|

همه با هم «ام‌اس» تولدت مبارک!

مریم پیمان

یکی، دو هفته بود هر شبکه تلویزیونی و هر مجری و هر رسانه مکتوبی داشت از روز جهانی «ام‌اس» می‌گفت. هر مسئولی از وزیر و وکیل گرفته تا کارگر و کارمندی را آوردند در رسانه‌ها، یک روبان نارنجی بستند به گردن یا دست یا... تا بگویند که «ام‌اس» چیست و چه نشانه‌هایی دارد، ما به فکر بیماران هستیم و همه کار برایشان می‌کنیم و اصلا «ام‌اسی»‌ها تحصیل‌کرده، خوشگل، خوب و نازند و... دیگر از شنیدن این کلمه خسته شده‌ام. بنده‌خدا بیمارهای مشهور و معمولی را هم به هر بهانه‌ای کشیدند در رسانه‌ها تا بگویند روز جهانی «ام‌اس» مبارک! اما «من» می‌دانم درد را با یک روز و یک هفته و ژست نمی‌شود درمان کرد. درد تنها سه حرف ندارد، بلکه درد خیلی پرسش‌ها، مسئله‌ها و حرف نهفته دارد و حتی پرسش‌های متعدد، عجیب‌وغریب، مونولوگ‌ها و دیالوگ‌های هزیان‌وش و عاقلانه. در تقویم هر چیزی روزي دارد؛ حتی برای بیماری‌های خاص و صعب‌العلاج هم روز داشتیم. روز «ام‌اس»، روز «خبرنگار»، روز «زن»، روز «جوان»، روز «ارتباطات و روابط‌عمومی» و روز... . اشکالی ندارد برای همه این روزها می‌توانید برای من کادو بخرید! روزهایی برای هر نوع آدمی مهم است و برای هر زندگی و شخصی مناسبتی برای خودش دارد مثل تولد و سالگرد. اما برای من تا پیش از «ام‌اس» سال‌ها و مناسبت‌ها مهم بودند و بعد از آن مهم‌تر شدند. برای بیماری که نبودن را ممکن می‌داند -یعنی بیشتر از هر آدم سالمی با مرگ در ذهنش دست‌وپنجه نرم می‌کند- هر لحظه مهم است. بگذریم از تصادف معجزه‌آسای هفته گذشته که تلنگر دوباره‌ای به من بود و تولدم که همین دیروز بود و بار دیگر یادم انداختند لحظه‌لحظه زندگی را باید لاجرعه سر کشید، اما این آموزه عمومی «ام‌اس» است. خوب است یاد بیماران باشیم و برای آگاهی جامعه مطلب منتشر کنیم، اما نه‌فقط یک روز در سال. در همین برنامه‌های «شیک و مجلسی» هم دکترها می‌گویند از درمان خبری نیست و فقط این بیماری کنترل می‌شود. خیلی هم با آرامش این جمله را می‌گویند. انگار نه انگار که آدم‌های دردکشیده چشم‌دوخته به دهان آنها از بین حرف‌های تکراری و علائم بیماری، تغذیه، ورزش، روحیه، خاطرات نحوه تشخیص و... فقط دنبال یک چیزند؛ خبر کشف داروی درمان قطعی! اين پرسش در ذهنم هست؛ «اگر این دارو کشف و به‌راحتی وارد بازار شود، قیمتش مناسب باشد و دولت هم حمایت کند، چه کسی ضرر می‌کند؟» بله! یکی از پاسخ‌های آن واضح است. کارخانه‌ها و تولیدکنندگان دارو ضرر خواهند کرد. پس پرسش چندساله‌ام را با خودم تکرار می‌کنم: «آیا دارو کشف شده است و گروهی به دلیل سود اقتصادی، جلو تولید انبوه آن را گرفته‌اند؟». پیش‌تر و بیشتر از این مسئله، روش‌های عجیبی که برخی به اسم «درمان» با آنها دلالی می‌کنند مثل زنبورتراپی، طب سنتی و... برای من مسئله است و هرچه بیشتر با دنیای «ام‌اس» آشنا می‌شوم، دلم می‌خواهد پاسخ پرسش‌های این‌چنینی ذهنم را پیدا کنم. اما یک چیز مهم‌تر هم می‌دانم؛ تنها کسی که یک چیز را خلق می‌کند، از زیروبم آن باخبر است و اگر مشکلی برایش ایجاد شود، می‌تواند آن را رفع کند. می‌دانم ایجادکننده بیماری هم خودش، تنها درمانگر قطعی آن است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.