رضا براهنی:
نوشتههای پیشرو يك تنهايي غريب را تجربه ميكنند
متن زیر، پیامِ دکتر رضا براهنی است که در مراسم رونماییِ رمان «یا انگار نمیشود به تو رسید» نوشته روزبه حسینی، خوانده شد و در اختیار «شرق» قرار گرفته است.
به دوستانِ نویسندهای که براي رونمايي از رمانِ دوست عزيز و جوانم، روزبه حسيني، زير آن سقف جمع شدهاند درود میفرستم، رمانی که نامش هست: «یا انگار نمیشود به تو رسید»؛ بهرغمِ تمامِ ناملایماتِ روزگارِ ما، بالاخره اما رسیده است، انگار! سالها پیشتر كه رمان را برايم فرستاد و خواندم، اصرار كردم كه رمان بايد ابتدا در ايران چاپ شود. ضرورت دارد كه نويسنده، پیشروبودنِ زبانِ خود را در سرزمین خود تجربه کند و نه جایی در غربت؛ سرزمینی که به آن تعلق ندارد. حالا در جایی که زبانِ آن از گلوی خاکِ آن برخاسته است، در ایران، رمان او پيشروي شماست. هرچند خيلي دير، اما در خاكي كه «دير» هيچوقت آنقدرها هم دير نيست، انگار. به دوستِ جوان ِنويسندهام گفتم كه این رمانی است با کارکرد زباني خاص خود، كه به ساختارهاي قديم و كهنه طعنه ميزند، ساختارزدايي و ساختِ ترکیبسازیهای نو، بايد اول نقشِ خود را در زبانِ فارسی و در گفتار و گفتمانِ رماننویسیِ فارسی ايفا كند و نه در جایی در اینسوی مرزها. در تمامِ دنیا، نوشتههای پیشرو در عرصهی رمان و شعر، يك تنهايي غريب را تجربه ميكنند. من خواستم كه اين رمان را از آن انزواي غربت در امان بدارم اما این اثر، سالها در انزوای خانهی نویسندهاش بیتاب ماند و برای وصالِ خوانندگانِ جدّی خود، و در سرزمین خود، غربت را تحمل كرد. غربتي كه آن نويسنده جوان و فارغالبال را به ميانسالهاي پير تبديل كرد. اين روزگار دوزخي نويسنده آن سرزمين و اين سرزمين نيست كه بر سر ما آوار ميشود. اين روزگار نويسندگي است. با تمام اينها، امروز، انتشارِ «یا انگار به تو نمیشود رسید» را به نویسندهاش و به خوانندگانِ آن، تبريك باید گفت و من هم از این راهِ دور، به شما دوستان عزيزم و به آن نويسنده دوست، سلام ميكنم. فروردین 1393 شمسی. تورنتو
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.