|

واکنش فیلم‌سازان به جنجال پخش تیزرها:

فیلم‌های ایرانی را تبلیغ نکنید

تینا جلالی : منع تبلیغ فیلم‌ها در شبکه‌های ماهواره‌ای با سخت‌گیری بیشتری از سوی مسئولان پیگیری مي‌شود و در این صورت فیلم‌ها راه معرفی دیگری به مخاطب برای خود باید پیدا کنند. در شرایطی که هزینه‌های آگهی تلویزیون کشورمان سرسام‌آور است و به‌لحاظ مضمونی، هم برخی فیلم‌ها آگهی‌شان نمی‌تواند از تلویزیون پخش شود، نظر تعدادی از فیلم‌سازان را دراین‌باره جویا شدیم. عسگرپور: عمل‌گرایانه برخورد کنند این بحث ریشه قدیمی دارد. در زمان مدیریتم در خانه سینما، تعدادی از مستندسازان مشکلی برایشان به وجود آمده بود و جرمشان فروختن فیلمشان به شبکه بی‌بی‌سی بود. در آن زمان من با مقامات و مسئولان سینمایی صحبت‌هایی داشتم مبنی براینکه سینماگران مانند هر قشر دیگری نیاز دارند بدانند براساس کدام مواد قانونی، چه کاری انجام دهند. آنها باید بدانند براساس این بند قانونی می‌توانند با این شبکه‌ها کار کنند یا کار نکنند؟ تا آن زمان ماده قانونی وجود نداشت مگر اینکه الان این ماده قانونی به وجود آمده باشد. اما ‌بندی در قانون وجود دارد که اگر همکاری با شبکه‌های معاند در جهت تضعیف نظام تلقی شود، این همکاری ممنوع است، اما اینجا باید در تعریف شبکه‌های معاند هم‌نظر شویم. آیا با این تعریف حسی می‌خواهیم برخورد کنیم یا اینکه تعریف را ارجاع می‌دهیم به شورای امنیت ملی یا قوه ‌قضائیه که تعریف شبکه‌های معاند چیست؟ در تعریفی آمده شبکه معاند شبکه‌ای است که آنتن این شبکه در کشور متخاصم باشد. این مصداق شبکه معاند است اما اگر آنتن شبکه‌ای در کشور مالزی یا عربی باشد، تکلیف چه می‌شود؟ یا سؤال دیگر اینکه ما چه کشورهایی را معاند می‌دانیم؟ درواقع باید شورای امنیت یا مقامات مسئول پاسخ این سؤالات را بدهند. بعضی شبکه‌های ماهواره‌ای از پارازیت بیشتری برخوردار هستند ولی بعضی شبکه‌ها پارازیت کمتری دارند آیا شبکه‌های ماهواره‌ای‌ای که پارازیت ندارند، معاند نیستند؟ اساسا مشکل بزرگ این است که ما در تشخیص شبکه‌های معاند دچار سردرگمی هستیم و تا زمانی که دراین‌باره حدود و قانونی وجود داشته باشد، سینماگران ما دچار سوءتفاهم می‌شوند. اگر به جای شبکه‌های جم، از این پس شبکه‌های دیگر ماهواره تصمیم بگیرند برای فیلم‌های سینمای ایران تبلیغ کنند، آن وقت چه باید کرد؟ آیا از نظر دولت، شبکه‌های دیگر هم معاند به حساب می‌آیند یا خیر؟ مثلا اگر شبکه‌های روسی تبلیغ فیلم‌ها را انجام دهند، تکلیف چه می‌شود؟ زمانی ما با کشوری ارتباطمان خوب است آن کشور معاند نیست و به محض اینکه ارتباط خوب نباشد، اوضاع تغییر می‌کند. به عقیده من، مجلس و کمیسیون فرهنگی به جای برخوردهای عکس‌العمل‌گرایانه، عمل‌گرایانه با موضوعات برخورد کنند. ما به‌شدت در این زمینه دچار خلأ قانونی هستیم دراین‌باره مسئولان باید طرح مسئله کنند. وارد این بحث نمی‌شویم که مثلا تلویزیون ما با تهیه‌کنندگان برای پخش آگهی‌های فیلم‌ها، هم از نظر مالی و هم از نظر مضمونی همکاری لازم را ندارد. تبلیغات فیلم‌ها در تلویزیون ما آن‌قدر‌ گران است که با توجه به گردش مالی محدودی که فیلم‌ها دارند، برای تهیه‌کننده‌ها و پخش‌کننده‌ها پرداخت این مبالغ به‌صرفه نیست. مطمئن باشید اگر در داخل کشور برای تهیه‌کنندگان امکانات سهل‌الوصول باشد. آنها به منافع کشور بیشتر اهمیت می‌دهند و تبلیغاتشان را در داخل انجام می‌دهند سوای از این مسئله که عده‌ای از آنها پخش‌کنندگان خارجی برای فیلم‌هایشان دارند. اما نکته بسیار حائز اهمیت اینکه متأسفانه باید بگوییم شبکه‌هایی که تبلیغ این فیلم‌ها را انجام می‌دهند، محبوب‌تر از شبکه‌های داخلی تلویزیون کشورمان هستند و این موجبات نگرانی است که چرا تعدادی شبکه‌های ماهواره‌ای این‌گونه بین مردم ما محبوبیت دارند. داوودنژاد: حرکت ماهواره، خلاف فلسفه وجودی فلسفه وجودی ماهواره برای مملکت ایران این است که رونق را از تولید داخلی محصولات ایرانی به بازار سیاه محصولات وارداتی منتقل کند. یعنی فیلم‌های ایرانی به جای آنکه در بازارهای قانونی به فروش برسد، سرقت شود و به صورت قاچاق در بازارهای سیاه ویدئویی خانگی و در کنار ‌هزاران نسخه فیلم قاچاق زیرنویس‌شده به فروش برسد تا تولید‌کننده ایرانی عاجز شود و به دنبال شغل دیگری جز تولید فیلم ایرانی باشد. فلسفه وجودی ماهواره در مملکت ایران این نیست که فیلم ایرانی را تبلیغ کند و باعث شود مخاطبان سربه‌راه ماهواره‌ها که در همه رده‌های سنی شبانه‌روز و ساعت‌ها پای کانال‌های ماهواره‌ای نشسته‌اند و انواع برنامه‌ها، فیلم‌ها و سریال‌های ترکی، هندی، کره‌ای، ژاپنی، چینی، اروپایی و آمریکایی را تماشا می‌کنند و برای همه آنها و رده‌های سنی مختلف برنامه‌ها و کانال‌های گوناگون تدارک دیده‌اند ناگهان چشمشان را به تبلیغ فیلم‌های ایرانی باز کند تا آنها تصمیم بگیرند از پای این بساط برخیزند و احتمالا از خانه بیرون بروند و به سالن‌های نمایش فیلم‌های ایرانی مراجعه کنند و آنجا بلیت بخرند و ساعتی را به تماشای محصولات داخل کشور بنشینند. این خلاف فلسفه وجودی ماهواره است. پس ماهواره باید به شرح وظایف خود برگردد و از تبلیغ فیلم‌های ایرانی خودداری کند تا بی‌خلل تاراج مخاطبان و محصولات ایرانی در ماهواره‌ها ادامه داشته باشد و مردم با فراغ‌خاطر به بازارهای سیاه محصولات فرهنگی مراجعه کنند و سینمای داخلی بیشتر از پیش در سربالایی تولید و ناامنی بازار به نفس‌نفس بیفتد و روزی برسد که کاملا از پا بیفتد و بازار کالاهای فرهنگی در سراسر کشور یکسره تقدیم محصولات شرقی و غربی شود. درخشنده: سینما را دچار سختی می‌کنیم وقتی فیلمی ساخته می‌شود که پروانه نمایش دریافت می‌کند، امکان تبلیغش را کجا می‌تواند فراهم کند؟ در درجه‌اول، تلویزیون خودمان و بعد این بیلبوردهای شهری هستند که باید فیلم‌های در حال اکران را به مردم معرفی کنند. کاملا واضح است وقتی آگهی‌های بیلبورد‌ گران است و تلویزیون هم امکان تبلیغ را به فیلم‌های در حال اکران نمی‌دهد، پخش‌کنندگان به جایی که ارزان‌تر برایشان تبلیغ کنند، روی می‌آورند. تهیه‌کنندگان محترم وقتی برای تبلیغ فیلمشان از امکان مالی زیادی برخوردار نیستند، ناچار هستند دست به این اقدام بزنند. به نظر من باید دراین‌باره فکری اساسی کرد و اساسا بیلبوردهای شهرداری به طور یکسان در اختیار همه تهیه‌کننده و پخش‌کننده‌هایی که فیلمي بر پرده اکران دارند، تعلق گیرد و هزینه‌ای هم بابت این امکانات از آنها گرفته نشود. قطعا تلویزیون باید راهکاری پیدا کند که تیزرهای این فیلم‌ها از شبکه‌های داخلی پخش شود. باید به نمایش فیلم‌ها و دیده‌شدن آنها کمک کرد والا کجا می‌توان فرصتی برای آگهی این فیلم‌ها پیدا کرد؟ اینکه جلو نمایش فیلمی گرفته شود، پس چرا برایش پروانه نمایش صادر کردید؟ به این مسئله باید فکر کرد که این تهیه‌کنندگان باید به سرمایه و هزینه اولیه فیلمشان دست پیدا کنند؛ نمی‌توان این سرمایه را رها کرد. مكري: فیلم‌سازان را تحت فشار می‌گذارند به نظر من این تصمیم اشتباهی است که امکان دیده‌شدن را از فیلمی که همه مراحل قانونی برای ساخته‌شدن و به نمایش‌درآمدن را طی کرده، می‌گیرند و بهانه هم این است که تبلیغ فیلم در شبکه‌های ماهواره‌ای پخش شده است. انگار قرار بر این است ما فیلم‌سازان با قیمت‌های بالا و قوانین سخت تلویزیون مجبور شویم تبلیغات فیلم‌هایمان را به صداوسیما دهیم. با این کار، بازار انحصاری را تقویت می‌کنند درحالی‌که همه می‌دانیم صداوسیما مخاطبی ندارد و در افزایش فروش یک فیلم از تأثیری برخوردار نیست. این مدل تصمیم‌گیری و مجبورکردن و دستوردادن به فیلم‌سازها اشتباه است. همان‌طوری که فیلم‌سازها برای تصویب فیلم‌نامه تحت فشار بودند و برای چگونگی فيلم‌برداری و برای دریافت پروانه نمایش تحت فشار بودند، الان برای چگونگی تبلیغ فیلم‌هایشان با مشکل مواجه می‌شوند. به نظر من، مسئولان به جای ارائه راه‌حل، صورت‌مسئله را پاک می‌کنند و با این برخورد آنها مشکل حل نمی‌شود. اگر آنها به تقویت تلویزیون فکر می‌کنند تا پول بیشتری بدین طریق از فیلم‌سازها بگیرند، این اتفاق نمی‌افتد چون تلویزیون ما مخاطبی ندارد و مکان خوبی برای تبلیغ و معرفی فیلم‌ها نیست. آبيار: فيلم‌سازي كار سختي است از این فرصت استفاده می‌کنم و می‌خواهم از فیلم سینمایی «عادت نمی‌کنیم» بگویم. فیلم‌سازی کار بسیار سختی است. امیدوارم اتفاقاتی که برای برخی فیلم‌ها افتاده و سینماگران ازجمله عوامل این کار را ناراحت کرده، هرچه زودتر برطرف شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.