|

آينه

اعتماد امانتدار رأی مردم باشیم فاطمه سعیدی: مهم‌ترین هدف ائتلاف امید چیزی جز دورکردن سایه افراط و تندروی و کارشکنی علیه دولت منتخب ملت نبود. در این پیروزی بزرگ عوامل متعددی دخیل بود که از جمله آنها می‌توان به نحوه مدیریت شورای‌عالی اصلاح‌طلبان توسط دکتر عارف، پایبندی اصلاح‌طلبان به اخلاق سیاسی، حمایت همه بزرگان اصلاحات ازجمله آقایان هاشمی و خاتمی و البته عملکرد غلط سه مجلس اصولگرای ادوار هفتم، هشتم و نهم اشاره کرد. در طول ایام رقابت‌های انتخاباتی نیز این رقیب اصولگرا بود که با تمسک به شیوه‌های مخرب و بی‌اخلاقی‌های مداوم مردم را مجاب کردند که به این روحیه غلط «نه» بگویند. در نهایت روز هفتم اسفند سال گذشته و پس از آن در دهم اردیبهشت جاری با حضور گسترده و یکپارچه مردم این لیست امید بود که توانست اکثریت کرسی‌های مجلس دهم را به خود اختصاص دهد. به طور طبیعی پس از پایان انتخابات و روشن‌شدن نتایج آن نوبت گمانه‌زنی درباره فراکسیون‌ها، اکثریت و اقلیت بودن آنها و وضعیت کرسی‌های حساس مجلس ازجمله ریاست، هیأت‌رئیسه و ترکیب کمیسیون‌های تخصصی و مهم می‌رسد. اگرچه در 12 سال گذشته تمام این گمانه‌زنی‌ها در اختیار اصولگرایان بود و آنها به دلایل مختلف که باید در جای خود بحث و بررسی شود توانسته بودند بر اکثر کرسی‌های مجلس تکیه بزنند اما این‌بار حضور قدرتمند و اکثریتی منتخبان لیست امید باعث شده تا آنها نیز به تکاپو بیفتند و از ابزارهای پیدا و پنهانی که در اختیار دارند استفاده کنند تا پس از تقدیم قوه‌مجریه دست‌کم مدیریت قوه‌مقننه را در ید قدرت خود نگه دارند. در این راه البته چهره‌هایی از لیست امید هستند که با آنها همراه شده‌اند. چهره‌هایی که خود بهتر از هر ناظر سیاسی می‌دانند که اگر در لیست امید قرار نداشتند نه در تهران بلکه در حوزه انتخابیه خود هم رأی کافی برای ورود به مجلس را در اختیار نداشتند... امروز نیز فضای سیاست داخلی ایران به‌شدت متأثر از موضوع ریاست مجلس است. اصلاح‌طلبان به صورت یکپارچه از ریاست دکتر عارف حمایت می‌کنند و اصولگرایان اعم از برجامیان و نابرجامیان به دنبال ریاست دکتر لاریجانی هستند. ساده‌ترین و ابتدایی‌ترین اصول کار تشکیلاتی حکم می‌کند کسانی که با رأی مردم به لیست امید به مجلس دهم راه یافته‌اند، در فراکسیون امید عضو شده و با پیروی از خرد جمعی فراکسیون، پاسدار امانتی باشند که مردم به اعتبار لیست امید در اختیار آنها قرار داده‌اند.

قانون معضل اصلی صداوسیما همچنان باقی است صادق زیباکلام: چرا سرافراز در مدت کوتاهی بعد از تصدی ریاست صداوسیما از این سمت کنار رفت؟ و دوران ریاست وی بر رادیو و تلویزیون جمهوری اسلامی ایران چندان دوام نیافت؟ درباره دلیل یا دلایل رفتن آقای سرافراز از صداوسیما چند نظر و فرضیه وجود دارد. نخست اینکه؛ ایشان به لحاظ مدیریتی ضعیف بودند و نتوانستند در این مدت از پس مدیریت سازمان برآیند. اتفاقاتی که در برخی از برنامه‌ها رخ داد و همچنین دورشدن فرهیختگان و نخبگان از صداوسیما یکی از دلایل و نشانه‌های ضعف مدیریتی است. دوم اینکه؛ در دوران تصدی آقای سرافراز بر سازمان صداوسیما، حاشیه‌های زیادی حول شخص ایشان به وجود آمد. دسته‌گل‌هایی مانند ماجرای آن خانم یا آن آقا و امثالهم _ که کم هم نبودند _ موجب شد ایشان ناچار به استعفا شوند و در رأس سازمان صداوسیما جابه‌جایی رخ دهد... این موارد، تعدادی از فرضیاتی است که درباره کناره‌گیری آقای سرافراز از رأس سازمان مطرح می‌شود، اما من خودم صرف‌نظر از این روایات، آنچه را درست می‌دانم، این است که مدیریت سازمان صداوسیما خیلی بسته است و ما نمی‌دانیم در آنجا دقیقا چه خبر است؟ و چه کسانی، چه کرده‌اند؟ متأسفانه در سازمان صداوسیما گروهی در جمع بسته خودشان تصمیم می‌گیرند و همان را اجرا می‌کنند. با اینکه پول مالیات از سوی جامعه است ولی به کسی، (نه به افکار عمومی و نه به دولت و نه مجلس) پاسخ‌گو نیستند. از همان دوران محمد هاشمی، علی لاریجانی، عزت‌الله ضرغامی تا محمد سرافراز، رویه صداوسیما همین بوده و هست. به همین دلیل هم رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور مدام رشد کرده‌اند و مخاطب بیشتر جذب کرده‌اند و توانسته‌اند رسانه ملی را با بحران مخاطب روبه‌رو کنند. بنابراین من فکر می‌کنم صرف‌نظر از اینکه آقای سرافراز به چه دلیلی کنار گذاشته شد، مهم این است که معضل اصلی صداوسیما که نداشتن مخاطب است، همچنان پابرجاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.