|

نگاهی به فیلم «ویرانگری»

درمان درد با پتک

مایکل فیلیپس

شاید فقط من چنین احساسی داشته باشم. اما چیزی در ‌چشم‌های درشت و از حدقه بیرون‌زده و صدای خواب‌آلود و رفتار متفاوت جیک جیلنهال وجود دارد که باعث می‌شود او در تقابل با افراد معمولی از نژاد بشر به نظر برسد. برخی از بازیگران آدم‌هایی معمولی هستند. بازیگران دیگر مجبور هستند روی خود کار کنند تا به چنین کیفیتی برسند، به عادی‌بودن تظاهر کنند و در همان حال شخصیتی که نقش او را بازی می‌کنند، به سمت افراط کشیده می‌شود. در «ویرانگری»، جیلنهال نقش یک بانکدار عالی‌رتبه را بازی می‌کند که برای پدرزن خود (با بازی کریس کوپر) کار می‌کند و با زنی ازدواج کرده که مطمئن نیست او را دوست داشته باشد یا حتی این مرد رؤیاپرداز پریشان اعتنایی به او داشته باشد. ژان مارک والی کارگردان در چنددقیقه اول فیلم، زندگی سرشار از روزمرگی و بی‌حس‌و‌حال شخصیت اصلی را به جهنم بدل می‌کند. بعد از یک تصادف اتومبیل مرگبار شخصیت جیلنهال، به نام دیویس، لحظه‌به‌لحظه از مراحل انکار، غم و اندوه و پذیرش زندگی تازه‌یافته‌اش می‌گذرد. خیلی زود ماجرا به کمدی رمانتیک تیره‌وتار و عجیبی بدل می‌شود. وقتی دیویس دست به ویرانی زندگی قدیمی خود می‌زند که خانواده همسرش و پدر و مادر خودش به‌شدت با آن مخالفند، ویرانی معنی واقعی خود را پیدا می‌کند و بالاخره این شخصیت و آشنایان‌ تازه‌اش پتک به دست می‌گیرند تا خانه‌‌ای بی‌روح را ویران کنند. پرسش نهفته در پشت فیلم‌نامه برایان سیپ، خیلی ساده است: چگونه یک فرد بسته از لحاظ احساسی، احساس‌کردن را می‌آموزد؟ فیلم «ویرانگری» یک لحظه پاسخ کمابیش جذابی می‌دهد. تکنیک بازیگری جیلنهال که به‌شدت متکی بر بازی‌نکردن است نیز آنچه را که لازم است در اختیار فیلم‌نامه می‌گذارد: کاملا عادی‌نبودن و در میان حملات جنون به‌سربردن. اما در دیالوگ‌ها و روابط شخصیت‌ها حسی از خودآگاهی وجود دارد که اندكی از تازگی اثر می‌کاهد و نخ‌نماشده به نظر می‌رسد. والی کارگردان که از عهده کار بی‌کم‌و‌کاست در «باشگاه خریداران دالاس» و «وحشی» برآمده است، در اینجا از واقع‌گرایی مستندنمای دوربین روی دست خود عدول می‌کند و در تلاش است تا یک لحن و سبک بصری برای پیچ‌وخم دراماتیک و کمیک داستان پیدا کند. به نظر من این تمهیدات موقعی نتیجه‌بخش هستند که فیلم با دل و جرئت به جذاب‌ترین لحظه خود بچسبد: زمانی که دیویس با آرامش احساسات واقعی خود را درباره همسر فقیدش بر زبان می‌آورد. اما «ویرانگری» خیلی زود توان خود را از دست می‌دهد و فلش‌بک‌های بی‌کلام فیلم از زمان‌های شادتر چیزی کاملا متفاوت را به نمایش می‌گذارند. هدر لیند در نقش همسر جیلنهال، برازنده آن بود که نقش یک شخصیت را برعهده بگیرد، نه‌اینکه فقط یک نماد به تصویر شده و فریبا باشد که نشان دهد شخصیت مرد نقش اصلی کور بوده است تا او را درک کند. جیلنهال بدون‌تردید پرده نمایش را در تسخیر خود دارد؛ او در این لحظه از زندگی حرفه‌ای خود دریافته است که چگونه می‌تواند خود را بالا بکشد. اما من وسط تماشای فیلم «ویرانگری» حس کردم دلم برای اینکه دنباله فیلم «شبگرد» را ببینم، تنگ شده است. منبع: شیکاگوتریبیون

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.