آموزش تتو، جلسهای 2500000 تومان!
یک اتاق سفید و کوچک در پیلوت یک آپارتمان واقع در محله چیذر، انتظارمان را میکشد. چون وقت قبلی گرفتهایم، راحت داخل میشویم و داوود از ما استقبال میکند. او چند سال است که دیگر مراجعهکننده تتو نمیپذیرد و به جای آن برای تأمین مخارج زندگیاش، تتو را به آرایشگران تازهکار میآموزد. هر جلسه در یک روز کاری کامل- حدودا هشت تا 12 ساعت- برگزار میشود و قیمت آن دومیلیون و 500هزار تومان است. با این حساب، داوود اگر فقط ماهی 15 روز آموزش تتو بدهد، چیزی حدود 37میلیون و 500هزار تومان درآمد دارد. اینجا نه خبری از مجوز هست و نه نیازی به آن. داوود بخشی از این آپارتمان نیمهاداری را اجاره کرده و مراجعانش آنقدر کمتعداد هستند و خودش آنقدر اخلاق خوبی دارد که میگوید تا به حال به مشکلی برنخورده: «تازه اگه مشکلی هم پیش بیاد، میشه با یه تتوی مختصر روی دست پسر مدیر ساختمون مشکل رو حل کرد، البته تا به حال هیچ اعتراضی نبوده».اغلب مشتریهای داوود با سلام و صلوات و کلی معرفی، این فرصت را پیدا میکنند که اینجا، روشهای طراحی روی پوست، تتو و تتوی سهبعدی را بیاموزند. جوهرها در گوشهای قرار گرفته و تختی متحرک که بیشباهت به صندلی دندانپزشکان نیست، آماده است تا فرد روی آن دراز بکشد و داوود با اجرای تتو روی تن او، عملا روشها و قلقهای کار را بیاموزد: «تتو در ایران تازه است، همه دوست دارن انجام بدن. خانمهای آرایشگر فکر میکنن تتوی شکلها و جملهها روی پوست شبیه همان تتوی ابرو است، برای همین هم از جوهر بد استفاده میکنن و هم دستشون میلرزه و نتیجه واقعا بد میشه. من اینجا به اونها یاد میدم که چطور تمرکز کنن، به واکنشهای فرد توجهی نداشته باشن و چطور براساس شکل و طرح، جوهر خوب را انتخاب کنن». داوود، تنها فردی نیست که در تهران آموزش تتو میدهد؛ با این همه، مشتریهایش حتی از شهرستانهای دور میآیند، به این امید که با یادگرفتن این کار، درآمد تازهای به دست آورند: «یک تتو از 200 هزار تومان شروع میشود و گاهی حتی چند میلیون پولش میشود، پس من زیاد نمیگیرم، اصول اولیه را یاد میدهم و جنسهای خوب را معرفی میکنم، باقی با خود کارآموز است که چطور روی مانکن این کار را تمرین کند تا حدی که دستش راه بیفتد و با جسارت تفنگی را بگیرد سمت پوست فرد». معلوم نیست در کار تتو، معروفیت خوب است یا بد، اما همه در تهران «موریتتو» را میشناسند، جوانی که در این سالها خیلی گل کرده و پای ثابت آدمهای مشهوری چون تتلو و دیگر خوانندگان زیرزمینی پاپ است: «من ترجیح میدم که حتی کسی اسمم رو هم ندونه، برای همین این اسم رو انتخاب کردم. شهرت خوب نیست برای کار ما، بیشتر کیفیت مهمه، یعنی اینکه این کارآموز به کارآموز بعدی بگه فلانی کارش خوب بود و او برای آموزش بیاد پیش من». اما چرا این همه پنهانکاری؟ چون خود آموزشدهندگان تتو هم میدانند که در صورت لورفتن مکانشان، قطعا مورد تعقیب قضائی قرار خواهند گرفت یا در نهایت اداره اماکن به آنها گیر خواهد داد: «همین موری، الان بدون واسطه و آشنا، نفر قبول نمیکنه. باید کلی سفارش بشه بهش تا شما بری و یک خالکوبی روی دست و پات بکنه». شهرت اما برای موری خیلی خوب تمام شده، او برای هر تتوی ناقابل، میلیونها تومان پول میگیرد، سابقه کارش باعث شده که دستش تروفرز شود و طرحهای سهبعدی را بهتر از بقیه اجرا کند. هشت ساعت بعد، کارآموز تقریبا فوتوفنهای لازم کار را از داوود آموخته و وقت تسویهحساب است. دستگاه پز را میآورد و او کارت میکشد، جای تخفیف هم نیست، فقط داوود بهعنوان اشانتیون، چند ماکت و مجله، شابلون و کمی جوهر مرغوب به او میدهد به همراه کارت ویزیت فروشندگان این محصولات در بازار بزرگ. این پایان کار داوود نیست اما، حالا وقت آن است که برود کمی بنشیند و بعد از هشت ساعت ایستادن سر پا، گلویی تازه کند. کارآموز هم خوشحال از اتاق و ساختمان بیرون میآید، میداند که در آینده پولی هنگفت از آنچه امروز آموخته، درخواهد آورد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.