احتمال غلتیدن در ورطه تکرار
رامتین شهبازی . منتقد سینما
نوید محمدزاده، بازیگری است که تجربه و تمرینهایش را در تئاتر انجام داد و بعد به سینما آمد. تجربه ارتباط با مخاطب را در تئاتر پشتسر گذاشته و این مخاطبشناسی باعث شد بازی خودش را در سینما روزبهروز کاملتر کند. نوید محمدزاده بازیگری است که عمده بازیهایش از بیرون به درون شکل میگیرد. ممکن است خودش خیلی این حرف را نپذیرد اما آنچه ما میبینیم، شکلگیری شخصیتها از بیرون به درون است. نوید محمدزاده به نظر من، شمایلی از نسل خودش را ارائه میدهد؛ نسلی برونگرا، عصبی بر پایه تنشهای آنی و مکثهای لحظهای و بعد انفجاری دیگر... . شمایل بازی نوید و همنسلان او بیشتر طغیانی است که بیش از این در سینمای آمریکا رخ داد. به هیچوجه قصدم مقایسه نوید محمدزاده با بازیگری مثل مارلون براندو نیست؛ اما با ديدن او میتوان مارلون براندو در«اتوبوسی به نام هوس» و برونگرایی از نسل خودش را به یاد آورد. نوید محمدزاده نیز در چنین فازی است و در این گفتمان قرار دارد. حال سؤال این است آیا او نمیتواند بازی درونگرا داشته باشد؟ کافی است برای مثال دو سکانس از بازی معروف او در دو فیلم را به یاد آورد. در فیلم «عصبانی نیستم» که در سکانسی با نگاهی عاشقانه به باران کوثری نگاه میکند و در صحنهای دیگر از فیلم «لانتوری» و صحنه قبل از اسیدپاشی با مریم پالیزبان که صحنه عاشقانه دیگری را خلق میکند، ازجمله بازیهای درونگرای اوست که بسیار اثرگذار بود. بازی برونگرا وجه غالب بازی نوید محمدزاده است و این به این معنی نیست که نمیتواند بازی درونگرا داشته باشد، اما خطری نیز در کمین است؛ از این نظر که سینما دوست دارد بازیگران موفقی که در نقشهایی امتحانشان را پس دادهاند را باز هم در همان نقشها ببیند. نوید بازیگر خوبی است و بهتر است مراقب باشد در سینما به تکرار برخی نقشها دچار نشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.