|

آينه

ايران القای اختلاف، مغایر هم‌گرایی احمد مازنی: اصول قانون اساسی و نظرات بنیان‌گذار انقلاب اسلامی و همچنین رهنمودها و بیانات رهبر معظم انقلاب بر آزادی عقیده، بیان و قلم تأکید داشته و دارد و نیز سازوکارهای اعلام مواضع و دیدگاه‌های مختلف در قالب احزاب قانونی و رسانه‌ها تصریح شده است که برگزاری انتخابات و وجود مطبوعات آزاد حاکی از وجود چنین واقعیتی است و با سعه‌صدر بیشتر می‌توان دامنه ظهور و بروز عقاید، نظرات و سلایق گوناگون را تقویت کرد. بدیهی است در این میان هرگونه القا و دامن‌زدن به اختلافات که به طور حتم مانع همگرایی و هم‌افزایی نیروها در مسیر تحقق آرمان‌های انقلاب و پیشرفت کشور می‌شود، اقدامی پسندیده نیست و آسیب‌هایی را به کشور وارد خواهد کرد؛ بنابراین شایسته آن است که همه مجموعه‌ها و نهادهای کشور منافع ملی را بر منافع حزبی و گروهی ترجیح دهند و با گفت‌وگو و تعامل، فصل‌الخطاب قراردادن قانون و رهنمودهای رهبر معظم انقلاب، برنامه‌ها و اهداف خود را دنبال کنند.

كيهان پیکاسو هم نمی‌تواند! حسین شریعتمداری: می‌گویند بسیاری از کسانی که امضاهای پیچیده دارند، در حساب‌های بانکی خود پول چندانی ندارند و پیچیدگی امضای آنها ناشی از وقت کافی برای نقاشی است. امضای دانش‌آموزان دبستانی را ملاحظه بفرمایید، هر کدام از این امضاها به اندازه یک تابلوی نقاشی «پیکاسو» دارای خط و خطوط کج و کوله و درهم تنیده است؛ به‌طوری‌که حتی خود پیکاسو هم نمی‌تواند مشابه آن را تکرار کند. از دانش‌آموز دبستانی انتظار نمی‌رود امضای درست و درمانی داشته باشد؛ چراکه، نه حساب بانکی دارد که نگران جعل امضایش باشد و نه وزیر و مدیرکل و... است که نابکاران با جعل امضای او دست به رانت‌خواری و کلاهبرداری بزنند! در عرصه سیاسی نیز بارها دیده شده، کسانی که نتیجه یک رخداد را با آنچه پیشاپیش ادعا می‌کردند یا انتظار داشتند، متفاوت می‌بینند به دو علت و با دو انگیزه در ارزیابی نتیجه، دست به پیچیده‌نمایی می‌زنند. اول آنکه روی درک پایین و دم‌دستی خود سرپوش بگذارند و ناتوانی خویش از فهم مسائل ساده و قابل فهم را پنهان کنند، چراکه پی بردن هواداران به درک سطحی حزب و گروه یاد شده مانع از اعتماد بعدی آنان بوده و پدیده «ریزش هوادار» را به دنبال خواهد داشت. پدیده‌ای که برای یک حزب سیاسی شیفته قدرت - و نه خدمت - نقش کابوس را دارد. دوم؛ فضاسازی کاذب برای فرار از نتیجه‌ای که با منافع حزبی و گروهی خود ناسازگار تلقی می‌کنند، در این حالت با توسل به دروغ و شایعه و - مخصوصا - تهمت و افترا، اصل نتیجه را زیر سؤال می‌برند و به این توهم دامن می‌زنند که اگر چنین و چنان نشده بود، نتیجه همان بود که ما پیش‌بینی می‌کردیم ولی خیانت فلان عضو خودی! یا تهدید جریان مقابل و... نتیجه را تغییر داده است! و...

اعتماد شعارهای پوپولیستی فعلا خریدار ندارد محسن صفایی‌فراهانی: کشورهای جهان سوم عموما بستر مناسبی برای حرکت‌های پوپولیستی حکومت‌ها هستند و فرار از پوپولیسم زمانی امکان‌پذیر خواهد بود که رشد فکری و آگاهی مردم نسبت به حقوق‌شان در جامعه به‌طور نسبی افزایش یابد، پس احتمال اینکه همیشه پوپولیسم بتواند از فضای موجود طبقات محروم جامعه استفاده کند و با شعارهای توخالی ولی جاذب، انگیزه لازم برای مردم این قشرها را فراهم کند وجود دارد؛ این یک واقعیت است که نمی‌توان از آن فرار کرد. در 50 سال اخیر نیز ما در ایران شاهد چنین اتفاقی به‌طور مستمر بوده‌ایم. بررسی عملکرد رژیم گذشته نشان می‌دهد این رژیم هم از پوپولیسم بهره‌ می‌برد. در رژیم گذشته به مواردی برمی‌خوریم مانند برگزاری مراسم‌ها و گردهمایی حزب فراگیر (از نظر آنها) با موضوع سهیم‌کردن کارگران در سود کارخانه‌ها یا توزیع اسناد مالکیت به کشاورزان و... به‌طور مشخص هدف حاکمیت از این اقدامات کسب نظر مساعد طبقات محروم نسبت به خود بوده و این در حالی است که آنها از سهم خود در منافع کلان کشور که نصیب‌شان نشده بی‌خبرند و متوجه این ترفند‌ها نمی‌شوند! در دوران بعد از پیروزی انقلاب هم در ادوار مختلف، پوپولیسم و به روش‌های گوناگون با شدت و ضعف قدرت‌نمایی کرده است، اما عملکرد طبقات شهری ایران به‌خصوص در شهرهای بزرگ در چهار سال گذشته و در انتخابات سال ١٣٩٢ و همچنین انتخابات سال١٣٩٤ نشان داد که مردم به صورت نسبی از یک بینش بالاتری برخوردار شده‌اند و طبقه شهری یک نگاه ویژه نسبت به مسائلی که در کشور می‌گذرد، دارد. نوع رأی آنها در انتخابات و انتخاب افرادی که شناخت کمی از آنها وجود داشت اما توسط این طبقه انتخاب شد نشان می‌دهد که طبقه شهری از یک دیدگاه بالاتری نسبت به حقوق خود برخوردار شده است که این جای امیدواری دارد و می‌توان گفت نسبت به گذشته فضای عمومی کشور برای نفوذ پوپولیسم کمی دشوار شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.