|

بحث ظریف رابطه «شهرت» با «جنجال»

مهرداد حجتی

«میشه بگی چرا این ریختی شدی؟» «چه ریختی؟» «این ریختی دیگه!» «خوب شدم؟» «مرد حسابی. چرا ابروهات رو برداشتی؟» «رفتم تست مجری‌گری دادم». «مجری‌گری چه ربطی به ابرو داره؟» «گفتم شاید لازم بشه». «برای چی؟ اونا با تسلط در اجرا باید کار داشته باشند نه با ابروهات». «اما ابرو مهمه. باور کن». «مرد حسابی اونی که تو میگی «آبرو»ئه نه «ابرو»». «اما خودم دیدم. باور کن این مهمه حالا هی بگو». «باشه. خدا نکنه مرغت یه پا داشته باشه. آخرش همون حرف تو میشه. حالا میشه بگی چی شد به فکر مجری‌گری افتادی؟» «خوب‌شغلیه. ‌گیر میدی به این. ‌گیر میدی به اون. اینو مسخره می‌کنی. اونو مسخره می‌کنی. کلی تو شبکه‌های اجتماعی سروصدا راه میندازی. یه‌عالمه کامنت می‌گیری و یه‌شبه تو دنیا مشهور میشی. این‌طوری ره صدساله رو یه‌شبه میری. بَده؟» «چی باید بهت بگم؟! اینم شد استدلال؟ یعنی فحش بخوری؟» «لابد بعضیا اینجوریشم دوست دارند». «هنوز مجری نشدی روت باز شده‌ها!» «مگه چی گفتم؟ میگم شاید خیلیا ظرفیتشو ندارن». «ظرفیت چیه؟ ظرفیت مجری‌گری؟» «نه. ظرفیت شوخی. شوخی جنبه می‌خواد. بعضیا ندارن». «یعنی میگی تحقیرشدن جلو یه‌عالمه بیننده جنبه می‌خواد؟» «بالاخره شوخیه دیگه». «آخه این چه شوخی‌ایه؟ یکی رو تحقیر و لِه کنی تا دیگران بخندن؟» «مگه ندیدی. همون‌موقع تماشاگرا دست زدن. خوششون اومد». «راست میگی. بالاخره این‌جور نمایشا تماشاگر خودشم می‌خواد». «حالا تأیید می‌کنی که مجری‌گری شغل خوبیه؟» «من که نگفتم بده. اما نگرانم. می‌ترسم جلو دوربین حرفی، چیزی بگی که کار دستت بده. آخه حرفات حساب‌کتاب نداره. اومدیم و یدفعه رو آنتن چیزی گفتی که دیگه نشه جمعش کرد. اون‌وقت چه خاکی سرت می‌کنی؟» «چیزی نمیشه. فقط ممنوع‌التصویر میشم». «به همین سادگی؟ ناراحت نمیشی؟» «چرا بشم؟ اینکه تازه اولشه». «ممنوع‌التصویری؟!» «آره». «خُل شدی؟ این‌همه سگ‌دو می‌زنی. زیرابرو ورمی‌داری، مو می‌کاری و ‌هزارجور بلا سر خودت میاری که بری ممنوع‌التصویر بشی؟» «تازه اولشه. کار از اینجا شروع میشه». «وقتی بی‌کار شدی. دیگه چه کاری؟» «عکست میره روی جلد مجله‌ها. باهات مصاحبه می‌کنن. اینجوری کلی مشهور هم میشی. باور کن ممنوع‌التصویری عالمی داره. اینجوری بیشتر تحویلت می‌گیرن». «بگیرن. اینکه برات نون نمیشه؟» «میشه. مشهور که شدی خیلیا میان سراغت. می‌تونی بازیگر سینما بشی. اون‌وقت با کلی بازیگر مشهور آشنا میشی. همه‌اش با آدمای مشهور می‌پری. این‌طوری خیلیا بهت حسودی می‌کنن». «اما تو که می‌خواستی مجری بشی؟» «خُب میشم». «با ممنوع‌التصویرشدن؟» «وقتی بیرون کلی هواخواه پیدا کردی و کلی سروصدا به‌پا کردی. خودشون میان سراغت». «که چی؟» «که بری براشون برنامه پربیننده اجرا کنی. اصلا نون تو همین ممنوع‌التصویرشدناست. باور کن». «یعنی اَلَکیه؟» «خیلی هم جدیه!» «ممنوع‌التصویری رو میگم». «آهان فکر کردم مجری‌گری رو میگی». «سواد چی، سوادی. چیزی نمی‌خواد؟» «مگه میشه نخواد؟» «یعنی حالا تو سوادشو داری؟» «اگه منظورت «رو»ئه اونو من دارم». «سوادِ تو، روی توئه؟» «آخه فقط رو می‌خواد، همین». «واقعا؟! یعنی چیز دیگه‌ای نمی‌خواد؟» «دیگه چی؟ اصلش همینه. رو که داشته باشی یعنی شرایطشو داری». «مدرک چی؟ مدرکی، چیزی نمی‌خوان؟» «مدرک تحصیلی رو که همه دارن. حالا همه دکترا دارن». «تو داری؟» «عجب یادت رفت؟» «ببخشید آقای دکتر! پس اینا چیه که می‌خونی؟» «مگه نمی‌بینی همه‌اش مجله‌ان؟» «مجله واسه چی؟» «اینا مصاحبه‌های مجریا در زمان ممنوع‌التصویری‌شونه. می‌خوام ببینم چی گفتن؟» «به چه دردت می‌خوره؟» «بفهمم رمز موفقیتشون چی بوده؟» «چیزی دستگیرت شده؟» «جنجال. رمزش تو سروصداست. باید کاری کنی تا توجه همه رو به خودت جلب ‌کنی. البته خودشون میگن ما که کاری نکردیم. این بدخواها هستن که جنجال بپا می‌کنن. ما داریم کار خودمونو می‌کنیم». «یعنی کار اشتباه برای جلب توجه؟» «دیدها مختلفه. باید دید از اون «رفتار» مردم چه برداشتی می‌کنن». «حقا که یه پا مجری هستی». در همین حین گارسون که انگار حرف‌های ما را شنیده بود با لحنی چاپلوسانه جلو آمد و گفت: «دکتر میشه یه امضا به من بدین؟»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.