میخواهم زنده بمانم
شهرزاد همتی
قصه همه ما، از یک تلفن شروع میشود: «مخاطب گرامی، این تماس از ندامتگاه شهرری و توسط زندانی انجام میگیرد...»، بعد یک صدای خسته و آرام که انگار از ته چاه درمیآید، در میان هیاهو و شلوغی بند زنان از تو طلب کمک میکند. درست بعد از ثبت مکالمه آن چیزی که مهم است «زندگی» است و «نفسکشیدن»... ارتکاب جرم، ارتکاب قتل، مشارکت در قتل...، اینها بخشی از جرائمی است که زنان را در زندان قرچک محبوس میکند؛ اما آنچه مهم است، نداشتن زندگی عادی در هیچکدام از برهههای زندگیشان است. آدمهایی که زندگیشان همیشه نصفه و نیمه بوده و شرایط عادیشان در سالنهای ملاقات زندانQ رقم میخورد. تمام اینها نمیتواند ارتکاب بزه را توجیه کند؛ اما وقتی کسی به تو زنگ میزند و میگوید فقط یک ماه تا چوبه دار فاصله دارم، چیزی در میان قلبت تا ابد آویزان میماند... درست بعد از آن ارتباط تلفنی که اپراتور خونسرد زندان به تو تأکید میکند: «مخاطب گرامی این تماس از ندامتگاه شهرری و توسط زندانی انجام میگیرد...» آرام و قرار تمام میشود. بعد با پوشیدن کفشهای آهنی دنبال راهحلی برای بخشیدهشدن میگردی...، حالا با کمک انجمن حمایت از زندانیان مرکز و در همان ساختمان نوساز و غمگین خیابان سنایی، گلریزانی برای چند زندانی محبوس در زندان قرچک و دیگر زندانها برگزار میکنند. گلریزان را سینمای هنر و تجربه و انجمن حمایت از زندانیان مرکز به کمک عوامل فیلم «چهارشنبه» به تهیهکنندگی یوسف وجداندوست برگزار میکنند. آنها جمعه 21 خرداد، در پردیس سینمایی کورش منتظر آمدنتان هستند. چشم به راهشان نگذارید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.