|

آغاز آزمایش‌های سکونتگاه بادشونده متصل به ایستگاه فضایی

هتل فضایی آینده آماده می‌شود

فاطمه کاظمی

«جف ویلیامز»، فضانورد ناسا، دوشنبه همین هفته به نخستین سکونتگاه بادشونده متصل به ایستگاه فضایی وارد شد. این سکونتگاه بادشونده را شرکت بیگلو برای افزایش مکان فعالیت فضانوردان مستقر در ایستگاه فضایی و همچنین آزمایش توانایی‌ها و امکانات چنین ابزاری ساخته و چندی پیش به فضا پرتاب کرده بود. «ویلیامز» هفته گذشته توانست پس از هفت ساعت تلاش و با همکاری ناسا و تیم شرکت بیگلو در مرکز کنترل مأموریت جانسون، بخش قابل انبساط بیگلو را در ایستگاه فضایی بین‌المللی راه‌اندازی کند. این بخش جدید که سکونتگاه فضانوردان آینده است، چهار متر طول و 2.3 متر قطر دارد. این بخش را که «بیم» نام دارد، شرکت بیگلو به سفارش ناسا ساخته است. کارشناسان بر این باورند که از این ابزار هم می‌توان برای اکتشاف‌های فضایی آینده و هم برای کاربردهای تجاری (مانند یک هتل و مکان اقامت برای گردشگران فضایی) استفاده کرد. سکونتگاه‌های قابل‌انبساط به این دلیل طراحی شده‌اند که در زمان پرتاب، جای کمتری را اشغال کنند و همچنین پس از استقرار در فضا، مکان بیشتری برای سکونت و کار در اختیار فضانوردان بگذارند. این نخستین آزمایش یک ماژول قابل انبساط است و به محققان امکان می‌دهد عملکرد این سکونتگاه را بررسی و میزان محافظت آن در برابر تابش‌های خورشیدی، ضایعات فضایی و دمای شدید فضا را ارزیابی کنند. «ویلیامز» با ورود به این ماژول، فرایند دوساله گردآوری اطلاعات را آغاز کرده است. وی در این مأموریت به انجام چند آزمایش مختلف در زمینه کارایی این سیستم می‌پردازد. این فضانورد در روزهای گذشته، حسگرهایی را نیز در این بخش نصب کرد که از آنها برای جمع‌آوری اطلاعات درباره عملکرد این سکونتگاه استفاده می‌شود. البته گفتنی است در دوره آزمایش سکونتگاه بیگلو، این بخش به روی بقیه ایستگاه فضایی بسته است و فضانوردان هر سال سه تا چهار بار وارد این بخش می‌شوند و اطلاعاتی مانند دما، فشار و مقدار تابش را جمع‌آوری و وضعیت ساختاری آن را ارزیابی می‌کنند. طبق برنامه کنونی، این سکونتگاه پس از یک دوره نظارتی دوساله از ایستگاه فضایی جدا شده و با ورود دوباره به جو زمین می‌سوزد. هزینه طراحی و ساخت «بیم» 18‌ میلیون دلار بود و این نخستین‌بار است که در فضا آزمایش می‌شود. طبق طرحی که ناسا و شرکت هوافضای بیگلو در دست انجام دارند، در دهه‌های آینده از ماژول‌های بادی به‌عنوان محفظه‌های قابل سکونت روی کره ماه یا مریخ استفاده می‌شود. بزرگ‌ترین مزیت این ماژول‌ها در این است که هنگام حمل به فضا، جای کمی را اشغال می‌کنند، اما پس از رسیدن به مقصد، باد می‌شوند و جای زیادی در اختیار فضانوردان قرار می‌دهند. بااین‌حال، هنوز مشخص نیست آیا این ماژول‌ها می‌توانند از فضانوردان در برابر تابش شدید خورشید و تغییرات شدید دما محافظت کنند یا خیر. همچنین مقاومت این ماژول‌ها در برابر زباله‌های سرگردان فضایی موردی است که باید در آزمایش‌ها به‌دقت مشخص شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.