تلفنزدن به لیلی
حسین هاشمپور
رسم روزگاران است؛ یک خانه عزا و یک خانه عروسی؛ یک چشم اشک و یک چشم سرور؛ اگر مرگ همیشه بیخبر میآید اما به یقین میآید و بزرگمان پرویز کلانتری را در آغوش میکشد که عمری ایرانی نوستالژیک را روایت کرد و اندوه و درد میشود همه روزگارت، همزمان زایشی نو، بهواسطه درخشیدن ایران در کن میتواند شادی آفریند؛ این دو اتفاق در روزهای متوالی میافتد تا دو معجزه مرگ و تولد را یادآوری کند؛ من هم تلخم به مانند همه خانواده هنر ایران که هنرمندی را از دست داد که بیش از نقاشی، نقش مهر میزد و به واقع همه از دست و زبانش آسوده خاطر و خشنود بودند؛ و شیرینم برای شب بزرگ ایران در بلندای کن تا آنها که به ضرب تلویزیون قصد مردهنمایی سینمای ایران دارند بیشتر سنگ روی یخ شوند.
یک - اخلاق، آیین پرویز خان کلانتری بود؛ این ترجیحبند همه اظهارنظرهایی است که همیشه درباره او شنیدهاید؛ چه در بودش و چه کنون در نبودش. کاش نقاشیهای ساده و صمیمانهاش که در خلوت خیلیها به دیوار است، اخلاقگرایی او را ملکه ذهنمان کند. بیش از نان شب بدان محتاجیم؛ بهخصوص که این روزها برخی در پس چهرههای مجازی، با فحش دادن به بزرگان و تهمتزدن برای خود نان میسازند... 25 آذر 93 در همین ستون ذیل تیتر «بزرگترین تفاوت با نسل قدیم» از استاد کلانتری نوشتم که پنجرهاش به دنیای نو باز بود. استاد نقاشی متفاوتی دارد که در آن دخترکی امروزی در میان معماری کاهگلی قدم میزند و با موبایلش حرف میزند، میگفت دوست دارد بداند تکرار جوانیاش امروز چه میکند؛ و آثاری برای دلش داشت که هیچگاه به نمایششان نگذاشت، مثلا تصویرگریهایی از لیلی، توأم با طنزی که استاد بدان شهرت داشت، لیلی موبایل به دست مجنون را مینواخت... استاد میپرسید آیا عشق لیلی و مجنون زاییده دوری و دوستی بوده؟ اگر مجنون شبانهروزی با لیلی آنلاین بود باز هم عشقشان افسانه میشد؟ اصلا لیلی روزی چند بار به تلفنهای مجنون جواب میداد؟ ... و سرانجام «لیلی»، شامگاه جمعه شب به تلفن استاد پاسخ داد، تماسی که از آذر 93 برقرار و سرانجام بستر سخت بیماری، محمل سفرش شد؛ و چه سربلند بودند فرح بانو همسرش و دختران، بهویژه نگار، که در روزهای دشوار بیماری، تجسم مهربانی شدند. دو - طعم کن برای سینمای ایران تازگی ندارد اما این یکی مزهاش جور دیگری ست: دو جایزه از هفت جایزه و مهمتر آنکه کن چشم به راه فیلمساز ایرانی ماند و «فروشنده» ایرانی را در بالاترین سطوح، ستود؛ دلواپسان حتما بهانه برای دلواپسی جور خواهند کرد، آنها نمیدانند اگر دل در گرو مانایی ارزشهای این مرز و بوم دارند، تنها راه چاره توانمندی در عرصه فرهنگ و هنر است. مرزها در حال کمرنگترشدن هستند و این برای کشورهای صاحب اندیشه و نظر بهترین فرصت است... شاید این جوایز درخشان، بهترین هدیه برای عباس کیارستمی هم باشد که کن با او سینمای ایران را شناخت... خداوند مهربان همه هنرآفرینان را سلامت بدارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.