|

من یک قاتل اجیر کرده‌ام

در پی گفت‌وگو با محمد بلوری درباره سرقت از یکی از گزارش‌هایش، رضا حیدرنژاد، نویسنده و کارگردان فیلم سینمایی عشق شیشه‌ای، مطلبی را ارسال کرده است که در پی می‌آید: احتراما با توجه به چاپ مطلبی در شماره 2601 مورخ سه‌شنبه 18/3/95 آن روزنامه وزین، تحت عنوان «قصه‌ام را دزدیده‌اند و با آن فیلم ساخته‌اند» خواهشمند است جوابیه زیر را در رابطه با ادعای کاملا کذب و دروغین آقای محمد بلوری، مطابق قانون مطبوعات به چاپ رسانند. در مطلب مورد اشاره، آقای محمد بلوری که این‌جانب هیچ‌گونه آشناییتی حتی با نام ایشان ندارم، مدعی شده‌اند که چندروز پیش و به‌طوراتفاقی در تلویزیون یک فیلم سینمایی دیده‌اند که قصه آن کپی نعل‌به‌نعل از داستانی بوده که ایشان در سال 1374 در مجله تپش منتشر کرده‌اند و در ادامه با الفاظ و اتهاماتی در شأن خودشان داد سخن سر داده‌اند که دزدی آثار فرهنگی در روز روشن به یک امر طبیعی بدل ‌شده و فیلسوف‌مآبانه از این موضوع ابراز نارضایتی و دلتنگی کرده و «رابین‌هود»وار فریاد برآورده‌اند که ایشان نه به‌خاطر خودشان، که سن‌وسالی ازشان گذشته، بلکه به‌خاطر جوانان و دیگرانی که آثارشان به سرقت می‌رود موضوع را علنی کرده‌اند. شگفتا که این ادعا نه از جنس شخصیت رابین‌هودوار ایشان که بیشتر از نوع ادعاهای روباه... است. چراکه ادعای اینکه چندروز پیش و به طور اتفاقی (تأکید می‌کنم) چندروز پیش و به طور اتفاقی فیلم را دیده‌اند، کذب‌محض است و ایشان در همان سال‌های اول نمایش فیلم «عشق شیشه‌ای» ادعای مشابهی را در هیأت داوری خانه سینما مطرح کردند که جواب کتبی لازم توسط بنده مبنی‌بر کذب‌بودن ادعای نام‌برده به هیأت مربوطه داده شد و قرار شد موضوع در جلسه‌ای با حضور طرفین مورد بررسی قرار گیرد. ولی ایشان هرگز در جلسه هیأت داوری خانه سینما حاضر نشد و دیگر هیچ‌گاه موضوع را پیگیری نکرد. عجیب‌تر اینکه ایشان حتی در جواب خبرنگار که می‌پرسد درباره این اتفاق (سرقت داستانتان) با صداوسیما یا نهاد صنفی سینما تماس داشته‌اید؟ با صراحت تمام می‌گوید، تماس بگیرم که چه؟ آیا کتمان واقعیتی به این آشکاری، که قطعا مدارک آن در هیأت داوری خانه سینما وجود دارد به‌تنهایی برای اثبات ادعای دروغین ایشان کافی نیست؟ ‌ای‌کاش ایشان در توهم همان شخصیت رابین‌هودی خود باقی می‌ماندند و موضوع را دوباره علنی نمی‌کردند. با توجه به مطالب فوق، هرچند نیازی به پاسخ بیشتر برای ادعای ایشان نیست ولی جهت روشن‌شدن اذهان خوانندگان محترم، لازم می‌دانم یادآوری کنم اصل داستان مورد ادعا، یعنی ناکام‌ماندن جوانی در خودکشی و توافق با قاتل حرفه‌ای و در نهایت پشیمانی وی از مردن، برگرفته از فیلمی تحت عنوان «من یک قاتل اجیر کرده‌ام» به کارگردانی آکی کوریسماکیِ فنلاندی در سال 1990 میلادی (یعنی سال 1369 شمسی) است که در یکی از دوره‌های جشنواره فیلم فجر (دوره دقیق آن را به خاطر ندارم) به نمایش درآمد و داستان آن مورد توجه اهل قلم و اهالی سینما قرار گرفت. به‌طوری‌که غیر از بنده چند نفر دیگر از همکاران سینمایی، بنا بر اظهارات خودشان مدتی روی داستان مشابه کار کردند. توضیح دیگر اینکه بنده هرگز فیلم مورد اشاره را هم ندیده‌ام و نحوه آشنایی من با این داستان از طریق دوستی بود که قبل از رفتن به جشنواره و دیدن فیلم از آن تعریف می‌کرد. از او پرسیدم مگر داستان فیلم چیست؟ و او خلاصه یک‌خطی داستان را که در کاتالوگ جشنواره خوانده بود این‌گونه برایم تعریف کرد: مردی بعد از اخراج از کارش، دچار شک شده و تصمیم به خودکشی می‌گیرد، ولی موفق نمی‌شود، به‌ناچار قاتلی برای کشتن خود استخدام می‌کند... . آن دوست به دیدن فیلم رفت و این خط داستانی در پس ذهن من باقی ماند بی‌آنکه هرگز خود فیلم را دیده باشم. حال سؤال این است، چگونه کسی که خود احتمالا خط داستانی‌اش را از جای دیگری به عاریه گرفته، می‌تواند مدعی سرقت اثرش توسط شخص دیگری باشد؟ آیا همه کسانی که تا امروز اقتباس‌ها و برداشت‌های متعددی از داستان‌های مختلف جهان ازجمله داستان «جنایت و مکافات» داستایوفسکی انجام داده‌اند، می‌توانند مدعی شوند که دیگران متن آنها را به سرقت برده‌اند؟ بماند... . البته بنده هم اعتقاد دارم که متأسفانه سرقت آثار فرهنگی و هنری و همچنین تهمت و افترا به دیگران، این روز‌ها در جامعه به امری کاملا طبیعی بدل شده و ‌ای ‌کاش می‌شد تمام کسانی را که دست به چنین کارهایی می‌زنند تا از این راه نانی و نامی برای خود دست‌وپا کنند در مخمصه و مکافات انداخت تا بفهمند به‌راحتی نمی‌توانند دست به چنین کاری بزنند. ‌ای ‌کاش... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.