|

«زندگی خصوصی» آقای «ف»*

مهرداد حجتی

«هردفعه با یه قیافه جدید میای. این‌دفعه چی شده؟» «هیچی. چیزی نشده». «سرت رو چرا تراشیدی؟» «همین‌طوری». «مگه همین‌طوری هم سر می‌تراشن؟» «هوا گرم بود گفتم کمی خُنَک شم». «مطمئنی؟» «خُب یه ربط‌هایی داره». «بگو می‌شنوم». «چیزی نیست. فقط گفتم شاید «حسین فرحبخش» بخواد از من هم یه «آرتیست» بسازه». «این‌همه تهیه‌کننده. چرا فرحبخش؟» «آخه گفته جمشیدآریای سابق را اون به جمشید هاشم‌پور معروف فعلی تبدیل کرده». «چطوری؟» «بهش گفته برو سرت رو بتراش. اونم تراشیده». «این چه ربطی به آرتیست‌شدنش داره؟» «تا مادامی که سرش رو نتراشیده، نتونسته «آرتیست» بشه». «عجب؟!» «به محض اینکه تراشیده، آرتیست شده». «اینها رو کی گفته؟» «خودِ فرحبخش». «به چه قصدی همچین حرفی زده؟» «لابد خواسته بگه دوراندیش بوده. یعنی می‌تونسته از 30سال پیش اوضاع امروز رو ببینه. به همین خاطر اون‌موقع جلو بعضی از مدیران سینمایی دراومده». «واقعا؟!» «چرا تعجب می‌کنی؟ خودش گفته در دهه 60 با «فخرالدین انوار» و «سیدمحمد بهشتی» بر سر بسیاری از سیاست‌هاشون درگیر شده. گفته چندسال - از 62 تا 67- نگذاشتن هاشم‌پور بازی کنه. چند شرط گذاشته بودن. مثلا سرش رو دیگه نتراشه. اسمش هم دیگه «آریا» نباشه. بشه «هاشم‌پور». اگه رعایت کرد می‌تونه بازی کنه». «واقعا؟!» «گفته؛ به انوار گفتم؛ چون یه تفنگ به کمرت بسته‌ای فکر می‌کنی از تو می‌ترسم؟» «واقعا؟!» «گفته؛ اون دو مدیر اون‌موقع می‌گفتن موافق «علیرضا خمسه» نیستیم. چون برای سینما دلقک نمی‌خواهیم». «واقعا؟!» «گفته؛ به خاطر یک پلان که دست «فرامرز قریبیان» به دست «شهلا ریاحی» خورده، انوار شش‌ماه این دو را ممنوع‌الکار کرده». «واقعا؟!» «آره واقعا. باور نمی‌کنی؟» «ایشون یکی‌یه‌دونه بوده؟ دیگه هیچکی نبوده؟ یه سینما بوده و یه ایشون؟ بابا عجب قلندری بوده! ما نمی‌دونستیم!» «داری مسخره می‌کنی؟» «مسخره چیه مرد حسابی. با اوصافی که داره خودش تعریف می‌کنه، واسه خودش یه پا قهرمان بوده». «والا چی بگم؟» «بعد از 30سال آدم یهو یادش بیاد که در گذشته اتفاق‌هایی افتاده که بهتره نمی‌افتاد، کمی عجیب نیست؟» «والا چی بگم؟» «چرا اون‌موقع کسی چیزی نشنیده؟ چرا جایی تو مجله یا روزنامه‌ای از این چیزها حرفی به میان نیامده؟» «والا چی بگم؟» «یعنی باید بپذیریم ایشون قهرمان داستانیه که خودش داره برامون تعریف می‌کنه؟» «والا چی بگم؟» «یعنی چی چی بگم؟ دارم از تو می‌پرسم چرا همون‌موقع با یه مصاحبه افشاگری نکرده؟ چرا گذاشته بعد از 30 سال؟» «راست میگیا! چرا همون‌موقع مصاحبه نکرده؟» «این رو شما بگو». «می‌خوای مچ‌گیری کنی؟» «مچ‌گیری چیه؟ اصلا من کاری با ایشون ندارم. خیلیا الان دارن تلاش می‌کنن از گذشته خودشون چهره‌ای مترقی ارائه بدن. بگن ما با بقیه فرق داشته‌ایم. اصلا جور دیگه فکر می‌کرده‌ایم. اون‌وقت ما هم باید باور کنیم؟» «اما من فکر می‌کنم ایشون از اولش بوده. تو فیلمش؛ «زندگی خصوصی» هم نشون داده. خودم دیدم». «همون فیلمی که روزنامه‌نگارا رو آدمای فرصت‌طلب و منحرف معرفی می‌کنه؟» «بازم داری سخت می‌گیری». «من سخت می‌گیرم؟ حسن برزیده، رئیس سابق انجمن سینمای دفاع مقدس، صداش دراومده. گفته فرحبخش تو تلویزیون به من گفته شعبون بی‌مخ سینما!» «واقعا؟!» «آره واقعا». «پس بی‌خیال شم؟» «بی‌خیال چی؟» «ای‌بابا! کلی با خودم کلنجار رفتم تا بتونم مو‌های به اون قشنگی رو بزنم. حالا با این اوصاف نمی‌تونم برم بگم میشه منم «آرتیست» بشم؟» «عجب؟!» این آخری را گارسون آن‌قدر آرام گفت که او درست نشنید. آن‌هم وقتی که داشت خیره به کله ازته‌تراشیده‌اش نگاه می‌کرد و فنجان خالی قهوه را از جلویش برمی‌داشت. برایش تازگی داشته، لابد. *«زندگی خصوصی» عنوان فیلمی از محمدحسین فرحبخش است که در آن روزنامه‌نگاران را فرصت‌طلب و منحرف معرفی می‌کند. لوگوی روزنامه درون فیلم آشکارا شبیه لوگوی روزنامه «صبح امروز» است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.