|

انکار قتل در دادگاه

شرق: پسری که متهم است در نوجوانی مرتکب قتل شده‌ است، وقتی اتهام خود را انکار کرد، گفت قبلا به این دلیل به آدم‌کشی اعتراف کرده‌ بود؛ چون در این دنیا تنهاست اما هم‌جرمانش خانواده داشتند. به گزارش خبرنگار ما، 11 تیر سال 92 مأموران پلیس باخبر شدند درگیری بین دو نوجوان به جراحت و سپس مرگ یکی از آنها منجر شده‌ است. دقایقی بعد از اعلام این خبر، مأموران تحقیقات خود را آغاز کردند و متوجه شدند مقتول رامین نام داشت و با چهار نوجوان به نام‌های مازیار، کامران، مسعود و سروش درگیر شده بود. زمانی که مأموران چهار پسر نوجوان را بازداشت کردند، یکی از آنها به نام مازیار به قتل اعتراف کرد و گفت ضربات کشنده را او وارد کرده ‌است. مازیار گفت: چند روز قبل از حادثه با رامین دعوا کرده ‌بودم و او من را زده ‌بود؛ برای اینکه ادبش کنم، تصمیم گرفتم با دوستانم با رامین درگیر شویم. روز حادثه وقتی رامین با دوستش به یک ساندویچی رفته ‌بود، به من خبر دادند. من هم کامران، مسعود و سروش را خبر کردم و با هم به محل رفتیم. وقتی رسیدیم، من با رامین درگیر شدم، او مرا زد و من هم دوباره او را زدم؛ به‌این‌ترتیب بود که کشته شد. من قصد نداشتم او را بکشم و فقط می‌خواستم زخمی‌اش کنم، اما چاقو به پهلویش برخورد کرد. این گفته‌ها موردتأیید سه متهم دیگر پرونده نیز قرار گرفت و پرونده بعد از صدور کیفرخواست برای رسیدگی به شعبه 10 دادگاه کیفری شماره یک فرستاده شد. روز گذشته در جلسه رسیدگی به این پرونده، ابتدا نماینده دادستان در جایگاه حاضر شد و برای متهمان درخواست صدور حکم قانونی کرد. سپس نوبت به اولیای‌دم رسید؛ آنها هم اعلام کردند فقط درخواست قصاص دارند و متهم به قتل را نمی‌بخشند. وقتی نوبت به مازیار رسید، او اتهام قتل را رد کرد و گفت: قبول دارم که من با رامین درگیر شدم و دعوای اصلی بین ما بود که از چند روز قبل هم شروع شده ‌بود؛ اما روز حادثه من فقط او را با ضربه‌ای که به پایش زدم زخمی کردم و ضرباتی که به بالاتنه‌اش برخورد کرده‌ است، کار من نبود. ضمن اینکه رامین هم با پایه صندلی ضربه‌ای به من زد و بعد هم صندلی را پرت کرد. متهم درباره اینکه چرا قبلا این اظهارات را نگفته و به قتل اعتراف کرده‌ است، گفت: من در این دنیا یک مادر پیر دارم؛ نه پدر دارم و نه خواهر و بردار. هیچ‌کس را ندارم و کسی هم انتظارم را نمی‌کشد. وقتی موضوع مرگ رامین مطرح شد، دوستانم به من گفتند تو اتهام را قبول کن، بگذار ما بیرون بیاییم و کمکت کنیم. من هم با خودم فکر کردم اینها به خاطر من به محل قتل آمده‌اند؛ ضمن اینکه همگی خانواده دارند، پدر و مادر و خواهر و برادر دارند؛ کسانی هستند که دلشان پیش اینهاست، پس تصمیم گرفتم قتل را قبول کنم. البته به دوستانم گفتم من دو شرط دارم؛ اول اینکه به مادرم سر بزنید و کارهای او را انجام دهید، دوم اینکه دنبال رضایت برای من باشید. آنها هم قبول کردند. وقتی من اعتراف کردم و آنها از زندان خلاص شدند، دیگر سراغی از من نگرفتند و به مادرم هم سر نزدند. هیچ تلاشی هم برای جلب رضایت اولیای ‌دم نکردند. اینکه من زنده ‌نباشم، مسئله دوم بود. نگرانی من به خاطر مادرم است که سه هم‌جرمم او را رها کردند و من را گول زدند. حالا تصمیم گرفتم واقعیت را بگویم. سپس هیأت قضات از متهم ردیف دوم خواستند که در جایگاه حاضر شود. وقتی کامران اتهام ضرب و جرح را شنید، گفت: اتهام را قبول ندارم؛ البته من به محل رفته ‌بودم، قمه‌ هم داشتم؛ این موضوع را حالا به شما می‌گویم و قبلا چیزی نگفته‌ بودم؛ اما برای اینکه قسم خوردم واقعیت را بگویم، برایتان توضیح می‌دهم که آن روز قمه هم برده ‌بودم اما جلوی در ساندویچی ایستادم و اصلا داخل نرفتم و ضارب فقط مازیار است و چیزی که درباره ما می‌گوید، دروغ است. وقتی نوبت به دو متهم دیگر رسید، آنها هم گفته‌های مازیار را رد کردند و گفتند زمان قتل فقط در ماشین بودند. با پایان گفته‌های متهمان و وکلای مدافع آنها، هیأت قضات برای صدور رأی دادگاه وارد شور شدند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.