زندگی از جنس خاطره است
غلامحسین نامی. نقاش
«همسفران یکییکی داخل کادر میشوند و یک شاخه گل سپید روی سنگ گور سهراب سپهری میگذارند و از کادر خارج میشوند، اول ژازه طباطبائی بعد غلامحسین نامی و همسرش و به ترتیب مسعود عربشاهی، مجابی و همسرش، زرین کلک و خانواده، پرویز کلانتری و بانو، نادر جهانگیری و بانو...... ...». پرویزجان، چه زیبا و دلنشین نوشتی سفر پرخاطره و تاریخی خودمان را به کاشان و دیدارمان از مزار سهراب سپهری عزیز در کتاب «نیچه نه، فقط بگو: مشد اسماعیل»، با عنوان «این کوزه چو من عاشق زاری...» که بزرگوارانه آن را به من تقدیم کردی. همیشه اندیشه پویا و ذهن آفریننده تو را ستودهام و با جان شیفته و دل مهربانت پیوندی دیرین دارم. از ابتدای کودکیات در دوسالگی که پیراهن سپیدی بر تن داشتی و از مادر میخواستی تا دکمههای رنگینی بر آن پیراهن بدوزد، عشق خودت را به رنگها نشان دادی و بعدها با خطخطیکردن روی دیوارهای همسایهها و نقاشی در کف پیادهروهای جلوی خانه و طراحی کاریکاتورهای کودکانه از معلمان روی تخته سیاه کلاس، شیدایی و عشقت را به دنیای هنر و خلق هنری آشکار کردی. پرویز عزیز، عشق و علاقه تو به فرهنگ ایرانی و زمین و خاک مقدس سرزمینمان ایران، بر همگان روشن است. چه عاشقانه «کاهگل» بر بوم سپید مینشانی و همه ما را به کویر تشنه ایران که دارد فراگیر میشود، میخوانی و در سوگ باران مینشانی و از سوی دیگر به هویت انسان ایرانی و فرهنگ دیرپای او که در ساختار بناهای کویری تنیده است، اشاره داری.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.