|

لبخند حکیمانه یا خندوانه

پوریا عالمی

من میدون هستم، میدون دوم، عاشق سوفیا. بابای سوفیا اما عاشق من نیست و روی وطن و ناموس و پرسپولیس حساس است. دیروز هم که من رفتم خواستگاری دیدم بابای سوفیا دارد به طرز مشکوک و عجیب و جدیدی لبخند می‌زند.

گفتم: ببخشید چیزی شده؟ دارید ادای شخصیت رمان «مردی که می‌خندید»، نوشته ویکتور هوگو را درمی‌آورید؟ بابای سوفیا با همان حالت لبخندناک گفت: نه. گفتم: ببخشید دارید ادای جوکر در فیلم «شوالیه تاریکی»، به کارگردانی کریستوفر نولان را درمی‌آورید؟ بابای سوفیا لبخندوارانه گفت: نه. گفتم: ببخشید پس دقیقا دارید چی‌کار می‌کنید؟ بابای سوفیا گفت: من دارم «لبخند حکیمانه» می‌زنم. گفتم: لبخند حکیمانه اثر رضا عطاران یا رامبد جوان است؟ بابای سوفیا گفت: نه. مگه نشنیدی گفته‌اند اگر لبخند حکیمانه بزنیم دیگر نیازی به خندوانه رامبد جوان نیست. حالا هم من دارم روی لبخند حکیمانه کار می‌کنم. گفتم: خسته نباشید. حالا من مزاحم لبخندتان نمی‌شوم، آیا سوفیا را می‌دهید من ببرم؟ بابای سوفیا گفت: می‌دانی که من روی وطن و ناموس و پرسپولیس حساسم. گفته ‌شده کل کشور باید لبخند حکیمانه بزنند. پس تا تو و کل کشور لبخند حکیمانه نزنید خبری از سوفیا نیست. گفتم: هرچند فرض محال، محال نیست اما اینکه شما می‌فرمایید امر بعیده که امر بعید بعید نیست اما امر هم نیست. پس چون به نظرم تا فرمایش شما چند‌میلیون‌سال زمان نیاز داریم که جامعه یکدست شود و یکدست هم شد، همان‌طوری شود که شما دوست دارید، عجالتا من بروم در افق گم بشوم چون واقعا خنده‌ام نمی‌آید. نتیجه‌گیری خندیدن حکیمانه دو راه دارد: ۱- ادای لبخند حکیمانه را دربیاوریم. ۲- اول حکیم بشویم، بعد هرطوری بخندیم یا راه برویم یا غذا بخوریم یا حرف بزنیم حکیمانه می‌شود؛ که البته دومی سخت است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.