|

سخنی دلسوزانه با رئیس جدید رسانه ملی

رضا سلیمانی

پس از گذشت حدود یک ماه از شایعه و گمانه‌زنی‌های رسانه‌ای، سرانجام خبر استعفای آقای دکتر محمد سرافراز و حکم ریاست آقای دکتر علی‌عسگری رسانه‌ای شد و شاید در تاریخ این سازمان پس از انقلاب اسلامی، بی‌نظیر باشد که عمر ریاست کسی به کمتر از یک‌سال‌ونیم رسیده است؛ اما آنچه اتفاق افتاده، ان‌شاءالله در کلان مسئله، به نفع مردم و ایران عزیز باشد.

به خاطر دارم اولین جلسه‌ای که آقای دکتر سرافراز پس از انتصاب به عنوان رئیس سازمان صداوسیما در یکی از جلسات مجمع تشخیص مصلحت نظام شرکت کرده بود، بعد از جلسه، دیدار کوتاهی با آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی داشت. از نزدیک شاهد بودم که رئیس مجمع در آن دیدار، پس از تبریک، توصیه و نصیحتی دلسوزانه داشتند که آقای سرافراز، «سعی کنید فضای بسته صداوسیما را کمی باز کنید و بگذارید صدای قاطبه مردم از این رسانه به عنوان رسانه ملی شنیده شود». اگرچه آقای سرافراز در آن دیدار با تأیید سخنان آیت‌الله قول داد که برنامه‌‌هایی برای تحقق این توصیه و نصایح ایشان دارد؛ ولی در روند کار متأسفانه در عمل شاهد رویه‌ای بودیم که به بسته‌ترشدن فضای رسانه ملی منجر شد. بی‌دلیل نبود که پیر فرزانه انقلاب، صداوسیما را که آن سال‌ها شاید محدود به یک یا دو شبکه رادیو- تلویزیونی بود، دانشگاه عمومی می‌دانستند؛ اما در این سال‌ها شاهد بودیم که به جای فرهنگ‌سازی و آماده‌کردن زمینه‌ها برای جلب و افزایش اعتماد مردم به صداوسیما، به جدال با دیش‌ها در پشت‌بام‌ها برخاستیم که البته در آن نیز موفق نبودیم. واقعیت ‌انکارناپذیر این است که صداوسیمای امروز ما به شکل روزافزونی، مخاطبان خود را از دست داده است و به جای درمان این معضل اجتماعی- فرهنگی به روال خود ادامه می‌دهد و حتی پس از دو انتخابات سال‌های 92 و 94 نتوانسته روال خود را تغییر دهد. درد امروز سازمان صداوسیما، قهر مردم با آن است که نه‌تنها طریق آشتی نمی‌پیماید که خود بر آتش انتقادات مردم از خویش می‌دمد. به مناسبت دهه فجر که هنوز نسل اول انقلاب زنده هستند، برنامه می‌سازد؛ ولی گلوگاه‌ها و گردنه‌ها را در نظر نمی‌گیرد. به مناسبت هفته دفاع مقدس، برنامه می‌سازد؛ ولی از قبل به تهیه‌کنندگان می‌گوید باید مواردی از تاریخ دفاع مقدس و شخصیت‌های بارز آن را در نظر نگیرند؛ درحالی‌که هنوز جانبازان، آزادگان و رزمندگان در جامعه حضور دارند و اسناد انکارناپذیر تاریخ دفاع مقدس وجود دارد، به‌گونه‌ای عمل می‌کند که انگار شخص و شخصیتی به نام «هاشمی‌رفسنجانی» در جنگ وجود خارجی نداشته است؛ درحالی‌که از حکم فرماندهی امام(ره) برای ایشان، حتی دانش‌آموزان دبستانی نیز خبر دارند. حتی تا آنجا پیش می‌رود که برنامه‌های حرم امام(ره) را به دلیل نشان‌ندادن چهره‌هایی سانسور می‌کند. متأسفانه در این سال‌ها، این سازمان به جای اینکه زبان همه جریان‌های سیاسی کشور باشد، هر وقت با واقعیت‌های تاریخی مواجه می‌شود، لکنت زبان گرفته و هرچه دلسوزان، به صراحت و کنایه گفتند و نصیحت کردند که این راه به ترکستان می‌رود، گوش نکردند و تا جایی پیش رفتند که مردم به جای تماشای تلویزیون‌های چنداینچی برای شنیدن آخرین اخبار و تحولات سیاسی، مانیتورهای کوچک تلفن همراه را امین خویش یافتند و حقایق سیاسی را به جای رسانه حقیقی، در قاب فضای کوچک مجازی دنبال کردند. بیان مصادیق انطباق‌نداشتن این رسانه ملی با خواست قاطبه‌ مردم، به‌ویژه پس از روی‌کار‌آمدن دولت یازدهم، به قول معروف مثنوی هفتاد من ‌کاغذ است و بازگوکردن آنها، نمک‌پاشی بر زخمی است که متأسفانه در اعتماد عمومی ایجاد شده است.فرصت را غنیمت می‌شمارم و به برادر بزرگوار جناب آقای دکتر علی‌عسگری تبریک می‌گویم و براساس شناختی که از سال‌های دور از ایشان دارم، امیدوارم به جای گسترش کمّی شبکه‌های مختلف پرهزینه که البته برخی از آنها هم شاید از ضرورت‌های روز باشد، شاهد افزایش روزافزون حضور رسانه به معنای واقعی کلمه «ملی» در شبکه میلیونی خانواده‌ها و بین قاطبه مردم باشیم که البته راهش، ترویج چندصدایی و تحلیل واقعی مقاطع تاریخی و اتفاقات جامعه براساس گرایش و سلایق همه مردم و جریان‌هاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.