آینه
قانون عدهای بیکار وارد عرصه فرهنگ شدهاند حجتالاسلام مرتضی مداح: ما بعد از انقلاب هزینههای فراوانی برای فرهنگ کردیم ولی نتیجهای نگرفتیم. اینهمه سازمان فرهنگی داریم چرا باید مشکل وجود داشته باشد؟ فرهنگ ما دولتی شده است و باید رویه را عوض کرده و دولتها را فرهنگی کنیم. این رویکرد سبب شد تا مسئولان ردهبالای کشور در این سالهای اخیر اظهاراتی را بیان کنند و آن جایگاه خاص را زیر سؤال برده و ضربه بزنند. مردم ما از فرهنگ دینی و ملی خود میتوانند بهره ببرند که تاثیر این رفتار در بیرون و گاهی درون بی تاثیر نبوده است... بسیاری از دستگاههای فرهنگی در کشور، غیرانتفاعی است. گاهی افرادی که بیکار هستند، با توجه به نیاز شغلی و درآمدی وارد عرصه فرهنگ شدهاند و فعالیت میکنند ولی باید دید این نهادها چه هدفی را دنبال میکنند؟ آیا این هدف در راستای اعتلای فرهنگ کشور است؟ شما توجه کنید در هر مناسبتی بیانات امامخمینی (س) را چاپ و از در و دیوار آویزان کرده و اعلام میکنند، فعالیت فرهنگی کردهایم! آیا با این اقدامات فرهنگ کشور درست خواهد شد؟ یا فقط هزینهها بدون تاثیر در فرهنگ دینی ما سنگین میشود؟
ایران مأموریت اعتدالیها در روزگار افول تندروها عباس عبدی: تا زمانی که مردم به آینده امیدوارند، دستاوردهای دولت نیز پایدار خواهد ماند. باید بدانیم که امید، بیجهت ایجاد نمیشود. هرگاه مردم میبینند که گامی برداشته میشود و امیدی به آینده هست، مطمئنا همراهی خواهند کرد. اما اگر این امید از بین برود، داستان قدری متفاوت میشود. ضمن اینکه توجه داشته باشیم که نمیتوان امید را با حرف ایجاد کرد، امید از نخبگان به مردم منتقل میشود و نخبگان را هم با حرف خالی نمیتوان فریفت. باوجود اینها، معتقدم که هنوز امید هست، اما چندان مطمئن نیستم که اگر در سال 95 اتفاقی نیفتد، کماکان بتوان این امید را زنده نگه داشت. این امید، تا تصویب نهایی برجام، حالت صبر و انتظار داشت، با بهنتیجهرسیدن برجام و انتخابات، دوباره اوج گرفت. طبیعی است که اکنون قدری کاهش یابد، اما با شکلگیری مجلس بار دیگر اندکی بالا خواهد رفت. اما پس از آن، اگر اتفاقی نیفتد شیب کاستن از امید زیاد خواهد بود. در این وضعیت اگر اتفاق ملموسی نیفتد، دولت باید سیاستهای خود را تغییر دهد. دولت بیش از حد بر برجام متمرکز شد و آن را بهعنوان تنها متغیر اساسی طرح کرد، درحالیکه در مسائل ایران، برجام یک مانع بود، نه یک متغیر سازنده. به نظرم باید به متغیرهای سازنده در داخل توجه میکرد. کارهای دیگری است که باید انجام داد و دولت باید روی مسائل داخلی متمرکز شود. چندروز پیش لطیفهای خواندم که نشاندهنده نقش برجام در حل مسائل ایران بود. یک نفر که انگشتش شکسته و گچ گرفته شده بود از دکتر پرسید پس از بازشدن گچ میتوانم پیانو بزنم. دکتر گفت بله. طرف میگوید چه خوب قبلا نمیتوانستم!! حالا حکایت انتظار ما از برجام است. باید زدن پیانو را یاد بگیریم با بازشدن گچ که نمیتوان پیانو زد. بهطور طبیعی از این شکاف کاسته میشود، اما هنوز از یک نقطه کیفی عبور نکرده. نمیشود گفت با آمدن اصلاحطلبان به مجلس این شکاف برطرف شده است، بلکه میتوان گفت زمینه برای برطرفشدن آن فراهم شده است، اما لزوما برطرف نشده است. چنانچه وضعیت رئیس دولت اصلاحات یا محصوران را میبینیم. طرفین باید به تفاهمی برسند و آن را حل کنند. دولت تنها میتواند کاتالیزور باشد و این فرایند را تسریع کند.
کیهان گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی... حسین شریعتمداری: کانون اصلی اسلام ارتجاعی و اسلام آمریکایی طی چند دهه اخیر اگرچه «وهابیت» بوده است ولی متأسفانه در دوران طاغوت و مخصوصا بعد از دو نهضت تنباکو و ملیشدن صنعت نفت، بهتدریج ردپای هر دو شاخه یادشده به ایران نیز کشیده شده بود که با پیروزی انقلاب اسلامی برای مدتی به حاشیه رفت اما امروزه شاهد حرکت مرموز و خزنده هر دو شاخه مورد اشاره هستیم. دو شاخهای که در یک نقطه به هم رسیده و علیه آموزههای انقلاب اسلامی و اسلام ناب محمدی (ص) با هم گره خوردهاند و هر دو بهگونهای غیرقابلانکار از یک کانون بیرونی تغذیه میشوند. جریان آلودهای که فتنه 88 را رقم زد و امروزه گشایش اقتصادی و رفع همه مشکلات را در همراهی با آمریکا جستوجو میکند در بستر اسلام آمریکایی قابلتعریف است. این جریان، ایستادگی در مقابل باجخواهی دشمنان بیرونی و مخصوصا آمریکا را «تنشآفرینی»! و دفاع از منافع ملی را «تندروی» و «افراطیگری» میداند... و از طریق رسانههایی که با سخاوتمندی - البته غیرقابل توجیه - نظام در اختیار دارد و پشتیبانی سیاسی و رسانهای دشمن به بزککردن چهره نفرتانگیز و خونریز آمریکا مشغول است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.