فروریختن قبح یک ناسزا
مرتضی رنجبران: ماجرا را به لطف تیترشدن صحبتهای یکی از منتقدان محترم همه میدانند: استفاده از یک واژه زشت و زننده در لقای نقد یک اثر از یک کارگردان نامآشنای سینمای ایران. در این چند روز نقدهای بسیاری درباره نسبتهای زننده داده شده به یک فیلمساز در یک برنامه سینمایی تلویزیونی زده شده و نقدهای متعددی بر این کلام به رشته تحریر در آمده اما در این سقوط فرهنگی آنچه کمتر به آن پرداخته شده یک نکته است: فروریختن قبح یک ناسزا. فروریختنی که در گام نخست در تلویزیون و در ادامه با بازتاب رسانهای همان صحبتها، به آن دامن زده شد که صدالبته نقد این گفتمان زشت بخشی از کار رسانه است. برای نخستینبار بود که یک واژه قبیح در رسانههای ما به رشته تحریر درآمد و چه تأسفبار است که بزرگی امروز گفت نمیدانستم این واژه را چگونه تحریر میکنند و تازه پس از این ماجرا فهمیدم. امروز به جایی رسیدیم که برای توجیه استفاده از یک واژه رکیک، آن را در لقای کلامی دیگر از یک استاد اخلاق به سود خود ترجمه میکنیم تا ترکش بیتدبیری خود در یک برنامه زنده زیر کلامی از یک استاد سخن پنهان شود که بهحتم اهالی فرهنگ و هنر معنای این نوع فرارهای روبهجلو و مصادرهبهمطلوب سخنان بزرگان را بهخوبی میشناسند. امروز را باید در تاریخ خود ثبت کنیم؛ در تمدن خود مقبرهای بسازیم برای ادب و فرهنگ و منتظر باشیم و ببینیم در این گورستان باید دوباره برای کدام بخش از این فرهنگ، قبری کنده و سنگی زینتی قرار دهیم و هر بار که اتفاقی اینچنینی رخ میدهد با یک سؤال تکراری بیپاسخ از خود بپرسیم: چه بر سر فرهنگ ما آمده است؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.