|

هنرمندان عمر نوح ندارند

حسین هاشم‌پور

همچنان بهار است اما بوی پاییز پیچیده؛ هنرمندان یکی پس از دیگری مانند برگ از درخت زندگی می‌ریزند و همچنان تا می‌میرند، به یاد می‌آیند و عزیز می‌شوند. یک- استاد پرویز کلانتری چند روز پیش از آنکه بیمار شود، به هنرآنلاین آمده بود، می‌خواست درددل کند، از خیلی چیزها گفت؛ ازجمله طرح یادمان شهری که به آقای مسجدجامعی در شورای شهر داد و دهم آذر 1392 در گفت‌وگو با آزاده جعفریان در «شرق» هم به چاپ رسید، طرحی در گرامی‌داشت هنر و هنرمندان که خبری از رد یا تأییدش نبود، می‌گفت: «به جای شهردار تهران بودم، می‌گشتم ببینم فریدون مشیری، با دیدن کدام کوچه، شعر کوچه را سروده، «بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم...»، حتما نام آن کوچه را فریدون مشیری می‌گذاشتم، هویت شهری با همین کارها شکل می‌گیرد». استاد گلایه داشت تهران به این بزرگی چرا خیابانی به نام «عباس کیارستمی» ندارد؟ خیابان محمدرضا شجریان یا میدانی به نام اصغر فرهادی؟ ... و حال حتما باید پرسید نشانی بوستان پرویز کلانتری چیست؟ ... واقعا نام یک کوچه برای این بزرگان‌مان کم است ولی از آن هم خبری نیست! دو - و فردای درگذشت حمید سبزواری خواندم قرار است جایی در تهران را به نامش بنامند، گویا همه 91سالی که او زنده بود، چنین ابتکاری به ذهنی خطور نکرد! سه - بی‌وفایی به هنر و هنرمند به همه‌جا تسری یافته، مثلا همین تلویزیون که داروندارش را مدیون هنرمندان است و این‌روزها ناپرهیزی می‌کند و خبر درگذشت حبیب را پخش و برای کیارستمی آرزوی سلامتی می‌کند، از پخش تیزر تبلیغاتی فیلم‌ها امتناع کرد تا راهی غیر از ماهواره جلو پای سینماگران نماند؛ راستش سهم صداوسیما در توقیف «ااادت نمی‌کنیم» و جفا به سینمای ایران را نباید از خاطر برد. چهار- اما این همه داستان نیست، آن‌سوتر از مجلس نوآمده خبر می‌رسد نمایندگان مردم رغبتی برای حضور در کمیسیون فرهنگی ندارند؛ همه اینها یعنی دیوار جامعه‌مان را کج بالا برده‌ایم و روزگار فرهنگ‌و هنرمان حالاحالاها همین حال نزار است. پنج - به خدا هنرمندان عمر نوح ندارند، باید در بودشان ببینند در ایران هم هنر بر صدر می‌نشیند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.