زاپاس
احمد غلامی
قناری بازیاش گرفته بود. از میله وسط میپرید روی دیوار مشبك سیمی قفس و از آنجا دوباره روی میله. فریكج با ذوق بازیاش را نگاه میكرد. محسن مسافرچی گفت: «حق داره ذوق كنه، با این فسقلی روزی دویست سیصد كاسبه!» فریكج انگشتاش را روی میله قفس كشید، قناری پر زد و رفت از سقف آویزان شد. مسافرچی گفت: «از صبح تا شب توی گرما و سرما مثه جغد نشستم پشت فرمون با صد رنگ آدم سروكله میزنم، خستهكوفته میرم خونه، شام خورده نخورده دراز به دراز میافتم. اصلا یادم رفته زنم چه شكلیه...» دستهای قهوهچی پر از استكان چای بود. به هر میزی كه میرسید یك استكان میگذاشت و استكان خالی را برمیداشت. برای فریكج چای نگذاشت. گفت: «همون یكی بسه، زیادیت میكنه، راه به راه میخوای بری دستشویی!» فریكج مشغول بازی با قناری بود و برایش موچ میكشید. هوشنگهری خمار بود، سرش را تکیه داده به دیوار و خوابیده بود. مسافرچی گفت: «اجاره بده، خرج خونه بده، پول کتاب و دفتر مشق بده، خرج این لگن کن، تهش چی... یکی پیدا میشه واسه صنار باهات دست به یقه میشه، تو بگو اون بگو آخرش چی، هیچی! نه اون چیزی گیرش میاد، نه تو چیزی از دست میدی... تف.» قهوهچی گفت: «طفره نرو، حرف دلت رو بزن!» مسافرچی گفت: «بعضی حرفا زدنی نیست، همهش همون طفرهست!» قهوهچی گفت: «اینا که تو میگی حرفای صد من یه غازه. همه تو این مملکت از این حرفا میزنن، تاکسیدِرمی شدی!» فریکج گفت: «این دیگه چه مرضییه؟» احمد شکارچی گفت: «تاکسیدِرمی کار کثیفییه!» فریکج گفت: «چرا کثیفه؟» احمد شکارچی گفت: «دوس داری قناریت رو بکشن، خشکش کنن، توشو پُر پنبه کنن، بذارن سر تاقچه!» فری کج گفت: «یا مولا!» قفساش را از روی میز برداشت و گذاشت روی صندلی خالی کنارش. مسافرچی گفت: «راس گفتی، مثه تاکسیدرمیِ جغد شدم. ولی دیگه بسه، باید یه فکری بکنم، یه کاری بکنم، عمرم تلف شد. واسه خودم چه خیالاتی داشتم، چی میخواستیم چی شد!» قهوهچی گفت: «چی میخواستی؟» گفت: «یه خونه درستودرمون، خونهای که سقفش مال خودت باشه، شبا که دراز میکشی و زل میزنی به سقف، بدونی سقفِ خونه خودته...» فریکج با دست به قفس اشاره کرد، قناری از سقف آویزان شده بود. مسافرچی گفت: «آره، همینجوری!» قهوهچی گفت: «حاشیه نرو، بگو چه مرگته.» مسافرچی گفت: «زندگی ما همهش حاشیهس، تو حاشیه شهر کار میکنیم، تو حاشیه بیابون زندگی میکنیم، تو حاشیه خونه میخوابیم...» احمد شکارچی گفت: «شکار که بره حاشیه کوه، شکارش خیلی سخت میشه...» مسافرچی گفت: «دیگه نمیکشم! کم آوردم، دخلوخرجم نمیخونه، میفهمی! کلافه شدم. هی تو مخم یه قرون دوزارو بالا پایین میکنم نكنه آخر ماه كسر بیارم، كه شرمنده صاحبخونه بشم، شرمنده مكانیك سر كوچه بشم، شرمنده رفتگر محله بشم كه واسه دوزار، عزت سرم میذاره و جیبم خالیه. شرمنده، شرمنده... خسته شدم. باید یه كاری بكنم دیگه!» قهوهچی گفت: «حالا من مرده، شماها زنده... این یه مرگیشه، اصل حرفو نمیزنه!» مسافرچی گفت: «اصل حرف اینه: میخواستم كشتیگیر بشم، با هر چلغوزی كشتی گرفتم كوبیدم زمین. میدونی چرا؟ چون ناهار و شام درستوحسابی نمیخوردم. كاسبی راه انداختم نشد. میدونی چرا؟ چون كاسبی سرمایه میخواد. عاشق یكی شدم، بهم ندادن. میدونی چرا...» قهوهچی گفت: «چون ناهار و شام نخورده بودی!» مسافرچی گفت: «لغز میخونی، اینم از همدردیت...» قهوهچی گفت: «خب بابا، شوخی كردم، چرا قاطی میكنی!» احمد شكارچی گفت: «جون بهسر شده!» فریكج گفت: «یعنی چهجوری شده؟» احمد شكارچی رو به قهوهچی گفت: «شكارچیا یه شكار رو اینقدر دنبال میكنن تا از پا در میاد. از نفس كه افتاد، وامیسته و زل میزنه و با نگاهش میگه كار رو تموم كن...» قهوهچی گفت: «خستهس، بره خونه یه چرتی بزنه روبراه میشه.» احمد شكارچی گفت: «آدمی كه از پا افتاده، علاجش خواب نیس!» مسافرچی گفت: «باید یه كاری بكنم... دیگه نمیتونم، خسته شدم!» فریكج گفت: «خودش میگه خسته شده، بره خونه بخوابه روبراه میشه.» قهوهچی دوباره یكسری چای آورد، گذاشت روی میز. هوشنگ هري گفت: «چرخش پنچر شده!» فریكج گفت: «میگه زاپاس نداره.» همه ساكت شدند. هوشنگ هری گفت: «مشكل همینه كه زاپاس نداره!» احمد شكارچی گفت: «یاعلی داداش پاشو، من كمكت میكنم.» قهوهچی گفت: «مزخرف میگه، اون یه چیز دیگه میگه، شما یه چیز دیگه میفهمین!» فریكج گفت: «خب باید یه كاری كرد.» احمد شكارچی گفت: «راس میگه، از صبح بُغ كرده اینجا نشسته، هرچی نباشه رفیقیم!» مسافرچی از جا بلند شد. هوشنگ هری گفت: «میری پنچری بگیری؟» مسافرچی برگشت، با مشت كوبید روی میز و گفت: «پدرسگ معتاد... دلقك...» هوشنگ هری دوباره سرش را تكیه داد به دیوار و زود چرتش برد. توی خواب و بیداری گفت: «راس میگه، باید یه كاری كرد!»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.