرانند، نیست. آیا گوشی برای استماع سخنان و مطالبشان دیده میشود؟ راستی در جامعه اسلامی، مبارزان مسلمان انقلابی که برای نام و نان مبارزه نکردهاند جایی دارند؟ کسی احوالی از آنها میپرسد که آن روزها چه میخواستید و به چند درصد خواستههای خود رسیدهاید؟ چه اشکالاتی در جامعه امروز میبینید و چه راهحلهایی را پیشنهاد میدهید؟ نمیدانم، شاید مانند همه جوامع انقلاب کرده در جامعه ما هم انقلاب فرزندان خود را میخورد!
وطن امروز مشق شب دولت! حسین قدیانی: استدلال که چه عرض کنم، رسما سفسطه میکنند. سفسطهای که بیان سادهاش میشود این؛ «ما چون مدیری هستیم که روی منابع بزرگ مالی خوابیدهایم، حقوق و مزایای کلان از آنجا حقمان است که اگر این پول را نگیریم، احتمال اختلاس بالا میرود». رسما دارند این را میگویندها! رسما و علنا! واقعا باید نازید به این گشایشهای هر روزه برجامی! این قبیل بهانهها اما تنها و تنها یک جواب اخلاقی دارد؛ «اشتهای آدمی سیریناپذیر است» و اگر نتواند از حقوق مثلا صد میلیونی بگذرد، از مطالبه میلیاردی هم نخواهد گذشت، از طمع دوختن به پول بیتالمال نخواهد گذشت، از زیادهخواهی و فزونطلبی نخواهد گذشت. اینجا قصه انصاف است و شرف. یعنی بدیهیات انصاف و بدیهیات شرف. برای روشنتر شدن بحث، دو پرسش طرح میکنم؛ اولا کدام اختلاسکننده بزرگ و نام و نشاندار بوده که به حقوق متعارف قانع باشد؟! ثانیا کدام مدیر قانع به حقوق متعارف بوده که نامش در شمار این اصحاب اختلاس آمده باشد؟! تو آنجا به خود مجوز اختلاسمیلیاردی میدهی، که قبلش به خود اجازه داده باشی و خود را محق دانسته باشی که هر ماه، حقوق مثلا 200 میلیونی بگیری! وقتی تو این حق را، حق این حقوق کلان را برای خود قائل شدی، حق پولهای کلانتر را هم برای خود قائلخواهی شد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.