درسهایی از جنگ ویتنام
نويسندگان: جان کری و جان مک کین
همانطور که پرزیدنت اوباما از ویتنام دیدار کرده است، ما با این واقعیت مواجه هستیم که بسیاری از شهروندان هر دو کشور هیچ خاطرهای از زندگی در زمان جنگ میان دو کشور ندارند؛ جنگی که در آن بیش از 58 هزار آمریکایی و بیش از یک میلیون ویتنامی جان خود را از دست دادند. بهعنوان آمریکاییهایی که در آن جنگ بودهایم، بهطور مداوم از خود درباره درسهای آن میپرسیم. چند پاسخ آسان به این پرسش وجود دارد، چراکه هر درگیری منحصربهفرد است و ما آموختهایم درسهای گذشته را برای بحرانهای تازه به کار بگیریم. نخستین درسهای این جنگ صرفا شخصی و مربوط به ما نیست، بلکه اصلی برای تمام کسانی است که یونیفرم نظامی میپوشند: ما دیگر هرگز نباید خود را با رزمندگانمان درگیر جنگ گیجکننده دیگری کنیم. جانبازان آمریکایی و کهنهسربازان، شایسته عمیقترین احترام و قدردانی و حمایت از سوی ما هستند؛ آنانی که در هر زمان و در هر مکانی خدمت کردند. دومین درس این است که رهبران باید صادقانه با کنگره و مردم آمریکا درباره برنامهها و اهداف و استراتژیشان - در زمانی که جان مردان و زنانمان در مبارزه در معرض خطر قرار دارد - صحبت کنند. نکته سوم آن است که باید تمرین کنیم در برابر فرهنگهای خارجی تواضع به خرج دهیم و درباره فرهنگهای مختلف بیاموزیم. واقعیت آن است که در فاصله جنگ در جنوب شرقی آسیا، نه متحدان آمریکا و نه دشمنان ما اقداماتشان منطبق با خواستهها و انتظارات ما نبود. نکته چهارم و نهایی آنکه با تلاش و اراده کافی میتوان با تبدیلکردن تفاوتهای بهظاهر برطرفنشدنی به آشتی، آنها را حل کرد. این واقعیت که آقای اوباما سومین رئیسجمهوری آمریکاست که از ویتنام دیدار کرده، نشان میدهد دشمنان قدیمی میتوانند تبدیل به شرکای جدید شوند. بهعنوان کهنهسربازانی که در خدمت مردم بودهایم، مفتخر هستیم که روابط عادی میان ایالات متحده و ویتنام از سر گرفته شدهاند. روند احیای روابط دشوار بوده است و برای تحقق آن به همکاری از جانب هانوی براي افزایش و تبادل اطلاعات درباره آمریکاییهای مفقودشده در جریان درگیریها نياز داريم؛ تلاشی که امروز نیز ادامه دارد. بااینحال، اکنون بیش از 20 سال از عادیسازی روابط میگذرد و زمان آن فرا رسیده بهدنبال در دستور کار قراردادن گسترش روابط با آن کشور باشیم. آقای اوباما در دیدار اخیر درباره همکاریهای امنیتی و تجاری، سرمایهگذاری در حوزه آموزش، آزادیهای مذهبی، حقوق بشر و محیط زیست در طیف گستردهای با مقامهای ویتنامی گفتوگو كرده است. این موضوع بازتابدهنده تغییراتی است که در روابط حسنه میان دو کشور ایجاد شد. 20 سال پیش حدود 600 هزار آمریکایی در سال از ویتنام بازدید میکردند، درحالیکه این میزان امروز به حدود نیممیلیون نفر در سال رسیده است. 20 سال پیش حجم مبادلات تجاری ما با ویتنام فقط در حدود 450 میلیون دلار بود؛ اما امروز این میزان رشدی صدبرابری داشته است. 20 سال پیش کمتر از هزار دانشجوی ویتنامی در ایالات متحده حضور داشتند؛ اما امروز نزدیک به 19 هزار دانشجو در آنجا تحصیل میکنند. اهمیت این موضوع آنجا مشخصتر میشود که بدانیم در هیأت اجرائی سیاسی ویتنام، دو نفر مدارک تحصیلی خود را از دانشگاههای آمريكايي دریافت کردهاند. این خبر خوبی است و به همین دليل، این هفته یک نهاد جدید آموزش عالی در شهر «هوشیمین» افتتاح خواهد شد؛ دانشگاه بورسیه «فولبرایت ویتنام». یکی از ما، سناتور «کری»، مفتخر به برعهدهگرفتن رياست هیأتمدیره این دانشگاه خواهد بود. نزدیک به نیمقرن پیش زمانی که در ویتنام خدمت میکردیم، هرگز تصور نمیکردیم کشورمان روزی با دولت هانوی برای کمک به نجات رودخانه «مکونگ» همکاری کند و ابتکار عملهایی را برای مدیریت اکوسیستم و مقابله با اثرات منفی تغییرات آب و هوایی در اختیار اين کشور قرار دهد. ما هرگز نمیتوانستیم تصور کنیم دو کشور در معاهده تجاری مشارکت ترانسپاسیفیک شریک یکدیگر شوند. اکنون مقامهای آمریکایی و ویتنامی در دستگاه دیپلماسی دو کشور در تماس دائمی با یکدیگر هستند و درباره جنجالهای ایجادشده از سوی همسایگان ویتنام در دریای جنوبی چین و ادعاهای دریایی گفتوگو میکنند. البته ما نظامهای سیاسی متفاوتی داریم و ویتنام باید در زمينه کارکرد رسانه و دین و رعایت حقوق بشر، کارهای بیشتری انجام دهد. اکنون هر دو كشور به این نتیجه رسیدهایم که باید صلح را به جنگ ترجیح دهيم. ترجمه: نوژن اعتضادالسلطنه
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.