درسهای پنهان یانگوم و جومونگ
امیرحسین علمالهدی: اگر کمی در اوضاع و احوال برنامههای تلویزیونی این روزها کنکاش کرده باشید، متوجه بازپخش سریالهای کرهای خواهید شد و جالب این است که این بازپخشها همچنان مخاطبان خاص خودشان را دارند و همه این سریالهای تاریخی که به قبل از میلاد مسیح(ع) مربوط هستند، نه از لحاظ ساختاری و نه در روایت، پیچیدگیهای سریالهای بزرگ و پرحجم سینمای ایران را ندارند و همه این سریالها در یک شهرک تلویزیونی تولید شدهاند و بهراحتی قصه خود را تعریف میکنند که مخاطب ایرانی نیز شخصیتهای این سریالها را خیلی بیشتر از شخصیتهای تاریخی ایرانی میشناسد و خب، قدرت رسانه بهجز این از آن انتظاری نیست. این یادداشت درباره قوت و ضعف تکنیکی این سریالها نیست بلکه بیشتر سعی دارد تاریخسازی این سریالها را برای کشور کره بازخوانی کند. اگر دقت کرده باشید، همه پادشاهان این سریالها همگی پادشاهان اخلاقگرا و مردمدوست هستند و این پادشاهان همگی درنهایت بر پلیدی و پلشتی درباریان خود غلبه میکنند و از قهرمانانی از جامعه فرودست حمایت کرده و آنها را به مراتب بالای دربار میرسانند. از دو نکته نباید در این سریالها غافل شد و نکته اول یادآوری پادشاهان خوب و اخلاقگرا برای نسل جدید کره است که بدونشک در حافظه ناخودآگاه مخاطب، میتوان این پاکدامنی و در مدار اخلاقبودن را به حاکمان فعلی کرهجنوبی سرایت داد و فرهنگ «حاکمان پاکدست و اخلاقمدار» را بهعنوان مهمترین شاخصه کشور کرهجنوبی در ذهن مخاطب «تهنشین» کرد و بهنوعی هر کرهای فرهنگ «حاکمان خوب» خود را تا قبل از میلاد مسیح(ع) ردیابی کند و نکته دوم این یادداشت، نقشهای کلیدی زنان در این سریالهاست که توانسته براساس داستانهای طراحیشده، زنان را به عنوان نقاط عطف داستان در روایت تاریخی سریالها بهیادماندنی کند و مشارکت زنان در تاریخ کره تا قبل از میلاد مسیح(ع) امتداد داشته است و بدونشک فرهنگ مشارکت زنان در جمهوری کرهجنوبی که اکنون هم دارای رئیسجمهوری زن هستند، بدونشک حاصل فرهنگ و تاریخسازی رسانههای کرهای است که براساس مصالح ملی کرهجنوبی، این استراتژی رسانهای طراحی شده و همزمان با فتح دنیا توسط سختافزارهای نمایشی سامسونگ و الجی، اکنون کره توانسته است با ساخت و نمایش سریالهای تاریخی و فرهنگساز خود در همان سختافزارهایی که در تمام دنیا گسترده شدهاند، خود را به عنوان کشوری دارای فرهنگ حاکمیت پویا و زنان مشارکتجو و تأثیرگذار مطرح کند. هدف اصلی این یادداشت صرفنظر از معدود سریالها و فیلمهای ایرانی قابل دفاع، نگاه رسمی به رسانههای تصویری است که نسل کودکونوجوان و جوان که آیندهساز این سرزمین هستند، با تصویری از حاکمانی مواجهند که در همه تاریخ خونریز، دیکتاتور، طماع و بیاخلاق و... بودهاند و گویا تاریخ این مرزوبوم به جز فلاکت و بدبختی، چیز دیگری نبوده است! تمدن و تاریخسازی ایرانیان در طول تاریخ بشریت را فراموش کردهایم و رسیدهایم فقطوفقط به تاریخ صد سال گذشته که پهلوی فلانوفلان بوده که بوده است. مگر میتوانیم نسلی را تربیت کنیم که ریشههایش در قتل و خونریزی و فلاکت و بدبختی اسلافشان بوده است؟ آمریکا با اتفاقاتی که برای سرخپوستان ساکن رقم زد و خونریزیهایی که بر آنان رواداشت، میبینیم چگونه تاریخ جدید خود را در فضا و رؤیا رقم زده است. ترکیه را با سریالهایش که تاریخ را جعل میکند، کمی بیشتر بشناسیم. واقعا تاریخ کره همان سریالهای اخلاقمدار تاریخیاش است؟ آیا کشورها برای آینده خود اقدام به تاریخسازی نکردهاند با اینکه تاریخی نداشتهاند و چرا ما ایرانیان نمیتوانیم در تولیدات تصویری خود تمدن سههزارساله خود را به رخ جهانیان بکشیم که ما نیازی به تاریخسازی نداریم، بلکه تاریخ ما حیوزنده است؟ استراتژی تولیدات مفرط و بیکیفیت از تاریخ معاصر اشتباهی محض است و نباید همه تاریخ ما بشود تاریخ معاصر. ایران نیاز به تاریخسازی ندارد، بلکه تاریخ این سرزمین پر است از درسهایی برای بشریت و انسانیت که اتفاقا بهترین زمان ارائه تولیدات تصویری این فرهنگ همین زمان است که کمکم بهجای «اسلامهراسی» داریم میرویم بهسمت «ایرانهراسی» که فقط در جنگ رسانهها میتوانیم با تولیدات کیفی تاریخ فرهنگ و تمدن این سرزمین، از حیثیت خود بهدرستی دفاع کنیم. ساخت هزارباره سریالهای تاریخی معاصر بیکیفیت (دوران قاجاریه و پهلوی) و نشاندادن حاکمان دیکتاتور نمیتواند دردی از بحران هویت نسلهای در راه آینده این سرزمین حل کند. پس تا دیر نشده است «نیمه پر لیوان» تاریخ سههزارساله این سرزمین را ببینید تا ریشههای این نسلها را از سرچشمه تاریخ واقعی این سرزمین «که پر است از آموختههای مردان و زنانی که اخلاق را در جهان نهادینه کردند»، سیراب کنیم... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.