|

عصر جدید نخبگان جهان‌گرای آمریکایی

ترجمه: جمال دادخواه

درحالی‌که بیش از دوماه تا تشکیل کنگره حزبی برای تعیین نامزد ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا باقی مانده، تکلیف رقابت‌های درون‌حزبی جمهوری‌خواه‌ها تا حدودی مشخص شد و اکنون «دونالد ترامپ» تنها نامزد باقی‌مانده این حزب است. بنابراین اگر در زمان باقی‌مانده اتفاق خاصی رخ ندهد، او نامزد نهایی جمهوری‌خواهان خواهد بود. در طرف دیگر اما وضعیت دموکرات‌ها به قطعیت حزب رقیب نیست و «برنی سندرز» همچنان در کورس رقابت باقی مانده و قول داده تا روز تشکیل مجمع حزبی در فیلادلفیا به مبارزه ادامه دهد. اما با وجود عملکرد خوب، به نظر می‌آید که سازوکارهای انتخاباتی حزب دموکرات مانع از دستیابی سندرز به نامزدی حزب شوند و کلینتون نامزد نهایی خواهد بود. پس تا روز انتخابات عمومی در نوامبر قاعدتا شاهد تحلیل‌های بی‌شماری خواهیم بود که تقابل ترامپ و کلینتون را از دریچه‌های مختلف بررسی خواهند کرد. «رابرت مری»، یکی از تحلیلگران آمریکایی، در مقاله‌ای به رقابت بین کلینتون و ترامپ، به‌عنوان خط گسلی بین جهان‌گرایان (Globalists) و ملی‌گرایان (Nationalists) نگاه کرده و در این راستا پنج مصداق این خط گسل مهاجرت، سیاست خارجی، تجارت، تصحیح سیاسی و میراث فرهنگی را بررسی می‌کند. ملی‌گرایی در برابر جهان‌گرایی مفسران و کارشناسان گسل‌های سیاسی بسیاری را در رقابت بین دونالد ترامپ و هیلاری کلینتون برمی‌شمرند، از جمله زنان در برابر ترامپ، اونجلیکال‌ها در برابر هیلاری، اسپانیایی‌ها در برابر آمریکایی‌های سفیدپوست طبقه کارگر، جامعه همجنس‌گرایان در برابر سنتی‌ها و پیرها در برابر جوانان. تمامی این دوئل‌ها در جای خود مهم‌اند اما کشش بالایی ندارند. لازمه درک صحیح این انتخابات، درک خط گسل سیاسی بسیار بزرگی‌ است که در حال کشاندن آمریکا به دوره‌ای از کشمکش‌های جدی سیاسی است. این خط گسل، تقابل ملی‌گرایان در برابر جهان‌گرایان است. جهان‌گرایان از گذشته‌ای دور تاکنون، بخش وسیعی از جامعه آمریکایی را از طریق دراختیارگرفتن نهادهای نخبگی کشور در دست گرفته‌اند؛ نهادهایی مانند رسانه، فضای دانشگاهی، شرکت‌های بزرگ، قدرت‌های مالی بزرگ، هالیوود، اتاق‌های فکر، سازمان‌های غیردولتی و بنیادهای خیریه. این نهادها چنان قدرتمندند که نخبگان حاضر در رأس آنها گمان کردند، پیروزی‌شان قطعی و نهایی است. به همین دلیل است که در سال‌های اخیر شاهد افزایش تکبر سیاسی و اجتماعی این گروه بوده‌ایم. اینجاست که دونالد ترامپ به میدان می‌آید و تمامی معادلات را زیرورو می‌کند. تقریبا تمامی موضوعات اصلی که این سیاسی تازه‌کار و فوق‌ثروتمند به آن می‌پردازد، ضد جهان‌گرایی و در راستای ملی‌گرایی است و این مهم‌ترین عامل در صعود پیش‌بینی‌نشده ترامپ در ماه‌های اخیر بوده است. سیاست خارجی محرک جهان‌گرایان انگیزه‌های بشردوستانه است. برای آنها حقوق و سلامت مردم دنیا نسبت به مردم آمریکا از اهمیت بالاتری برخوردار است. جهان‌گرایان در راستای پیشبرد سیاست خارجی ماجراجویانه‌شان، رویدادهای مناطق دیگر جهان را به منافع آمریکا گره می‌زنند، اما درک این نکته ضروری است که تمامی این گره‌زدن‌ها در راستای انگیزه‌های جهان‌گرایانه آنها برای سلطه بر امور جهان صورت می‌گیرد. ملی‌گرایان اما اهمیتی به تسلط بر رویدادهای جهان نمی‌دهند. آنها می‌خواهند کشورشان قدرتمند بوده و قدرت نظامی بالایی داشته باشد، اما این مهم را بیشتر برای حفاظت از منافع ملی آمریکا می‌خواهند. ملی‌گرایان پیش از اقدام به ماجراجویی‌های خارجی، یک سؤال اساسی می‌پرسند: با توجه به هزینه‌های جانی و مالی پیش‌بینی‌شده، آیا منافع ملی، انجام این ماجراجویی را توجیه می‌کنند یا خیر؟ سرنوشت دیگر مردمانی که در سراسر جهان با سختی‌هایی هرچند طاقت‌فرسا مواجه اند، معمولا راهی در محاسبات ملی‌گرایان نمی‌یابد و این سرنوشت آمریکایی‌هاست که عامل تعیین‌کننده است. تجارت تاریخ تجارت در آمریکا، تحلیلی یک‌خطی را نمی‌پذیرد. برای مثال، «اندرو جکسون»، ملی‌گرایی تمام‌عیار و طرفدار تجارت آزاد بود و در طرفی دیگر، «ویلیام مک‌کینلی» آمریکا را بدل به قدرتی جهانی کرد اما طرفدار حمایت از صنایع داخلی بود. اما در زمانه ما، خط گسل کاملا مشخص است. جهان‌گرایان از گردش آزاد کالاها ورای مرزها حمایت می‌کنند، با این منطق که این گردش آزاد باعث بهبود تجارت جهانی به‌نفع تمامی مردم در تمامی کشورها می‌شود. «توماس فریدمن»، نویسنده و مفسر و یکی از پیشروان جهان‌گرایان نسل خود، آمریکا را به‌عنوان الگویی برای سرمایه‌داری بازار آزاد یکپارچه جهانی تحسین کرد. این تحسین او به پیش از بحران اقتصادی بازمی‌گردد. امروزه ملی‌گرایان آمریکا به تبعات جهان‌گرایی مدنظر فریدمن نگریسته و به این نتیجه رسیده‌اند که این نوع نگرش، هسته صنعتی آمریکا را از درون خالی کرده است. تمرکز ملی‌گرایان، صرف‌نظر از درستی یا نادرستی این نظرشان، روی درصد بالایی از شهروندان آمریکایی است که زندگی و معیشتشان صدمات جبران‌ناپذیری دیده است. در مورد تمامی این خطوط گسل در سال‌های اخیر فشار زیادی از جانب جهان‌گرایان به طرف مقابل وارد شده است. در موضوع مهاجرت، صحبت‌های زیادی در رابطه با نیاز به اصلاحات انجام گرفته اما هیچ تلاشی انجام نشده و ورود مهاجران رو به افزایش بوده است. در رابطه با سیاست خارجی، نظرسنجی‌های بسیاری حاکی از این بوده که درصد بالایی از آمریکایی‌ها به ماجراجویی‌های مداخله‌گرانه روی خوش نشان نداده اما نخبگان دولتی همواره به این ماجراجویی‌ها تمایل داشته‌اند. در مورد تجارت، اجماعی بین نخبگان مانع از ایجاد مخالفتی جدی با تجارت آزاد شده، درحالی‌که بخش صنعتی آمریکا همواره در حال دست‌وپازدن بوده است. وضعیت در حال پیشروی به همین سمت بود تا اینکه دونالد ترامپ به‌عنوان پیغام‌آور به میدان آمد. او نه‌تنها مهاجرت بدون‌کنترل را مورد انتقاد قرار داد، بلکه نشان داد سیاست‌مداری است که قصد دارد در تقابل با آن اقدامی واقعی صورت دهد. با وجود اظهارات خارج از عرف ترامپ، آمریکایی‌های ملی‌گرا پیام او را دریافت کرده و به دور او شتافته‌اند. در رابطه با سیاست خارجی، او سؤالاتی را مطرح کرد که هیچ فرد دیگری مایل به طرح آنها نبود: چرا ما به ناتو به شکل کنونی‌اش نیاز داشته باشیم، درحالی‌که دیگر اتحاد شوروی‌ای در کار نیست تا اروپا را مورد تهدید قرار دهد؟ چرا آمریکایی‌ها باید برای دفاع از اروپایی‌های ثروتمند هزینه کنند، درحالی‌که آنها به‌راحتی می‌توانند مخارج دفاعی خود را بپردازند؟ چرا آمریکا باید به سیاست تغییر رژیم ادامه دهد، درحالی‌که تاریخ اخیر به‌روشنی گویای این است که این سیاست به فاجعه و بی‌نظمی می‌انجامد؟ چرا نخبگان، به آشوب و خرابی ایجادشده در نتیجه جنگ مبتدیانه عراق اعتراف نمی‌کنند؟ ترامپ پاسخ این سؤالات را با روش‌هایی می‌دهد که عصبانیت نخبگان را به‌دنبال داشته اما اکنون دیگر ثابت شده که بسیاری از آمریکایی‌ها نیز همین سؤالات را در ذهن دارند و پاسخ‌هایی که ترامپ به آنها ارائه داده، موردقبولشان واقع می‌شود. در رابطه با تجارت، تمایل ترامپ به حمایت از تولید داخلی ریشه در تاریخ دارد. چنین طرز تفکری در برهه‌های مختلف از تاریخ آمریکا - برهه‌های خوب و بد- نقش‌هایی حیاتی ایفا کرده است. مثلا در سال 1988، «ریچارد گفارت»، نامزد دموکرات، پرچمدار «ملی‌گرایی اقتصادی» لقب گرفت و این‌بار ترامپ در برابر سیاسی‌بازی‌های کهنه ایستاده و خط گسل جدیدی را ایجاد کرده است. اما هیلاری کلینتون تجسم عینی یک نخبه جهان‌گراست: مرزهای باز، مداخله بشردوستانه و طرفدار سنتی تجارت آزاد. بنیاد کلینتون بیش از همه نشان‌دهنده این هویت کلینتون است؛ بنیادی که مبالغ هنگفتی پول را از آن‌سوی مرزها به خود جذب کرده تا هزینه‌های ادامه حرکت یک ماشین عظیم‌الجثه سیاسی را تأمین کند. در مرحله کنونی انتخابات، پیش‌بینی قطعی اینکه آیا ترامپ شانسی برای راهیابی به کاخ سفید دارد، ناممکن به نظر می‌رسد. اما صرف‌نظر از برد یا باخت، ترامپ سیستم سیاسی را به لرزه انداخته، ادبیاتی نوین و قدرتمند ارائه و خط گسل جدیدی را بین ملی‌گرایی و جهان‌گرایی ایجاد کرده که به این‌زودی‌ها از میان نخواهد رفت. این عصر، عصری کاملا جدید برای نخبگان جهان‌گرای آمریکاست. منبع: نشنال‌اینترست

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.