|

اطرافیان و بیمار «ام‌اس» جاده یک‌طرفه یا راهی دوسویه

مریم پیمان

با خوشحالی نامه را باز می‌کنم؛ یک «غریبه» مطلب من را خوانده و آن‌قدر برایش مهم بوده که پاسخی نوشته و ارسال کرده است. ذوق دارم، همسر یک بیمار است و از علاقه و محبت دو‌طرفه بین خودشان نوشته، از همراهی‌هایشان و از خواسته‌هایش برای بیشتر‌نوشتن و از زبان اطرافیان گفتن. یاد روزهایی می‌افتم که نیمه‌های شب همسرم را با گریه بیدار می‌کردم و راهی بیمارستان می‌شدیم و ساعت‌ها در اورژانس بودیم و صبح زود هم او سر کار می‌رفت؛ روزهایی که تحملش برای من دشوار و برای او دشوارتر بود. روزهایی که آرام‌آرام به من آموخت منصفانه نیست که به جرم عشق، شاهد سختی‌های همراهی‌اش باشم. مادرم با نگرانی مشهودی به چهره‌ام خیره می‌شود و ملتمسانه می‌خواهد که تا برمی‌گردد غذایم را بخورم. تهدید صدایش در برابر محبت نگاهش کتمان‌شدني است؛ یک عمر است با بچه ناخلفش سر هر چیزی که غذا‌خوردن کوچک‌ترین و رایج‌ترین آنهاست درگیر می‌شود. مهربانی، نگرانی و از همه مهم‌تر ترس از ضعف و بیماری من در چشمانش مشهود است. دلم می‌خواهد در آغوش بگیرمش و گریه کنم برای مادری که بزرگ‌ترین دغدغه‌اش بیماری فرزندش است؛ فرزندی که با انتخاب‌های روزمره‌اش به بیماری‌اش دامن می‌زند. تنها مادرم نیست، خواهر دلسوزی هم هست که هنوز بعد از سال‌ها نیاموخته که با دعوا نمی‌تواند من را آرام کند. او هم از کسانی است که دلم می‌خواهد بهش بگویم از بودن و داشتنش شادم. تعداد مهربانان کم نیست؛ تعداد همراهانی که در این 17 سال بودند و کمک کردند. بین همه آنها مادرم و همسری که سال‌ها در کنارم بود، بیش از دیگران در سختی‌ها سهیم بودند. برای هرکسی سخت است که دردکشیدن دیگری را نظاره کند و درد نکشد، به‌ویژه اگر ببیند کاری از دست خودش برنمی‌آید؛ کار سختی است، آن‌قدر سخت هست که در 13سالگی با دیدن پدرم روی تخت بیمارستان آرزو کردم دردهای همه خانواده و دوستانم را بر دوش بکشم و هرگز شاهد درد آنها نباشم؛ اما نه‌تنها خودم دردمند شدم بلکه درد بسیاری را هم دیدم. همراهی اطرافیان و کمک‌های آنها کتمان‌شدني نيست و این لطف همیشه در شکل و اندازه‌هاي گوناگون نوسان داشته است؛ از تهدید به خوردن و دعوا تا محبت و آغوش. گاهی آن‌قدر دلتنگ هرکدام از این اشکال می‌شوم که شکل موجود را نمی‌بینم یا برداشت غلطی از آن دارم، عصبی می‌شوم و با پرخاش، دیگری را دلگیر می‌کنم. این قصه یک‌طرفه نیست؛ همه بار مراعات و همراهی بر گردن اطرافیان یا من نیست. عصبانیت، همراهی‌نکردن و به‌ویژه فراموش‌کردن شرایط خاص از طرف همه اطرافیان گاه و بی‌گاه رخ می‌دهد و تحمل درد و رنج بیماربودن را دشوار می‌کند. سروصدای زیاد، اصرار بر بیداری و خواب منظم، بودن در فضای بسته و گرم یا سفرهای تابستانی و خیلی چیزهای زندگی عادی برای من عادی نیست و زندگی‌کردن با فرد غیرعادی برای همه با وجود عشق و محبت، دشوار است؛ اما چه کنم که فرد سالم هم با اطرافیان درگیر می‌شود، چه برسد به آدم حساس و بیمار. هم من و هم اطرافیان شرایط را می‌شناسیم؛ اما در عمل خیلی موفق به قدردانی و همراهی دوطرفه نیستیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.